Tropical Cafe

تنبلی به کنار: برگشتم

2011-07-14T21:36:00.002+04:30

امسال سال سفرست انگار. اول فروردین یزد - خرداد ماه آنتالیا - بعدش تبریز - بعدش مشهد - آخر هفته آینده کیش- هفته آخر مرداد اردبیل - همش هم تفریحی

از اواخر بهمن به سندرم منییر مبتلا شدم. دائم سرگیجه و تهوع. سفارش دکتر غیر از دارو تغییر محیط و سفر بود که انگار واقعا اثر کرده. سرگیجه ام کمتر شده

زززززززززمستون

2011-01-09T11:15:00.002+03:30

اي خاك بر سر زمستون كه من دارم از سرما يخ مي زنم ! چرا تموم نميشه؟

درجه حرارت مورد تائيد من: 25 تا 30 درجه بالاي صفر

دشواری های شاهزاده بودن

2011-01-06T06:34:00.002+03:30

اما با اینکه هنوز ۲۴ ساعت از زمان انتشار خبر خودکشی علیرضا پهلوی نمی‌گذرد، دلایل دیگری هم در باره مرگ او بر سر زبان‌ها افتاده که حدود ۱۰ سال پیش پس از درگذشت خواهر جوانترش، لیلا، هم شنیده می‌شد

احتمالا علت به وجود آمدن این شایعات مشکل بودن باور کردن خودکشی او برای کسانی است که بیشتر جنبه های مادی زندگی را در نظر دارند.

چگونه می‌توان درک کرد که شاهزاده جوانی که ظاهرا همه چیز از جمله پول و سلامتی و عنوان و احترام در زندگی‌اش دارد، تحصیل کرده ترین فرد خانواده است و حتی به عنوان یکی از مطلوب ترین شاهزادگان مجرد جهان انتخاب شده، ناگهان خود را با گلوله بکشد؟

باور کردن این امر واقعا مشکل است، اما شاید نگاهی به زندگی علیرضا و خواهرش لیلا از دید انسانی و عاطفی بتواند به فهم بهتر این موضوع کمک کند

زمانی که انقلاب اسلامی ایران روی داد، علیرضا کمتر از ۱۳ سال و لیلا حدود ۹ سال داشتند، کودکانی که در آن سن درک وقایع ایران و تجزیه و تحلیل سیاسی برایشان امکان نداشت. آنچه که آنان تا آن زمان دیده بودند درون کاخ‌های سلطنتی و روبه رو شدن با درباریانی بود که در مقابلشان کرنش می‌کردند.

آنان در سنی نبودند که از واقعیت‌های جامعه اطلاع داشته باشند و به گفته برخی نزدیکان به دربار، اکنون روشن شده که این واقعیت‌ها حتی از پدرشان هم که پادشاه ایران بود مخفی نگاه داشته می شده است.

از آن گذشته به گفته اطرافیان خانواده پهلوی، محمدرضا شاه بر خلاف پدرش، برای دو فرزند کوچک تر خود، پدری بیش از حد عادی مهربان بود به طوری که علیرضا و لیلا وابستگی شدیدی به او احساس می‌کردند. در عکس‌های خانوادگی سال‌های آخر سلطنت شاه هم می‌توان این رابطه نزدیک عاطفی را به خوبی دید

با انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ دنیای رویایی دو شاهزاده خردسال فرو ریخت. نه تنها درهای کاخ‌های سلطنتی بر روی آنان بسته شد و دیگر امکان بازگشت به میهن خود را نداشتند، که در جهان هم آواره شده بودند و هر روز در جای غریبه دیگری به طور موقت خانه می‌کردند. اطرافیانی که خدمتشان را می‌کردند دیگر نبودند و زمانی که به سنی رسیدند که از طریق رسانه ها و مطبوعات با کشورشان تماس برقرار کنند، تا چند سال به جز توهین و ناسزا چیزی ندیدند و نشنیدند

از آن سخت‌تر، پدر مهربانشان تبدیل به بیمار آواره بی‌خانمانی شد که در مقابل چشمانشان آب می شد. آنها که تا آن زمان از بیماری پدر هم اطلاعی نداشتند، نمی توانستند درک کنند چرا کسی که از نظر آنها قدرتمندترین و مقتدرترین فرد جهان بود، دچار چنین سرنوشتی شده است. زمانی که محمدرضاشاه در بیمارستانی در کشوری غریبه آنها را تنها گذاشت، علیرضا ۱۴ ساله و لیلا ۱۰ ساله بودند.

شک نیست که چنین ضربه هایی زخمی ماندگار بر روح علیرضا و لیلا گذاشت که تا آخر عمر با آنها باقی ماند. آنها پس از دوران بلوغ که درک بهتری از اوضاع به دست آوردند، بیشتر با این بحران روحی دست به گریبان شدند و روز به روز هرچه بیشتر در خود فرو رفتند.

لیلا که جوان تر بود و روحی لطیف تر داشت حدود ۱۰ سال پیش مقاومت خود را از دست داد و در لندن پس از خوردن بیش از حد قرص‌های خواب‌آور درگذشت. مرگ او بر افسردگی علیرضا افزود.

به طور قطع فرزندان محمدرضاشاه تنها جوانانی نبودند که در اثر انقلاب دچار ضربه‌های روحی شدند. فرزندان شخصیت‌های دوران پهلوی که در اولین سال‌های پس از انقلاب اعدام یا آواره شدند و فرزندان چندصدهزار ایرانی که در جنگ با عراق کشته شدند نیز با چنین بحران‌های روانی و شاید شدیدتر هم روبه رو بوده اند و به احتمال زیاد، در میان آنان هم نمونه هایی از خودکشی وجود داشته است

اما اکثر این جوانان با کمک و همدلی و همدردی دیگر اعضای خانواده و نزدیکانشان توانستند بر این بحران‌های روحی فایق آیند گو اینکه هرگز خاطره عزیزان از دست رفته‌شان را فراموش نخواهند کرد

نوع زندگی خاص علیرضا و لیلا و انتظاری که به عنوان شاهزادگان جوان ایرانی از آنان می رفت و همواره زندگی‌شان را تحت الشعاع قرار داده بود، و شاید هم دور بودن از دیگر اعضای خانواده و محروم بودن از محبت آنان، نگذاشت که این دو نیز بتوانند همچون دیگران به مسیر زندگی عادی بازگردند و باعث شد که زودهنگام از زندگی در این جهان خسته و سیر شوند

خواب

2011-01-01T16:03:00.002+03:30

نزديك به يك ساله (يك كمي كمتر) كه اوضاع خوابم بهم ريخته. كم ميخوابم (بر خلاف هميشه) و بد
بين خواب چند بار بيدار ميشم و گاهي خيلي وقت ميبره تا دوباره بخوابم
دائم كابوس ميبينم وكلا" بيشتر از سابق خواب هام يادم ميمونه، نميگم بيشتر خواب ميبينم
برخلاف هميشه ديگه دوست ندارم همش بخوابم چون خواب خوبي ندارم
خستگي دائم به تنم ميمونه

ناگفته هاي خواهر شهلا جاهد از اعدام شهلا

2010-12-20T12:40:00.003+03:30

چيز تمام شده است. روي پرونده‌اي كه هشت سال لحظه به لحظه‌اش براي صفحه حوادث روزنامه‌ها خبر داغ بود، مهر قرمز رنگ مختومه خورده و براي هميشه باطل شده است. حالا يك هفته از اجراي حكم قصاص مي‌گذرد. خانواده خديجه جاهد كه بيشتر مردم او را به اسم شهلا مي‌شناسند، از خيلي وقت پيش اعلام كرده بودند كه حرف‌هاي نگفته‌اي دارند اما هيچ وقت در طول اين چند سال مصاحبه نكردند و حرفي نزدند. اما حالا درست بعد از اجراي حكم فرصتي پيش آمده تا درباره شهلا با خانواده‌اش صحبت كنيم. در كنار اظهارنظر‌هاي حقوقي و كارشناسانه‌اي كه در اين مدت در رسانه‌ها و روزنامه‌هاي مختلف مطرح شد، شنيدن حرف‌هاي خانواده‌اي كه در تمام اين هشت سال غايب بزرگ جلسات صلح و سازش بودند، مي‌تواند جالب باشد.

يكي از خواهرهاي شهلا قبول مي‌كند درباره روزهاي كودكي و همه چيزهايي كه زندگي شهلا را تحت تاثير قرار داد با سرنخ گفت‌وگو كند. آنچه مي‌خوانيد حاصل دو ساعت گفت‌وگوي اين نشريه با خواهري است كه مي‌گويد نه سال است كه عزادار است.

خانم جاهد با اينكه حكم اجرا شده است باز هم اصرار داريد كه ناگفته‌هاي بسياري وجود دارد؛ مي‌شود درباره اين ناگفته‌ها توضيح بدهيد؟

بله. نه تنها من مي‌گويم كه ناگفته‌‌هاي بسياري وجود دارد بلكه خود شهلا هم اعتقاد داشت كه بي‌گناه است. دوست ندارم جوسازي كنم. مي‌دانم حالا هر چيزي كه بگويم عليه شهلا مطرح مي‌شود اما دوست دارم اين را از قول من اعلام كنيد كه ابهامات پرونده قتل هيچ وقت براي خانواده و خود شهلا برطرف نشد. علامت سوال‌هاي زيادي باقي‌مانده بود كه هيچ پاسخ قانع‌كننده‌اي براي آنها پيدا نشد و بالاخره مرگ شهلا را رقم زد.

براي ما تعريف مي‌كنيد كه چگونه در جريان حادثه قرار گرفتيد؟

ما هيچ‌چي نمي‌دانستيم. شهلا سه روز بود غيبش زده بود. خب او پرستار بود. در خانه خانمي كار مي‌كرد كه او را مادر صدا مي‌زد. اما سه روز بي‌خبر رفته بود و نمي‌دانستيم كجا رفته. حتي يادم است به يكي از دوستان همكارش گفته بود كه به خانواده‌ام چيزي نگو. اگر خيلي اصرار كردند بگو كه برايم يك مشكل كوچكي به وجود آمده كه خودم حلش مي‌كنم. از طرف ديگر چون پدرم به شدت شهلا را دوست داشت، غيبت او باعث شد بيشتر درباره‌اش تحقيق كنيم. خوب يادم هست كه سومين روز غيبت شهلا بود كه دوستش گفت او در اداره آگاهي است. نمي‌دانيد چه حال و روزي داشتم. من و پدرم با هم رفتيم اداره آگاهي و براي اولين‌بار قاضي جعفرزاده را ديديم. سوال و جواب‌هايي كه آن روز بين ما رد و بدل شد آن‌قدر وحشتناك بود كه هنوز هم يادآوري‌شان منقلبم مي‌كند. تازه آنجا بود كه فهميديم چه اتفاقي افتاده. مي‌گفتند شهلا قتل كرده. شهلايي كه آزارش به هيچ كسي نمي‌رسيد، چطور ممكن بود آدم كشته باشد. خيلي روزهاي بدي بود.

ناصر از كي وارد زندگي شهلا شده بود؟

من نمي‌دانم. هيچ كدام از اعضاي خانواده اين موضوع را نمي‌دانستند. غيبت‌هاي شهلا همه‌اش دليل داشت. او به خاطر كارش بعضي شب‌ها به خانه نمي‌آمد. كارش معلوم بود. مادر - همان پيرزني كه شهلا ازش پرستاري مي‌كرد- با مادرم تلفني حرف مي‌زد. در دادسرا بود كه اسم ناصر محمدخاني را شنيديم. شهلا از بچگي فوتبال دوست داشت. همه بازي‌هايي را كه تلويزيون نشان مي‌داد نگاه مي‌كرد و مثل يك پسر از قواعد و قوانين بازي فوتبال سردرمي‌آورد. مي‌دانستيم كه پيگير اخبار فوتبال است اما از حضور ناصر خبر نداشتيم. اين جزو موضوعاتي بود كه براي ما روشن نشد و زندگي مخفيانه شهلا و ناصر را هيچ وقت باور نكرديم.

چرا با وجود اين همه دليل و مدرك نتوانستيد اين زندگي مخفيانه را باور كنيد؟

چون من خواهرم را مي‌شناسم. او بسيار مستقل بار آمده بود. ببينيد، بر فرض كه گفته‌هاي شما درست باشد. شهلا كسي نبود كه بتواند آدم بكشد. اين هشت سال همه از جزئيات قتل گفتند. از تكه‌تكه شدن زني كه بي‌گناه كشته شد و همه هم شهلا را متهم رديف اول مطرح كردند. اما هيچ وقت اين نكته را باز نكردند كه شهلا نمي‌توانست آدم بكشد. او نه دلش را داشت و نه جسارت انجام چنين كاري را. او خانواده‌اش را دوست داشت و براي اينكه پدرم عذاب كمتري بكشد و خانواده‌اش در مشقت نباشند اعتراف كرد.

اما او با ريزترين جزئيات، صحنه قتل را بازسازي كرد. فيلم بازسازي صحنه را ديده‌ايد؟

بله اما هيچ وقت باورش نكردم. شهلا دختر باهوشي بود و طوطي وار چيزهايي را به زبان مي‌آورد و عكاس‌ها هم از او عكس مي‌گرفتند.

از روزهاي اوليه دستگيري‌اش بگو؟

روزهاي سختي بود. شهلا عموما ممنوع‌الملاقات بود. من و پدرم هر روز صبح يا اداره آگاهي بوديم يا مي‌رفتيم خيابان وزرا تا درباره‌اش خبر بگيريم. من همين‌جا از دستگاه قضا تشكر مي‌كنم چون هيچ وقت به ما بي‌احترامي نكردند. با اينكه از تك‌تك اعضاي خانواده ما بازجويي كردند اما هيچ وقت به ما بي‌احترامي نشد. ادعاهايي را كه درباره شهلا و روابط پنهاني‌اش با ناصر مطرح مي‌شد هيچ وقت قبول نكرديم. من حتي ناصر را تا قبل از اولين جلسه دادگاه نديده بودم.

يك سوال كه براي من مطرح است اينكه كه چرا شما در هيچ كدام از دادگاه‌هاي شهلا حضور نداشتيد؟

باور كنيد به خاطر خانواده سحرخيزان بود. آنها داغديده بودند. ما نمي‌خواستيم كاري بكنيم كه خدايي نكرده داغشان تازه شود. همان اوايل پرونده همكارهاي شما و خبرنگارهاي زيادي دنبال ما آمدند و با ما مصاحبه كردند اما متاسفانه همه چيز را برعكس جلوه دادند. شهلا هيچ وقت توي زندگي‌اش سيگار نكشيد، او حتي از بوي سيگار هم متنفر بود اما طوري جلوه داده شده بود كه انگار اين كارها از او برمي‌آيد. دعواهاي خانوادگي ما هم كه بعضي از روزنامه‌ها درباره آنها نوشته و گفته بودند كه در خانه ما هميشه دعوا و مرافعه وجود داشت،‌ واقعيت نداشت. در و همسايه هنوز هم باورشان نمي‌شود كه همچين اتفاقي براي ما افتاده است. شهلا مهربان و دلسوز بود. درست است كه يك اشتباهي كرده و وارد زندگي لاله و ناصر شده بود اما قسي‌القلب نبود.

بعد چه اتفاقي افتاد؟

هيچ‌چي، او بيشتر اوقات ممنوع‌الملاقات بود تا اينكه اعتراف كرد و صحنه بازسازي شد. هفته بعد رفتيم ديدنش. من و پدرم با هم رفتيم. مي‌گفت كه خسته شده. از صبح تا شب يكريز سوال و جواب‌هاي تكراري. پدرم گريه مي‌كرد. شهلا لاغر شده بود. مدتي بعد هم كه دادگاه تشكيل شد و او به زندان افتاد.

زندان زياد به ديدنش مي‌رفتيد؟

بله هر هفته. البته در يك دوره زماني كوتاهي من نمي‌توانستم بروم اما مادر و خواهر و برادرهايم زياد به ملاقاتش مي‌رفتند. وقتي او در زندان بود روزنامه‌ها درباره پرونده‌اش مطلب مي‌نوشتند، من تيتر روزنامه‌ها را تلفني برايش مي‌خواندم و در جريان امور قرارش مي‌دادم. دوست نداشت در مرداب بي‌رمق زندان بميرد. هميشه سرزنده بود. به ما اميد مي‌داد. آن وقت‌ها هم كه پيش ما بود و هنوز هيچ‌كدام از اين اتفاق‌ها نيفتاده بود، يكجا بند نمي‌شد. عاشق طبيعت و گشت و گذار بود. براي همين هم بچه‌ها و اعضاي خانواده خيلي دوستش داشتند. رابطه بين خواهر و برادرها با شهلا هم علي‌رغم تصوراتي كه مطبوعات آن دوران براي مردم ايجاد كرده بودند، خيلي خوب بود و هست.

چرا هيچ وقت براي جلب رضايت خانواده لاله پيشقدم نشديد؟

وقتي اعتقاد داشتيم كه خواهرمان بي‌گناه است چرا بايد التماس مي‌كرديم؟ ببينيد، من روزنامه‌خوان پدرم بودم و همه اتفاقات و گزارش‌ها را برايش مي‌خواندم. شهلا مرتب از زندان با من تماس داشت. او خودش هيچ وقت به ما اجازه نداد براي جلب رضايت و بخشش به سراغ خانواده سحرخيزان برويم. اين اواخر وقتي مطمئن شديم كه قرار است شهلا به دار آويخته شود، تصميم گرفتيم براي جلب رضايت خانواده لاله تلاش كنم. من چون خواهر بزرگ‌تر بودم، قدم پيش گذاشتم اما هيچ شماره تلفن و نشاني‌اي از خانواده لاله نداشتيم. من با مشكلات بسياري بالاخره توانستم شماره تماسشان را پيدا كنم اما هيچ وقت روي آن را نداشتم كه به خانه‌شان زنگ بزنم. شهلا اشتباه كرد كه وارد زندگي ناصر شد اما باور من اين است كه او قاتل نيست. همان روزها به شهلا گفتم كه بگو ببخشيد و غلط كردم. گفتم كه خانواده سحرخيزان داغديده هستند و اگر اين حرف‌ها را بزني آرام‌تر مي‌شوند و اعلام رضايت مي‌كنند اما او قبول نكرد. مي‌گفت كه چون قتلي انجام نداده، درخواست بخشش نمي‌كند. مي‌گفت كه خانواده لاله نمي‌توانند او را تحمل كنند و فقط با قصاص اوست كه آرام مي‌گيرند. براي همين بود كه با آنها تماس نگرفت و درخواست بخشش نكرد. انگار شهلا از مرگ نمي‌ترسيد.

اين اواخر حال و هوايش چگونه بود؟

شهلا توي زندان عذاب مي‌كشيد. كسي كه يكجا بند نمي‌شد، حالا در يك زندان محبوس شده بود و نمي‌توانست كاري كند. سراغ پاتوق‌هايي كه قبلا آنجا خاطره مشترك داشتيم را زياد مي‌گرفت. شعر مي‌گفت و شعر مي‌خواند. او عاشق خريد كردن بود. لباس زياد مي‌خريد. يك كمد لباس از او به يادگار مانده است. وقتي به ملاقاتش مي‌رفتيم، هيچ وقت حرف زندان را نمي‌زد. از اتفاق‌هايي كه داخل بند برايش مي‌افتاد هيچ‌وقت تعريف نمي‌كرد. ولع شنيدن داشت. اميدوار بود كه بعد از هشت سال تحمل عذاب، بالاخره يك اتفاقي برايش مي‌افتد و نجات پيدا مي‌كند اما دقيقا مرگ برايش رقم خورد و همه‌چيز اين‌گونه پايان يافت. ما حق نداشتيم چيزي برايش ببريم به جز لباس. خب اين از قوانين بود و بايد به آن احترام مي‌گذاشتيم اما هر وقت مي‌رفتيم ملاقات، حسابي از ما پذيرايي مي‌كرد. توي اين سال‌ها، ما هر روز عزادار بوديم، هم براي لاله كه بي‌گناه كشته شد و هم براي شهلا كه بالاخره قصاص شد.

آخرين‌بار چه زماني او را ديديد؟

ساعت چهار بعدازظهر سه‌شنبه؛ يعني يك روز قبل از اعدام. شنيده بوديم كه قرار است روز بعدش، حكم قصاص شهلا اجرا شود و اين آخرين‌باري بود كه او را مي‌ديديم. روز سختي بود. وقتي شهلا را روبه‌رويمان ديديم، مي‌خنديد اما نگران بود. من با شهلا بزرگ شده بودم. خواهرم را مي‌شناختم. چشم‌هايش نگران بود. تا ساعت هفت آنجا بوديم. شهلا با همه تك‌تك حرف زد.

گفت گريه نكنيم. لباس‌هايش را بپوشيم و نگذاريم داخل كمد خاك بخورند. همه جهيزيه‌اش را به برادرزاده‌ام بخشيد. آخر وقتي خانه بود و سر كار مي‌رفت، هر ماه چيزي براي جهيزيه‌اش مي‌خريد و كنار مي‌گذاشت. او 4 هزار متر زمين هم در شهريار داشت. زمينش را به مادرم و برادرزاده‌ام بخشيد و خواست بين هم تقسيم كنند. آن روز شهلا مي‌خنديد اما لبخندش نگران بود. گفتم شهلا حرف بزن. اگر چيزي مي‌داني بگو اما فقط سكوت كرد. براي همين است كه مي‌گويم او با اسرار زيادي رفت.

چرا رابطه‌اش با برادرزاده‌تان خوب بود؟

چون شهلا در حقش مادري كرده بود. بعد از فوت برادرم، بچه‌اش با ما زندگي مي‌كرد. شهلا بزرگش كرد. حالا هم شباهت بسيار زيادي به شهلا دارد.

اين اواخر با خانواده سحرخيزان ارتباط نگرفتيد؟

چرا، من تماس گرفتم اما راضي به صحبت نشدند. تماس گرفته بودم كه از آنها بخواهم شهلا را ببخشند؛ اينكه گذشت كنند و به خواهرم فرصت زندگي دهند اما آنها همه چيز را به پاي چوبه دار موكول كردند.

از وكيل پرونده خواهرتان نخواستيد براي گرفتن رضايت تلاش كند؟

آقاي خرمشاهي همه تلاششان را كردند تا از هر راهي كه امكان داشت براي شهلا بخشش بگيرند. اما ناراحتي‌اي كه در دل بازماندگان لاله بود خيلي عميق بود. البته هنرمندها و ورز‌شكار‌ها و مسوولان قضائي و واحد صلح و سازش دادسراي امور جنايي هم براي جلب رضايت اولياي دم تلاش زيادي كردند كه از همه آنها سپاسگزاريم.

شهلا تا چه مقطعي تحصيل كرده بود؟

ديپلم داشت اما يك دوره بهياري هم گذرانده بود. مدرك معادل فوق ديپلم داشت، توي زندان هم مكاتبه‌اي روان‌شناسي مي‌خواند. كارهاي ثبت‌نامش را من انجام مي‌دادم و او درس مي‌خواند و امتحان مي‌داد. يك ترم ديگر درسش تمام مي‌شد. اگر زنده مي‌ماند به زودي درسش تمام شده بود و اين خيلي خوشحالش مي‌كرد. شهلا شعر هم مي‌گفت.

قصد نداريد اشعارش را جمع‌آوري كنيد؟

يكي از دوستانش اين كار را انجام مي‌دهد. كسي كه همبندي شهلا بود و در زندان همدمش به شمار مي‌رفت.

روز اجراي حكم حضور داشتيد؟

بله. همه اعضاي خانواده بودند. از چند ساعت قبل پشت در زندان اوين بوديم. ما ساعت چهار بعدازظهر روز قبل از اعدام تا هفت به ملاقات شهلا رفته بوديم. ملاقات كه تمام شد، آمديم خانه و بعد ساعت 12 دوباره رفتيم.

وقتي خانواده سحرخيزان با يك پژو سفيد رنگ آمدند تا در زندان باز شود و آنها بروند داخل، حس عجيبي داشتم. قبل از اينكه آنها وارد زندان شوند، به آنها خيلي اصرار كرديم. قسمشان داديم كه شهلا را ببخشند. مادرم ضجه مي‌زد و التماس مي‌كرد. اما خب هر چه تلاش كرديم نتيجه‌اي نداشت و انگار راهي براي نجات شهلا باقي نمانده بود. ولي شهلا هميشه در قلب ما زنده است.

نفرتي پس از شك

2010-12-14T10:04:00.000+03:30

برنارد هنری لوی، که برای فرانسوی‌ها وارث سنت فلسفی و روشنفکری آندره مالرو، آلبر کامو و ژان پل سارتر به شمار می‌آید، به بهانه نشان دادن فیلم اعترافات سکینه محمدی آشتیانی در تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی، یادداشتی را در سایت خود نوشته است. در این فیلم، سکینه محمدی در منزلش چگونگی قتل شوهرش را تشريح می‌کرد.

این فیلسوف فرانسوی پیشتر نیز، پس از اولین اعتراف‌گیری از سکینه محمدی در تلویزیون، به همراه، 17 شخصیت بین‌المللی، از جمله برخی از بزرگان جهان هنر و ادب، متنی را در حمایت از سکینه محمدی آشتیانی به چاپ رسانده بود. خورخه سمپرون، نویسنده اسپانیایی، میلان کوندرا، نویسنده فرانسوی، وول سوینیکا، نویسنده نیجریه ای، باب جلدوف، خواننده، جودی ویلیامز، برنده جایزه صلح نوبل، و همچنین ژولیت بینوش و میا فارو، از بازیگران فرانسوی نیز این متن را امضاء کرده بودند.

برنارد هنری لوی، در یادداشت خود با عنوان «ویدئوی سکینه: نفرتی پس از شک» ضمن ابراز وحشت از خبر احتمال اعدام سکینه، از همه می‌خواهد تا برای نجات جان سکینه تلاش کنند.
او در ابتدای این یادداشت می‌نویسد: «نمی‌شود ترحمی که برای «سکینه» وجود دارد، اندوه طرفدارانش، و هیجان غیرقابل تصوری را که با خبر کذب آزادی او ایجاد شد شرح داد. از این نظر، مهم این است که تلاش کنیم بفهمیم واقعا چه اتفاقی افتاده و چه نکاتی می‌شود ضرورتن از این اتفاق استخراج کرد.»

این فیلسوف فرانسوی که فعال حقوق بشر نیز به شمار می‌آید، سپس به ذکر نکاتی درباره فیلم اعترافات سکینه محمدی می‌پردازد:
«اولین نکته‌ای که از این تصاویر ترحم‌برانگیز سکینه و فرزندش که وارد این صحنه‌سازی ننگین شده‌اند (تحت چه تهدیدی، و چه کسی جلوی چشمان آنهاست؟) می‌شود فهمید ستمگری فوق‌العاده به این افراد است. سکینه را برای چند ساعت به خانه کوچک خانوادگی‌اش آورده‌اند تا صحنه جنایتی را بازسازی کنند که همه می‌دانند سکینه نه انجامش داده و نه مسبب آن بوده و نه همدستی کرده است. آن‌چه ما می‌توانیم بدون زحمت تصور کنیم این است که سکینه به زور آماده اعتراف به هر آن چیزی که از او می‌خواهند شده است، و سجاد که چند هفته‌ای است ارتباطش با جهان قطع شده، مادرش را بعد از چندین ماه می‌بیند. و برای آن دو، مادر و پسر، این مراسم دیدار، اندوهبار است. به آن‌ها دستور داده شده که مثل دو انسان معمولی بازی کنند و آزادانه بروند و بیایند و جلو آفتاب خودشان را گرم کنند. این شکنجه روحی است. نازی‌ها اعدام‌های ساختگی را به راه می‌انداختند، حکومت ایران آزادی ساختگی را به نمایش می‌گذارد؛ این دو یکی است.

دومین نکته، تف انداختن به صورت غرب است. کف زدن به افتخار همه کسانی که در دموکراسی‌های جهان برای سکینه، و به واسطه موضوع این زن برای همه زنان تحقیرشده ایران، بسیج شده‌اند. مقامات ایران با این کارشان به ما گفتند:‌ «شما مدعی هستید که می‌خواهید درس آزادی و حقوق بشر به ما بدهید؟ شما درصدد هستید که در اختیارات ما در زمینه اداره کردن مردم‌مان به طور کلی و زنان‌مان به طور خاص دخالت کنید؟ درباره این زن، سکینه، شما به خودتان اجازه دادید بگویید پیگیری موضوع او یکی از مسئولیت‌های شماست؟ و شما این کار را زیر علم دروغین حقیقتی کردید که مدعی نگهبانی‌اش هستید؟ خیلی خوب، بگیرید این هم سهم شما! ببینید چطور ما با شما رفتار می‌کنیم و در واقع شما کی هستید. ما برای شما تله گذاشتیم و شما در آن افتادید. ما شما را با قلابی بالا کشیدیم که شما به طمع غذا به آن گاز زدید. حقیقت شما هیچ ارزشی ندارد. رهبران شما دلقک هستند. حتی برلوسکونی که برای تشکر کردن از ما عجله کرد – چه شوخی بامزه‌ای! ما شاید رذل باشیم اما شما مسلمن دیوانه‌های سودمند ما هستید.»

نکته سوم، هنر تمام‌عیار تقلب است؛ به هم ریختن تصاویر و واژه‌ها، که یک بار دیگر قدرت واق‌واق کردن مقامات ایران را نشان داد. از ابتدا تا کنون، سیل اخبار ما در این زمینه هیچ وقت بدون جواب نبوده است، چون در عوض سیل ضدخبرهایشان را دریافت کردیم. در جواب خشم‌ها و دادخواست‌هایمان، انبوهی از شانتاژ‌ها و دروغ‌های‌شان را گرفتیم. 9 دسامبر چند عکس مبهم، بدون شک برای استفاده ابزاری، و برای بی‌اعتبار کردن جنبشی که در حمایت از سکینه به راه افتاده منتشر شد. همان‌طور که تروریست‌های 11 سپتامبر، از فیلم‌های اکشن آمریکایی تقلید کرده بودند، تروریست‌هایی که ایران را اداره می‌کنند نیز با این کارشان به گونه‌ای از شبکه اطلاع‌رسانی ما تقلید کردند و آن را علیه خودش به کار گرفتند. آن‌ها این بار نیز ناکام شدند، اما تا کی می‌خواهند ادامه دهند؟

چهارمین نکته، اصول این «بازسازی جنایت» است که می‌خواهد نقش سکینه را در جنایتی ثابت کند که او پیشتر در زمان دادگاه‌اش از آن کاملا تبرئه شد. آدم‌های احمدی‌نژاد از هیچ چیز نمی‌گذرند. این نمایش نشان داد که ایران از سکینه نمادی برای تسلیم نشدن خود ساخته است، مثل همیشه که پای یک نماد در میان است. ما در مجله «قاعده بازی» سرچشمه‌های اختلافات درونی حکومت ایدئولوژیک-سیاسی ایران را بیان کرده‌ایم. مثلن این که بخشی از روحانیت به گونه‌ای دیگر فکر می‌کنند و می‌خواهند که روحیه اعتدال و صلح مذهب شیعه را برجسته سازند. اما من شخصا چندان به این موضوع اعتقاد ندارم. یا حداقل به چیزی فکر می‌کنم که اکنون می‌بینم. یک قدرتی دیروز وکیل سکینه را زندانی می‌کند، روز قبلش به دفتر او حمله می‌کند تا نمایش‌نامه محاکمه سکینه را از نو بنویسد، و امروز هم تلاش می‌کند تا یک بی‌گناه را گناهکار جلوه دهد.

و آخرین نکته یا به عبارتی آخرین فرضیه این است که اخبار کذبی که درباره سکینه منتشر می‌شود، مثل خبر آزادی او، برای این است که واکنش غربی‌ها را برانگیزند و به گونه‌ای با اعصاب آنان بازی کنند. آن‌ها با این کار در واقع یک آزمایش را برای خودشان انجام دادند. از این نظر آن‌ها موفق بودند. اما این آزمایش برای ما هم قاطع و قانع‌کننده بود، زیرا تمامی رسانه‌های نوشتاری و تصویری با هم متحد شدند و این تنها نکته مثبت این نمایش وحشتناک است و دلیلی است برای این‌که حداقل انگیزه و اتحاد‌مان را برای آزادی سکینه از دست ندهیم.»

تاريخچه لباس زنان در ايران باستان

2010-12-13T09:16:00.004+03:30

سكينه محمدي آزاد شد

2010-12-11T09:38:00.002+03:30

ناصر هم راضیه که منو بکشنن ؟ از بهاره رهنما

2010-12-07T14:45:00.002+03:30

ماجرای شهلا جایی تمام این سال ها در گوشه ای از ذهنم مانده بود و با لغاتی مثل اخلاق , تعهد ,خیانت , عشق , خشونت , گناه و بی گناهی با وجود میل وافر و سعی ام به عدم قضاوت هی هر از گاهی زنده می شد و می آمد جلوی نظرم .

سه سال پیش برای دیدن از زنان زندانی اوین با جمعی از دوستان به آن جا رفتیم . مناسبتی بود نمی دانم چه ؟ اما منسوب به حضرت علی (ع). آن روز کبری هم بود , همان کبرایی که مادر شوهرش را کشته بود و خیلی های دیگر . یادم هست مجری برنامه خانومی بود که به خاطر کشتن شوهرش در نوبت اعدام قرار داشت . و البته شهلا ... بیشتر مراسم هم روی دوش شهلا و برنامه ریزی های او می گشت . برای من که در همه عمرم معروف بودم به حلقه اتصال دوستانم و روابط عمومی آشنایان و زود جوشی و چه و چه .. آن روز اتفاق عجیبی افتاد . در مقابل شهلا خودم را باخته بودم . از نگاه پر تاثیرش با آن چشم های عسلی و مژه های بلند ریمل زده می ترسیدم . نه شاید هم ترس نبود اما نمی توانستم با او ارتباط برقار کنم . کم حرف شده بودم و وقتی آمد و لطفی کرد و چیز هایی در مورد چشم هایم گفت مثل دختر مدرسه ای های خجالتی سرخ شدم . بی شک زن تاثیر گذار و عجیبی بود . الان هم که دارم این یادداشت را برای او یا به بهانه او می نویسم نمی دانم آنهمه عقب نشینی آن روزم برای چه بود ؟ آنهمه فاصله گرفتن و .. نمی دانم حالا فقط به یک جواب می رسم و آن هم این که شاید از همان قضاوتی که گفتم می ترسیدم . خوب یادم هست که شهلا, آن روز رفت بالای سن و متنی در مدح امیر مومنان خواند . مدحی با شور و جذبه فروان در تحریر های صدایش و تکان دادن دستهای زنانه سفیدش در هوا که هنوزهم جلوی چشم هایم موج می خورند .

وقتی جوان تر بودم نگاهم به دنیا خیلی سیاه و سفید بود .تا قبل از بیست و پنج سالگی یا چیزی در همین حوالی همه مفاهیم دنیا را در همین دو رنگ می دیدم . اما سی سالگی برایم پرده های عجیبی را کنار زد . پرده های که دیگر بیشتر اشیا و مفاهیم و موجوداتش خاکستری بودندو حتی گاه رنگی . گاه حتی سرخ و سبز و بنفش و...

در این دنیای رنگارنگ بود که دو باره به ماجرای این دو زن نگاه کردم . داستان لاله و شهلا و در داستان شهلا عشق نفرینی او را از سیزده سالگی به یک آن روز ها "قهرمان" مرور کردم و در کنارش تصویر انتطار بی پایان لاله برای دیر رسیدن های همسرش به خانه یا نیامدن هایش و صبوری او در تحمل این دور ی ها را حس کردم . بعد یادم آمد وقتی تازه ازدواج کرده بودم . در زیرزمین نقلی در خیابانی از خیابان های قلهک خانه ای داشتیم و من هر از گاهی محمد خانی را می دیدم که پر هراس و پیاده کوچه را گز می کرد و من که آن روز ها دوستش داشتم همیشه سلام می کردم و او هم همیشه چیزی شبیه جواب سلام زیر لب می داد . با عجله و قدم های بلند می رفت . نمی دانستم واقعن که چرا انقدر اضطراب دارد .. بعد ها که داستان بر ملا شد . فهمیدم خانه ای که برا ی شهلا گرفته بود, در انتهای همان کوچه خانه ما بود ...وقتی خبر را شنیدم هنوز سی ساله نبودم . هنوز رنگ ها همان سیاه و سفید بود ند و من که خودم تازه مادر شده بودم از تصور دو طفل معصومی که ظهر از مدرسه برگشته اند و با جسد غرق به خون و مثله شده مادرشان مواجه شده اند تا مدت ها خشمگین و هراس زده بودم و دعا میکردم قاتل لاله سحر خیزان به جزای عمل وحشتناکش برسد .. .

بعد ها در سی و چند سالگی ام نمی دانم کجا فیلم همکار عزیزم " مهناز افضلی " را دیدم و آن جا بود که دیدم, بنا به حریمی که برای این پرونده , قاثل شده اند ,بسیاری مساثل مربوط به این پرونده از اذهان عمومی پنهان مانده بود و آن جا بود که من هم تردید کرد م که شهلا حتی اگر قاتل هم باشد دست تنها نبوده . شواهد ی بود حاکی از وجود مردی در صحنه قتل و البته همین ابهامات بود که پرونده این فاجعه را سال ها به تعویق انداخت . تا قاضی پرونده به حج رفت و سرنوشت شهلا با وجود خستگی بسیارش از این همه بلاتکلیفی ,به دست قاضی دیگری سپرده شد که استنباط او بر قاتل بودن شهلا بود ...

و به قول پیمان چه بار سنگینی , شکر که هرگز قاضی نیستیم بر هیچ محکمه ای .

شهلا جاهد در طول این مدت پدر و برادرش را از دست داد . بماند که قضاوت خانواده سحر خیزان را هم نمی شود کرد که شاید آرامش این بچه ها را در کشیدن آن صندلی می دانستند . جایی خواندم گذشت از قصاص , آنقدر عمل بزرگی است که همه گناهان اولیای دم را این گذشت ازخون عزیزشان پاک میکند و می برد . دیروز سوار آژانسی بودم . پسر راننده میگفت:" تو درگیری کسی و کشتم اما خانواده اش لجظه آخر رضایت دادن . اونا خیلی بزرگوار بودن اما من دیگه زنده و مردم واسه خودم و اطرافیانم یکیه . این از مرگ سنگین تره خانوم رهنما می فهمین ؟و من سکوت کردم چون واقعن خیلی چیز ها را نمی فهمم و ترجیح می دهم قضاوت شان نکنم . شهلا در آخرین عکسی که از او دیدم دیگر پیر شده بود دیگر حوصله رنگ کردن ناخن ها و مو هایش را که حالا کمی سفید شده بود نداشت و در نگاه او فارغ از قاتل بودن یا نبودنش ,دیگر من زنی خسته را می دیدم که به پای عشق سوخته بودو تمام شده بود ...

شهلا فقط یک بار به این فتل اعتراف کرد و آنهم بعد از دیداری با تنها عشق زندگی اش محمد خانی در حیاط اوین و در یک شب بارانی و ظاهرن رمانتیک این تصمیم را گرفت . شنیده های بسیاری حاکی از آن است که محمد خانی این تقاضا را از او کرده است ..شهلا اما نگاهی دارد در یکی از عکس های دادگاهش به محمد خانی که معنی تاوان را برایم سخت زنده می کند . او قاتل بود یا نبود , تاوان عشق را پس داد تاوانی که برای زن عاشق سرزمین من تاوان باید و غیر قابل گذشتی است . زن سرزمین من برای عشق تاوان می دهد از مرگ و پیری و تف و طرد و لعن تا اعدام ...

شبی که قرار بود شهلا اعدام شود تا صبح خوابم نبرد . یادم افتاد وفتی روزگاری که سیاه و سفید می دیدم هنوز جمعی از دوستان دعوتم کردند تا برای گرفتن رضایت از اولیای دم برویم . پایم به رفتن نبود و نرفتم . بر عکس پرونده دل آرا که همه یعی خودم را کردم و نشد و شاید این جا باید یک خسته نباشید قرا به آقای خرمشاهی وکیل این دوپرونده مجهول بگویم ...صبح بیدار شدم از پیمان که او هم نگران بود چیزی نپرسیدم . و برای کاری باید جایی می رفتم و رفتم ,تا رسیدم پرسیدم اعدام شد ؟ گفتند : آره و سکوت....

می گویند شهلا دردقایق آخر فقط پرسید : "ناصر هم راضیه که منو بکشنن ؟"و وقتی شنید که او فقط به همین قصد آمده دیگر سکوت کرد و هنگام رد شدن از کنارش حتی دیگر نگاهش هم نکرد ..این در حالی است که با ز شنیده ها حاکی از آن است که در تماس های تلفنی هفته پیش ,محمد خانی به شهلا قول داده بود تا پای چوبه دار هم که ببرندش , او نهایتن رضایت اولیای دم را خواهد گرفت و..

شهلا سکوت کرد و حتی به اصرار وکیلش برای گفتن جملاتی در لحظات آخر تسلیم نشد .شاید چون باز خام قول عشق شده بود ... در آن سحر گاه ,حضور ناصر محمد خانی به عنوان یکی از مصران بر مجازات اعدام , شهلا را تمام کرد..شاید نیازی به چوبه دار نبود , محمد خانی مسافر بود باز هم عجله داشت وشک ندارم که باز هم اضطراب و شنیده ام که بعد از اجرای مجازات فقط گفت :" آرام شدم "!!!

..سکوت شهلا مرگ قلبش را زودتر از لگد زدن به صندلی دارش رقم زد . شهلا بعد از آن سوال تمام شد ...

روز اعدام شهلا با روز تولدم یکی بود . و نیز با روز دیگری , روزی که مجموعه هفت داستان عاشقانه من برای چاپ بعد از مدت ها کار و ادیت به نشر چشمه سپرده شد . و جالب است که مر دهای این هفت داستان عجیب شبیه مرد داستان لاله و شهلا یند و البته زن های هم یک وجه اشتراک بزرگ با شهلا و لاله , دارند :آن ها نیز سخت عاشقند و ترک خورده از عشق .. اما زن های کتاب من هرگز بر سر مردی نمی جنگند , بل که عشق آنها را بهم نزدیک می کند .. در تقدیم کتاب نوشتم : برای پریا و دخترکان سرزمینم که هیچ نمی دانم آرزو کنم روزی عاشق بشوند یا نشوند ؟

اما ته دلم می دانم که آرزو می کنم در این سرزمین هیج زنی عاشق نشود . حلاوت عشق بر زن ایرانی هیچ با تاوانش برایری نمی کند . هیج ..

بعد از تحریر :همان شب بی حوصله و به اجبار بزرگتر هایمان , در جمع خانوادگی تولد من در رستورانی هستیم , خواننده پیر می خواند : غمگین چو پاییزم از من بگذر ... پیمان دستم را فشار می دهد . نگاهش میکنم , چشم هایش نم زده اند .. آرام می گوید : یاد شهلا افتادم خدا رحمتش کنه

نوشته اي به ياد شهلا از ترانه عليدوستي

2010-12-04T16:29:00.001+03:30

بعضی آدم ها طعم از دست رفتن نزدیکانشان را می چشند و بعضی نه.
کسانی که ‘قربانی’ می دهند توی دلشان حفره دارند. حفره ای که پر نمی شود. نمی شود. تا دنیا دنیاست پر نمی شود. مادر من همیشه می گوید: ‘فقط مرگ است که چاره ندارد.’ چاره نداشتن با دل انسان جور نمی شود هرگز. آدم زیر بار بیچارگی دل تنگی عزیزش، فکر از دست دادن عزیزش، تصور به زمین افتادن عزیزش خم و کهنه و کوچک می شود. همه این را می دانند. اما همه این را نمی فهمند. نمی شود فهمید، چون توی چشم آدم داغ دیده نمی شود نگاه کرد. بعید است که بشود. و تا چشم های کسی را نبینی راه پیدا نمی کنی به جاده ها و گذرها و کوچه پس کوچه های دلش.

بعضی آدم ها از نعمت بخشیدن برخوردارند و بعضی نه.
کسانی که از نعمت بخشیدن برخوردار نیستند را نمی توان سرزنش کرد. بعید است که بشود. سرزنش کسی، برای قرار گرفتن در وضعی که خود در آن دخیل نبوده و پیش بینی اش نمی کرده منصفانه نیست. هیچ صاحب حقی انتظار پامال شدن حقش را نداشته که بتواند خود را برای روبرو شدن با آن آماده کند. هیچ کس نمی خواسته در وضعی باشد که سیاهی انتقام گرفتن بشود تنها مأمن زخم های دلش. دل زخمی راه زیادی دارد تا برسد به آن قرار و سکوتی که برای بخشیدن لازم است.

بعضی آدم ها با اعدام مخالفند و بعضی نه.
کسانی که با کشتن دیگران مخالفند الزاما مخالف جزا نیستند. معمولا معتقدند که کشتن مثال بارز خشونت است و تنبیهی برای خشونت نیست. کشتن در ازای کشتن چاره نیست. خود، همان است. حتی شاید تلخ تر باشد چرا که با تدبیر و برنامه ریزی و مصلحت اندیشی برایش تصمیم گیری می شود و نه از جانب ذهنی آشوب زده که جانی به حساب می آید. اما جزایی باید باشد، جزایی سخت، برای تنها کردن دل آدم ها. برای ایجاد حفره ای که تا دنیا دنیاست پر نمی شود.

بعضی آدم ها عاشقی را به رسمیت می شناسند و بعضی نه.
کسانی که عاشقی را به رسمیت می شناسند الزاما صاحبان خوشبخت عشق یا قربانیان خشمگین آن نیستند. اما می دانند که قصه های تلخ و شیرین زیادی هر روز و هر روز به هوای عشق مسیر عوض می کنند. می دانند که عشق بادی است که به بادبان هرکس گیر کند سفرش را می برد به مقصد دیگری. می دانند که عاشق راحت تر زخم می خورد، و راحت تر زخم می زند. آن هایی که عاشقیت را به رسمیت نمی شناسند هم نه این که دل های نامهربان داشته باشند، بلکه انسان را، این اشرف مخلوقات را صاحب تصمیم و فکر می دانند. صاحب لحظه ی جادویی بزرگواری؛ صاحب لحظه ی تصمیم.

بعضی آدم ها هدف عشق های ماندنی می شوند، بعضی هدف عشق های رفتنی، و بعضی نه.
کسانی هستند که عشق را مثل فرزند ناخواسته ای که باید خدا را به خاطرش شکر کرد حفاظت می کنند تا با بزرگ شدنش عصای دستشان باشد. کسانی هستند که مجبورند یک عمر از دست عشقی که نمی خواهند شامل حالشان شود فرار کنند. کسانی هستند که یک بار روی آوردن عشق به زندگیشان را غنیمت می شمرند و قدرش را می دانند. کسانی هم هستند که بر حسب قضا و قدر، نام و صورت آشنایشان هزاران هزار عشق اصل و بدل برایشان می آورد.

همه ی آدم ها، همه ی آدم ها همه ی آدم ها
از دنیای نوجوانیشان خاطره ای یا خاطراتی از عشق های شرمگین و ممنوع دارند که هرگز فراتر از خیال های قصه مانند نرفته، یا که کمترین نشانه اش نامه نوشتن های یواشکی بوده، سکوتهای ترسای پشت تلفن زدنهای بی جا، یا حتی دست تکان دادن ها و جلب توجه کردن های آرزومندانه ای که امروز به آن ها می خندند، یا که هنوز معصومانه بابتشان خجالت می کشند… معلم دبستان، دوست خواهر بزرگتر، پسرعمویی که پس از سال ها از فرنگ آمده، هنرپیشه ای در یک سریال، همسایه ای که ساعت مدرسه رفتنش را با ما هماهنگ می کرد و یا ما فکر می کردیم که می کند… ورزشکاری که تصویر دویدنش بهترین تصویر بوده از قهرمانی که لایق عشق است…

درست همین حالا، خبر رسید که زنی که متهم بود به قتل زنی دیگر در یک ماجرای منتسب به عشق و حسادت، اعدام شد.
در این لحظه زنی کشته شد. به اتهام آتشی که در زندگی یک خانواده انداخت. به اتهام کشتن زنی، مادری، دختری.

من نمی دانم اگر قاضی بودم، جزو آن هفت نفری بودم که فکر می کردند شهلا جاهد بی گناه است، یا جزو بیست نفری که فکر می کردند گناهکار است.
بر فرض این که او قاتل بود…
می دانم که از دست رفتن عزیز چاره و درمان ندارد، می دانم که بخشیدن سخت است و خیلی اوقات خودم توانش را نداشته ام، با کشتن انسان ها مخالفم اما دلم می خواهد انسان ها جزای کاری که می کنند را بچشند، عاشقی را به رسمیت می شناسم و فکر می کنم انسان عاشق انسانیست که معنی خوشی ها و حسرت هایش با دنیای قاضی انسان های غیر عاشق متفاوت است اما خدا نیستم و نمی دانم در هیچکدام از این چیزهایی که می گویم حق با من هست یا نه.
اما این را می دانم که شهلا جاهد وقتی عاشق ناصر محمدخانی شد که سیزده ساله بود.
ناصرمحمدخانی وقتی به او روی خوش نشان داد که او نه تنها قاتل نبود، که گواهینامه هم نمی توانست داشته باشد.
سال ها در خانه ای مخفی اش کرد که از مسیر رفت و آمدهای روزانه اش دور نباشد.
از او یک مجرم ساخت. یا… اگر بخواهم مواظب حرف زدنم باشم، در مجرم شدن او نقش داشت و در نُه سال تمام زندانی بودنش، کتک خوردنش، بازجویی شدنش، تا دم مرگ رفتن و آمدنش، حتی نماند که نگاه معنادار مردم کوچه و خیابان مکدرش نکند.

بعضی آدم ها خودخواه و ترسو و ناجوانمردند و بعضی نه.
اما انگار فقط یکی هست که می تواند شب قبل سوار هواپیما شود، ساعت کوک کند تا قبل از طلوع آفتاب بیدار شود، شلوار و پیراهن بپوشد، سوار ماشین شود… و به تماشای حلق آویز شدن زنی برود که وقتی به او دل بست بچه بود اما سال ها، به گفته ی خودش، صبح های زمستان زودتر از او بیدار می شد تا قبل از او مدتی روی کاسه ی توالت بنشیند، مبادا که محبوبش، آرزویش، قهرمانش، حس کند آن سرمای بدمصب دم صبح را.

نمی دانم.
فرشته ی عدالت چشمانش بسته است و گاهی با چشمان باز می خواهمش.
این حفره ها پر نمی شوند. نمی شوند. تا دنیا دنیاست پر نمی شوند.

شهلا جاهد فردا اعدام مي‌شود

2010-11-30T16:48:00.000+03:30

عبدالصمد خرمشاهي وكيل مدافع شهلا جاهد در گفت‌وگو با خبرنگار حوادث فارس درباره سرانجام اجراي حكم شهلا جاهد اظهار داشت: صبح امروز به واحد اجراي احكام رفتم و زمان اجراي حكم به من ابلاغ شد.

وي افزود: مسئولان واحد اجراي احكام دادسرا ضمن ابلاغ زمان اجراي حكم گفتند، قرار است اين حكم سحرگاه فردا در محوطه زندان اوين اجرا شود.

تاریخ برخورد با هنرمندان را فراموش نمی کند

2010-11-11T08:13:00.000+03:30

جعفر پناهی،فیلمساز سرشناس ایرانی روز یکشنبه در جلسه دادگاه خود حاضر شد و متن دفاعیه اش را قرائت کرد
او گفته است: "به گمان من، بازداشت من و همکارانم در حین فیلمبرداری فیلمی ناتمام، هجوم صاحبان قدرت بر همه ی اهل فرهنگ و هنر و سینماگران کشور است. و قدرتنمایی برای اینکه: هر که از ما نیست و مثل ما فکر نمی کند، محکوم است

متن کامل دفاعیه جعفرپناهی، در زیرمی آید

ریاست محترم دادگاه، اجازه میخواهم لایحه ی دفاع از خود را در دو بخش تقدیم كنم

بخش نخست: آنچه میگویند
در چند روز گذشته فیلمهای مورد علاقه ام را که قبلاً بارها دیده بودم، دوباره دیدم؛ البته امكان دسترسی به بسیاری از فیلم‌های ارزشمند تاریخ سینما را نداشتم، چرا که در شب دهم اسفند 88، وقتی به اتفاق آقای محمد رسول اف مشغول ساختن فیلمی از جنس سینمای اجتماعی و هنری بودیم، نیروهایی که خود را ماموران وزارت اطلاعات معرفی می کردند، بدون نشان دادن مجوز، ضمن دستگیری ما و دیگر همکارانمان، آن فیلم ها را هم با خود بردند و هرگز پس ندادند. تنها حرفی که بعدها درباره ی آن فیلم ها شنیدم از بازپرس پرونده ام بود که گفت: این فیلم های مستهجن چیست که نگه داشته ای؟
من سینما را از همان فیلمهای ارزشمند سینما یاد گرفتم که بازپرس آنها را مستهجن مینامید. باور کنید نمیدانم چگونه می شود آنها را مستهجن نامید. همانطور که نمیتوانم بفهمم آنچه که اکنون به اتهام آن مرا محاکمه می کنید را چگونه می شود جرم نامید؟ آیا این مصداق بارز قصاص قبل از جنایت نیست؟ مرا به جرم ساختن فیلمی محاکمه میکنید که موقع دستگیری در سر صحنه حتی سی درصد آن هم فیلمبرداری نشده بود. حتماً این مثال را شنیده اید که اگر "لا الله الا الله" را که شهادت به یگانگی خداوند میدهد، فقط پنجاه درصداش را بگویی کفر محسوب میشود. چگونه می شود تنها با استناد به سی درصد از فیلمی که هنوز تدوین و صداگذاری نشده و مراحل فنی آن به پایان نرسیده، كسي را متهم کرد. اجازه دهید بقیه ی این فیلم را بسازیم، تدوین و صداگذاری كنيم و مراحل فنی آنرا به پايان برسانیم، آنگاه درباره‌اش قضاوت كنيد؛ فيلمي از سینمای اجتماعي ایران بر محور تلاش یک خانواده برای بازیابی امید و دوباره گرد آمدن کنار یکدیگر.
من نه از آن مستهجن بودن فیلم های تاریخ سینما سر در می آورم، نه از این اتهام. اگر چنین است شما نه تنها ما را، بلکه سینمای اجتماعی، انسانی و هنری ایران را محاکمه می کنید. سینمایی که در آن انسان خوب مطلق یا بد مطلق وجود ندارد. سینمایی که در خدمت زر و زور نیست. سینمایی که به طرف‌داری یا محکوم کردن کسی رأی نمیدهد، بلکه تلاش می کند صادقانه تصویرگر واقعیت ها از نگاه فيلمساز باشد. سینمایی که از مشکلات حاد اجتماعی الهام می گیرد و در نهایت به انسان می‌رسد. این سینما، سینمای انسانی، دور از سطحی نگری و همراهی با سیاست یا منابع قدرت است.
در اتهامات ما گفته شده ما می خواستیم با این فیلم، شیوه های اغتشاش و اعتراض را ترویج كنیم. در طول همه ی سال های فیلمسازی ام بارها گفته ام و اکنون هم می گویم: من فیلمساز اجتماعی ام، نه فیلمساز سیاسی. دغدغه های اجتماعی دارم، به همین دلیل فیلم هایم اجتماعی است تا سیاسی. چرا که سینمای سیاسی را فاقد ارزش هنری می دانم. سینمای سیاسی یعنی سینمای حزبی و شعاري. سینمای حزبی به تماشاگر حكم مي‌كند که چه باید کرد یا چه نباید کرد. اما در سینمای اجتماعی هرگز برای تماشاگر نسخه پیچیده نمی شود. این نوع برخورد توهین به شعور تماشاگر است و دور از اصول سینمای اجتماعی است كه به آن اعتقاد دارم. من سینمای اجتماعی را برگزیده ام و این گونه فیلم هایم را ساخته ام. حتی روزی که از دانشکده فارغ التحصیل می شدم، همچون پزشکان که قسم نامه ی بقراط را می خوانند، به پاسداری از این نوع سینما قسم خورده‌ام؛ که هنوز بر آن پای‌بندم. این پای‌بندی تا کنون دردسرهایی را هم همراه داشته، و منجر به توقیف فیلم‌های فیلمسازانی همچون من شده است. اما هرگز در سینمای ایران سابقه نداشته فیلمسازی را به جرم ساختن فیلم دستگیر و روانه زندان کنند. یا خانواده‌اش را زماني که در زندان بوده با هجوم بر خانه و کاشانه‌اش مورد تهدید و ارعاب قرار دهند. این بدعتی است در تایخ سینمای ایران، که همواره از آن سخن خواهند گفت.
مرا متهم به حضور در اجتماعات کرده‌اند. در سینمای اجتماعی، فیلمسار ناظر است. ناظر بر وقایع اجتماعی اش. پس با این نگرش، من باید بر اتفاقاتی که بر کشورم می گذشت، ناظر می بودم. هر چند فیلمساز با دوربین اش نظاره می کند، اما اجازه ی استفاده از دوربین را به هیچ فیلمساز ایرانی ندادند. هنرمند می بیند تا شاید روزی روزگاری برای به وجود آوردن اثر هنری الهام بگیرد. من ناظر بودم و این حق من بود که ببینم. هیچکس اجازه ندارد هنرمند را وادار به ندیدن کند. چرا باید این حق را از هنرمند سلب کرد و او را به جرمی واهی محاکمه کرد.
گفته شده که ما فیلم بدون مجوز می ساختیم. قبل از هر چیز باید بگویم هیج قانونی نیست که مجلس تصویب و به وزارت ارشاد در این باره ابلاغ کرده باشد. تنها آيین‌نامه‌های داخلی وجود دارد که با تعویض معاونت‌هاي سینمائی، دست‌خوش تغییر می‌شوند.
گفته شده ما به بازیگرهای فیلم، فیلمنامه نداده ایم. اصولاً سینما را در شکل کلی به دو دسته تقسیم می کنند. سینمای تجاری و سینمای هنری. سینمای تجاری با بازیگران حرفه ای شناخته شده شکل می گیرد. آنها کار خود را بلدند و با خواندن فیلمنامه و راهنمایی کارگردان از پس اجرای نقش برمیآیند. اما در سینمای هنری، بخصوص سینمای اجتماعی هرچند در بعضی از آنها بازیگران حرفه‌ای حضور دارند، اما اکثرا بازیگران غیرحرفه‌ای هستند. در این صورت، کارگردان لزومی به دادن فیلمنامه به آنها نمی بیند، چرا که این امر تأثیر منفی در بازی آنها مي‌گذارد. اگر قرار است ما را به این جرم محاکمه کنید، خیل عظیم فیلمسازانی را که به این شیوه کار می کنند را محاکمه می کنید. اين يك شيوة فيلم‌سازي است كه در قوانين قضايي و جزايي جايي براي آن تعيين نكرده‌اند و چنين اتهامي در اين پرونده بيش‌تر به يك شوخي مي‌ماند.
مرا متهم به امضای بیانیه کرده اند. من یک بیانیه امضا کرده ام، آنهم بیانیه ی موسوم به 37 فیلمساز ایرانی. آن روزها که هر قشر و گروهی نظر خود را نسبت به وقایع و اتفاقاتی که در کشور در جریان بود با صدور اطلاعیه اعلام میکردند، 37 نفر از معتبرترین فیلمسازان کشورمان نگرانی خود را از آینده کشور با توجه به اتفاقات جاری اعلام کردند که من هم یکی از آنها بودم. متاسفانه به جای آنکه به نگرانی های این هنرمندان عاشق کشورشان توجه شود، قسمت هایی از این بیانیه گزینش شده و آنرا مدرک جرم ساخته اند. کدام نوشته ای را سراغ دارید که با گزینش جملات و کلماتی کوتاه از آن نتوانید معنایی متفاوت از کلیت اش به دست آورید؟ آیا این 37 سینماگر حق نداشتند نظر خود را نسبت به وضعيت کشورشان بیان کنند؟ آیا بیان این نظر جرم است و باید این 37 نفر محاکمه شوند؟ آیا هنرمندان باید نسبت به سرنوشت کشورشان بی تفاوت باشند؟ این 37 نفر اکثراً همان هایی هستندکه به هر بی‌عدالتی در سراسر جهان عکس العمل نشان داده و اعلامیه نوشتند. حال چگونه میتوان از آنها انتظار داشت نسبت به سرنوشت کشورشان بی تفاوت باشند؟ یادآوری می‌کنم در جايي که به‌راحتی به هر کس انگ خائن و وطن‌فروش یا جاسوس زده می‌شود، حتی یک مورد را هم نمی‌توانید بیابید که موفق شده باشند چنین برچسبی را به فیلمسازان بزنند.
گفته شده كه من سازماندهی تظاهرات در خارج از کشور را هنگام برپایی افتتاحیه ی جشنواره ی مونترال کانادا به عهده داشته ام. آخر هر اتهامی باید کمی واقعیت و انصاف را هم پشتوانه داشته باشد. من در مونترال ریاست هیأت داوران را به عهده داشتم و تنها چند ساعت قبل از مراسم به آنجا رسیده بودم. منی که آنجا هیچکس را نمی شناختم، چگونه می توانستم چنین کنم؟ آیا واقعاً یادمان رفته آنروزها هر جای دنیا که مراسمی بود، هموطنانمان در خارج از کشور گرد هم می آمدند و خواسته های خود را مطرح می کردند؟ حتی در مسابقات ورزشی هم چنین بود. آیا اکنون باید بازیکنان، حتی فوتبالیست‌هائی که مچ‌بند سبز بسته بودند یا سرمربی تیم ملی متهم به سازماندهی رفتار تماشاگران شوند؟
گفته شده كه من با رسانه های فارسی زبان خارج از ایران مصاحبه کرده ام. در کجای قانون ما را از مصاحبه منع کرده اند؟ تنها موردی که به من تذکر جدی داده شد، در مهرماه سال گذشته و در دفتر پیگیری وزارت اطلاعات بود

بخش دوم: آنچه میگویم
تاریخ گواهي می دهد كه ذهن هنرمند، ذهن تحلیلگر جامعه اش است. با اندوخته ی تاریخ و فرهنگ و دانش، ناظر بر وقایع جاری جامعه‌اش است. آنرا می بیند، تحلیل می کند و در قالب اثر هنری به معرض دید، شناخت و قضاوت جامعه می گذارد که حتی راه‌گشای اهل سیاست نیز هست. آیا آنچه در ذهن هنرمند می گذرد دلیل مجرم بودن اوست؟ آیا بازداشت من، همکاران و خانواده ام به جرم واهی ساختن فیلمی بدون مجوز، نشانه ای است برای همه ی اهل فرهنگ و هنر این کشور که: "هر آنکه مستقل باشد و حاضر به تن دادن به فاحشه‌گی هنری نباشد ، جایش در زندان است؟"
در نطفه کشتن عقیده و عقیم کردن هنرمندان دلسوز جامعه تنها یک نتیجه می دهد و آن خشکاندن ریشه های اندیشه و بی ثمر کردن درخت خلاقیت و هنر است. به گمان من، بازداشت من و همکارانم در حین فیلمبرداری فیلمی ناتمام، هجوم صاحبان قدرت بر همه ی اهل فرهنگ و هنر و سینماگران کشور است. و قدرتنمایی برای اینکه: هر که از ما نیست و مثل ما فکر نمی کند، محکوم است.
من یک سینماگرم. دور از سیاست و جنجال های قدرت. تمامی دوران فیلمسازیم را در این کشور فیلم ساخته ام. با بازداشت و محاکمه ی من، نه‌تنها منِ فیلمساز، که سینما را به عنصری سیاسی تبدیل کرده اید. این تنها محکمه ی من نیست. محکمه ی هنر و هنرمندان این کشور است. گواه تاریخ هر کشوری، آثار هنری و برخورد با هنرمندان آن سرزمین است. پس هر حکمی که در این دادگاه داده شود، حکمی است برای همه ی هنرمندان، بخصوص همه ی سینماگران این سرزمین. و حتی حکمی است برای جامعه ی ایران که سالهاست مخاطب این سینما هستند. نهال من و همه ی هنرمندان ایران در خاک این کشور ریشه دوانده و میوه ی درخت هنر ما، حاصل زیباییها و زشتیهای این سرزمين است. پس هر حکمی که به من و اندیشه ی من میدهید، حکمی است که به مردم این کشور داده می شود.
تاریخ هرچه را که فراموش کند، مطمئن باشید برخورد با هنرمندان را هرگز از حافظه ی خود پاک نمی کند. شما هر رأیی که بدهید به من نمی دهید به سینمای مستقل ایران می‌دهید. سینمای ایران در این سی سال آبروی ایران و هنر این سرزمین بوده، شما به این آبرومندی رأی می‌دهد. رأی شما در صورت در نظر نداشتن جوانب آن، محدود به این چاردیواری نخواهد شد. باور کنید در آینده هرگز از این دادگاه به عنوان محکمة جعفر پناهی نام نخواهند برد. بلکه از آن به عنوان "محکمة سینما و هنر ایران" یاد خواهند کرد. پس یادآوری میکنم تا یادمان نرود.
آیا کسی در این دادگاه یادش هست 9 سال پیش وقتی از جعفر پناهی برای شرکت در جشنواره ای در آمریکا دعوت کردند، اعلام کرد اگر بخواهید در بدو ورود به خاک آمریکا از من انگشت نگاری کنید، نخواهم آمد؛ و نرفت. اما چندی بعد وقتی دعوت جشنواره هایی را در آرژانتین و اروگوئه پذیرفت و راهی آن کشورها شد، هنگام تعویض هواپیما در فرودگاه نیویورک، ماموران فرودگاه به خاطر ایرانی بودن او و به دلیل قانون مبارزه با تروریست او را برای مراحل تحقيرآميز انگشت نگاری فراخواندند. اما جعفر پناهی به دليل مقاومت به غل و زنجیر کشیده شد و 16 ساعت در بازداشت ماند و فردای آن روز بدون تن دادن به انگشت نگاری، فرودگاه را به مقصد وطن ترک کرد. از آن پس اعتراض خود نسبت به رفتار غیرفرهنگی و غیرانسانی با هنرمند ایرانی را به گوش جهانیان رساند که حمایت های گسترده ی شخصیتهای فرهنگی، هنری و سینمایی جهان را در پی داشت. چرا که هنرمند مستقل، مخالف بی‌عدالتی در تمامی این کره خاکی است. و چون به هیچ قدرتی وابسته نیست در هر مکان و هر زمان نظر خود را دور از سیاست‌بازیها اعلام می‌دارد. آن زمان جعفر پناهی نمیدانست روزی در کشور خودش هم بازداشت می شود و دستبند به دست، راهی زندان اوین خواهد شد تا در سلول انفرادی جای گیرد.
آیا کسی در این دادگاه یادش هست که جعفر پناهی 5 سال است امکان فیلم ساختن در کشورش را نداشته، دو سال پیش مجوز ساختن فیلم "بازگشت" را که درباره ی جنگ بود به او ندادند و فيلم‌هايش، بامجوز و بي‌مجوز، امكان نمايش نداشته‌اند؟
آیا کسی در این دادگاه یادش هست که جعفر پناهی مهرماه سال گذشته، پس از توقیف پاسپورت در فرودگاه و اعلام ممنوع‌الخروجی همراه دو سینماگر ممنوع الخروج دیگر در یادداشتی اعلام کرد: "ما سینماگریم. در تمام طول فعالیت فرهنگی مان می توانستیم پاسپورت دیگری داشته باشیم؛ اما خواست و اراده ی ما بر ایرانی بودن و ایرانی ماندن بوده است..."؟ آن زمان جعفر پناهی نمیدانست که ماندن در کشورش، بازداشت، ماندن در سلول انفرادی، تفتيش عقاید و غیره را نیز به همراه دارد.
آیا کسی در این دادگاه یادش هست غرفه ی جوایز جعفر پناهی در موزه ی سینما، بسیار بزرگتر از سلول انفرادی اش در ایام بازداشت اش بود؟ تمامی جوایز این غرفه گنجینه ای است ارزشمند برای تاریخ سینمای ایران . جوایزی همچون: شیر طلای ونیز، خرس نقره ای برلین، دوربین طلای کن، پلنگ طلای لوکارنو، لاله طلای استانبول، هوگوی طلایی شیکاگو، خوشه ی طلایی والادولید اسپانیا، پلاک طلایی سائوپولوي برزیل، پرمدئوس طلایی گرجستان، پودئوي طلائی آرژانتین، جایزه‌ي بزرگ توکیو، جایزه‌ي بزرگ منتقدین جهان، جایزه ی بزرگ اروگوئه و ده ها جایزه ی بزرگ و کوچک دیگر از پنج قاره که حاصل بیش از دویست بار حضور در بیش از صد جشنواره از پنجاه دو کشور جهان است... در مقابل، سلولی کوچک به ابعاد...، بگذریم.
چه یادمان باشد، چه یادمان نباشد، اکنون من، جعفر پناهی با وجود همه ی این بی مهریها باز هم اعلام میکنم که ایرانی ام و در ایران باقی خواهم ماند. من کشورم را دوست دارم و بهای این دوست داشتن را هم پرداخته‌ام و اگر لازم باشد باز خواهم پرداخت. و چون به گواه فیلم هایم، فهم و احترام متقابل و تحمل کردن را یک اصل از اصول مدنی میدانم، پس تأکید میکنم که از هیچ کس کینه و نفرتی به دل ندارم، حتی از بازجوهایم. چرا که ما در برابر نسل آینده مسئول ایم. مسئول ایم این سرزمین را بدون کوچکترین گزند تحویل نسل بعد دهیم.
تاریخ صبور است. هر دورانی را چه دیر و چه زود از سر می‌گذراند. اما من نگرانم. نگرانم و از شما می‌خواهم وجدانتان را قاضی کنید. نگرانی من از تفرقه، چنددسته گی و از مخاطراتی است که در آینده بروز مي‌كند و ريشه در نفرت و کینه دارد. می خواستم و همچنان می خواهم که آرامش، پرهیز از خشونت، تحمل، رواداری و احترام متقابل، اصل روابط اجتماعی و انسانی ما باشد. نسل آينده، انسانیت، آزاده گی، برابری و برادری از ما می آموزد و ما موظفیم دور از هر گونه برتری‌جويی طبقاتی، قومی و ملیتی، احترام به عقاید يكديگر بگذاريم و از کینه‌توزی میان آنها بکاهیم. اگر چنین نکنیم، با توجه به رويدادها و وضعيت کشورهای همسایه، ایران ما آسيب‌پذير و مستعد هرج ومرج و ناامنی خواهد شد. پرهيز از چنان شرايطي، تنها زمانی میسر میشود که کینه های‌مان را دور بريزيم و مهر و عشق و تحمل عقاید را جایگزین اش کنیم. این راهی است که ماندگاری و شرافت این سرزمین را تضمین می کند.

"راهی است راه عشق، که هیچش کرانه نیست..."
پناهی دفاعیه خود را چنین امضا کرده است:
فیلمساز ایرانی، جعفر پناهی

من سردم است

2010-11-01T12:14:00.003+03:30

و این منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد، در ابتدای درک هستی آلوده زمین

و یاس ساده و غمناک آسمان و ناتوانی این دستهای سیمانی

. . .

من سردم است

من سردم است و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد

. . .

من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم

من سردم است و میدانم که از تمامی اوهام یک شقایق وحشی

جز چند قطره خون چیزی بجا نخواهد ماند

كامرون - كنيا

2010-10-28T11:22:00.003+03:30

شده دلتون بخواد يكي رو خفه كنين؟ خفه ها ... جدي مي گم

فعلا مدير بخش خدمات مسافرتي شركت هستم و خير سرم دو نفر هم زير دستم كار مي كنن
بايد براي اين شصت - هفتاد تا خارجي كه داريم بليط و هتل و ويزا بگيريم
بماند تا اينجاش مهم نيست

مهم اينه كه بهت بگن براي يه آفريقايي كه از يائونده به ايران مياد بليط بگير
خوب از كامرون (كه پايتختش يائونده است) فقط دو خط هوايي بين المللي به خارج پرواز دارن
يكي اير - كنيا كه در سيستم جهاني رزرو بليط وجود نداره و بايد به صورت محلي ازش خريد كرد و هفته اي سه تا پرواز از كامرون به كنيا داره و برعكس كامرون اين كشور يعني كنيا به همه جا پرواز داره اما همون طور كه گفتم بليط اير كنيا رو فقط ميشه از طريق يكي از اين دو كشور كامرون و يا كنيا خريد

خط دوم اير فرانس است كه مشخصا به پاريس پرواز داره حالا جالب اينه كه تنها افرادي كه در دنيا ويزاي ترانزيت شنگن براي ورود به فرانسه لازم دارن همين كامروني ها هستن و با ويزاي فرانسه ايشون هم مخالفت شده

به نظر شما من با الاغ بيارمش كنيا از اونجا بياد ايران خوبه؟

...

2010-10-24T08:33:00.004+03:30

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن ، ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها ، خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی ، بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده ، بر آب دیده ما صد جای آسیا کن

زنداني اي به نام فيروزه

2010-10-17T08:53:00.000+03:30

انگار اين زنداني، هيچ وقت مثل يک زن زندگي نکرده است. در صورتش اثري از احساس و عاطفه نيست. مثل يک مجسه يخي، سرد و بي رنگ، نمادي از اعتياد و تيره بختي! جاي سالمي روي بازوها، دستها و گردنش ندارد. نمايشي از قدرتمندي آدمهاي ضعيف و بيمار.‏

اسمش فيروزه است. به جرم نگهداري مواد و درگيري با مامور در زندان به سر مي برد. او 2سال دارد ولي موهاي پسرانه و بسيار کوتاهش براي سفيد شدن عجله کرده اند. او حداقل 15سال، مسن تر به نظر مي رسد‎.‎
زندگي فيروزه حرف زيبايي براي گفتن ندارد، تيره بختي از يازده سالگي به سراغش آمده بود: من بچه دوم خانواده ام هستم. شش خواهر و دو برادر دارم. هيچ کدام از اعضاي خانواده ام حتي سيگاري هم نيستند. يازده ساله بودم که در راه مدرسه با پسري به نام مهدي آشنا شدم. چند سال از من بزرگتر بود. وقتي حرف ازدواج به ميان آمد، خانواده ام مخالفت کردند و برايمان خط و نشان کشيدند. هم براي من ازدواج خيلي زود بود، هم براي مهدي‎!‎
براي وادار کردن خانواده ام، فرار کرديم و آنان مجبور شدند با ازدواج موافقت کنند که هيچ خوشبختي در آن وجود نداشت. خانواده شوهرم خلافکار، معتاد و قاچاقچي بودند. بدون هيچ مراسمي زندگيم را در کنار مهدي و خانواده اش شروع کردم و از همان روزهاي اول، مهدي سيگار به دستم داد و به بهانه رفع سردرد، کپسولهايي را که او يا خانواده اش مي دادند، مي خوردم و وقتي فهميدم به ترياک معتاد شده ام که ديگر خيلي دير شده بود‎.‎
به همين راحتي بدون آن که بدانم با خوردن آن کپسولها، در يازده سالگي معتاد به ترياک شده بودم. تيره بختي من از همان يازده سالگي آغاز شد ولي من يک بار به مهدي گفته بودم دوستت دارم و هرگز اين حرفم را پس نمي گرفتم‎.‎
مهدي مرا وارونه از سقف آويزان مي کرد و کتري آب جوش را کم کم روي سر و صورت و بدنم مي ريخت يا دست و پاهايم را با زنجير مي بست و با کابل کتکم مي زد، يا از دستانم آويزان مي کرد و گاز پيک نيک را زير پاهايم روشن مي کرد و مي گفت تو حق نداري بالاي حرف من، حرفي بزني! چند بار هم در زمستان که برف زيادي مي باريد، مرا زير برف دفن کرد و فقط صورتم بيرون مي ماند تا نفس بکشم و خودش از داخل اتاق نگاه مي کرد و اگر مي خواستم بيرون بيايم و يا فرار کنم، با کابلي که هميشه براي کتک زدنم استفاده مي کرد، به تن يخ زده ام ضربه مي زد. هم بدبخت آن عهد و پيمان اوليه ام بودم و هم بدبخت آن ترياکي که معتاد شده و در صورت جدايي از مهدي بايد آن را هم کنار مي گذاشتم، چون خانواده ام حاضر به تحمل يک دختر معتاد در خانه نبودند و وقتي مهدي و خانواده خلافکارش را هم بعد از فرارم ديدند، طردم کردند‎.‎
خانواده ات از اين آزارها خبر داشتند؟
آنان مرا طرد کرده بودند ولي وقتي دلشان مي خواست مرا ببينند، مادرشوهرم و يا ديگران اجازه داخل شدن به خانه را نمي دادند و مي گفتند فيروزه عروس اين خانواده است، مهمان نمي خواهد، خودش بعدا به ديدنتان مي آيد ولي دروغ مي گفتند سالي دو يا سه بار بيشتر نمي توانستم به خانه پدرم بروم و آنان وضعيت مرا مي ديدند و چون خودم طلاق نمي خواستم و شکايتي نمي کردم، کاري از دستشان برنمي آمد. زندگي 9 ساله من و مهدي يک جهنم واقعي بود و من هيچ راه فرار نداشتم. به طلاق اصلا فکر نمي کردم‎.‎
درس خواندن را به خاطر ازدواج رها کردي؟
نه، من که درسم را نصفه رها کرده بودم، بعد از ازدواج هم به مدرسه بزرگسالان رفتم ولي وقتي چند بار در مدرسه حالم به هم خورد و بالا آوردم، مسوولان مدرسه مرا به بيمارستان بردند و متوجه اعتيادم شدند، مرا اخراج کردند و فقط تا سوم راهنمايي آن هم با شرايط وحشتناک خانه درس خواندم‎.‎
خودت هم در خلافهاي شوهرت سهيم بودي؟
او با زورگيري و سرقت ماشين خرج اعتيادمان را درمي آورد. خانواده اش هم همين کارها را مي کردند. چند بار هم دستگير شد و چند ماه بعد با جلب رضايت شاکي بيرون آمد. آخرين بار مرا هم همراه خود برد تا دزدي را به من هم ياد بدهد و کمکش کنم تا دهانم در مقابل کارهايش بسته باشد و اعتراضي نکنم، ولي آن قدر ناشي بودم که هر دو دستگير شديم‎.‎
من در اولين سابقه ام زود آزاد شدم و مهدي يکي دو ماه بعد به خانه آمد و اين بار گفت بايد در مقابل مرداني که به خانه مي آورد ساکت باشم! يعني اين که ناموسم را به حراج بگذارم. وقتي مخالفت کردم، چند روزي کتک خوردم‎.‎
عاقبت اين زندگي چه شد؟
مهدي بعد از 9 سال زندگي، با ماشيني تصادف کرد و مرد و من خوشحال بودم که در عين اعتياد، دامنم را با حرفهاي شوهرم، آلوده نکرده ام‎.‎
فرزند داري؟
يک پسر به نام مهرداد دارم که حالا 13 سال دارد‎.‎
او کجاست؟
خانواده شوهرم حضانتش را گرفتند و بعد از مرگ مهدي، ديگر مهرداد را نديدم. در دادگاه قاضي وضعيت مرا که ديد، حضانت را به آنان داد. خودم هم نه پول داشتم، به خاطر اعتيادم، توانايي نگهداري از او را داشتم. ديه مهدي را از راننده گرفتم و در دادگاه، با وضعيت بد روحيم، يک کاغذ دادند که نخوانده امضاء کردم و بعد فهميدم رضايتنامه بوده و با آن سهم ديه را به مادرشوهرم داده ام! ريالي حق و حقوق به من ندادند و بيرونم انداختند. درست 18 ساله بودم که بيوه شدم‎.‎
چرا اين قدر خودزني کرده اي؟
از 17سالگي زماني که هنوز مهدي زنده بود، من خودزني را شروع کردم‎.‎
دلت به حال بدن خودت نمي سوزد؟
فيروزه سري تکان مي دهد. دور دهانش کف جمع شده و در چشمان بي فروغش زندگي احساس نمي شود. نور خورشيد در اتاق، به اين چشمها که در مقابل آن است، تابيده و مانند معتادان ديگر، اين نور حالت خاصي پيدا کرده، انگار از پشت شبکيه چشمانش عبور نموده و با همان برندگي از گوشه ديگر چشمانش بيرون آمده است‎.‎
مددجويي که در گوشه ديگر اتاق مشغول درست کردن عروسک است، گاهي نگاهش مي کند و از حرف زدنهاي فيروزه خنده اش مي گيرد. فيروزه مثل يک آدم آهني بي احساس حرف مي زند، انگار تمام حرفهايش را در حافظه کوکي اش ضبط نموده است. چند بار به آن مددجو تذکر مي دهم که اگر به حرفهاي فيروزه بخندد، بايد از اتاق بيرون برود ولي او باز آرام مي خندد‎.‎
باز هم به زندان رفتي؟
بله، پارسال به خاطر داشتن يک گرم کراک، دستگير و چهار ماه در همين زندان ماندم و با عفو آزاد شدم. بعد از آن دو سابقه، اين سومين بار است که به زندان مي آيم‎.‎
بعد از مرگ شوهرت، به خانه پدرت برگشتي يا قبولت نکردند؟
به خانه پدرم برگشتم ولي حالم خوب نبود. بيشتر وقتها از خانه بيرون مي زدم و خانواده فقط مي سوختند و مي ساختند‎.‎
شغل پدرت چيست؟
کارگر يک کارخانه کاشي سازي بود و الآن بازنشسته شده است‎.‎
از خانواده ات بيشتر صحبت کن‎!‎
من انگل خانواده مذهبي و خوبم هستم. همه خواهرها و برادرانم درس خوانده اند. برادر بزرگم يک مغازه الکتريکي در حصارک بالا دارد. پدر و مادرم خودشان به ديدنم مي آيند ولي اجازه نمي دهند خواهر و برادرانم به ملاقات بيايند تا راه زندان را ياد نگيرند. دو خواهرم هم ازدواج کرده اند‎.‎
تحصيلات آنان چه قدر است؟
خواهر بزرگم ديپلم تجربي دارد، برادر بزرگم هم که گفتم مغازه باز کرده، ديپلم گرفته است، بقيه محصل هستند. من که بچه دوم هستم و يک خواهرم بعد از ازدواج درس مي خواند تا ديپلم بگيرد‎.‎
منزل پدرت کجاست؟
هشتگرد‎.‎
خانواده ات سعي نکردند تو درمان شوي؟
چند بار مرا در مراکز ترک اعتياد بستري کردند ولي حالم خوب نبود. اعصاب نداشتم، وقتي خمار مي شدم، فکر مي کردم مار داخل بدنم است. هميشه با آن مار مي جنگيدم تا از شرش خلاص شوم. خيلي وقتها در خيابان يا خانه لباسهايم را همان طور در تنم پاره مي کردم يا لباسهايم را درمي آوردم و مي سوزاندم تا مار از لباسهايم بيرون بيايد ولي او داخل شکمم به اين طرف و آن طرف مي رفت و به من دهن کجي مي کرد. وقتي خانواده ام اجازه نمي دادند از خانه خارج شوم، سرم را به ديوار مي کوبيدم، البته گاهي هم فکر مي کردم مار داخل کاسه سرم است و اين طوري از گوشهايم بيرون مي پرد و خلاص مي شوم. بيشتر وقتها سر و صورتم خوني بود و خودزني هم مي کردم تا کمي آرام شوم‎.‎
ديگر به ازدواج نمي توانستي فکر کني؟
چرا. با پسري به نام مجتبي آشنا شدم که پدر و مادر ندارد و در خانه زني به نام اکرم خانم بزرگ شده است. دلم برايش مي سوزد. صيغه 99 ساله خوانده ايم. البته به خاطر قاچاق فروشي دستگير شده و حالا در قزلحصار زنداني است‎.‎
خودت چرا زنداني شده اي؟
کراک در جيبم بود که ماموران به من گير دادند و من هم يکي از آنان را زدم ولي دستگير شدم و مواد را در جيبم پيدا کردند. دو گرم کراک بود. هنوز بلاتکليفم و حکم صادر نشده است‎.‎
برداشت آخر‎:‎
براي فيروزه که موادمخدر، آرزوي گرفتن ديپلم را خاکستر کرد، ديپلم نهايت تحصيلات است. او مي خواست درس بخواند ولي روي کتابها و نيمکت مدرسه چرت مي زد آن قدر خمار شد که اخراجش کردند، يک دخترک يازده دوازده ساله به خاطر ازدواجش زودهنگامش به مدرسه بزرگسالان مي رفت و شايد کوچکترين شاگرد مدرسه بود‎!‎
او با موادمخدر، دچار بيماريهاي رواني شد، چون مغزش تخريب و دچار روان پريشي گشته است. اين عاقبت معتاداني مي باشد که تا ته راه اعتياد را رفته اند و از خوي انساني و احساس گرم محبت در آنان نشاني نيست و هر چه مي بينند و مي شنوند فقط موادمخدر است. او با مصرف انواع مواد مخدر سنتي مانند ترياک و صنعتي مانند کراک و شيشه ديگر نخواهد توانست مانند يک فرد معمولي زندگي کند. شکنجه هاي وحشيانه شوهرش هم بر روند بيماري و اعتياد او سرعت داد تا اکنون او احساس کند، ماري در بدنش زندگي مي کند، ماري که حاصل تمام بدبختي ها و ناکاميها و اعتيادش است‎!‎
خانواده اش زماني که او فريب نگاهها و حرفهاي يک معتاد خلافکار را خورد، تنهايش گذاشتند. اما وقتي مسافت هشتگرد تا کرج را هم مي آمدند تا او را ببينند، از همان دم در خانه رانده مي شدند و به درستي نمي دانستند چه بر سر فرزندشان مي آيد و در ضمن فرزندشان هم نه اهل شکايت بود نه طلاق، چون اعتياد، دست و پاها و روحش را به زنجير کشيده بود و اکنون هم به بهانه دلسوزي، با خلافکاري به نام مجتبي به صورت صيغه موقت ازدواج کرده تا مخارح اعتيادش تأمين شود‎.‎

به زودي يك نوجوان ديگر هم به دار آويخته مي شود

2010-10-10T13:25:00.000+03:30

در تاريخ 30/5/1382 آقاي حسين . ر به مرجع انتظامي اعلام مي کند که پدرش بنام محمد باقر در روز 28/5/1382 کازرون را به مقصد شيراز ترک و تاکنون مراجعه ننموده است ايشان در تاريخ 8/6/1382 اعلام مي کنند که اتومبيل پدرش بعد از يازده روز در روستاي فتح آباد کازرون پيدا شده است. تحقيقات قضايي و پليسي درخصوص مفقودي محمد باقر انجام و در جريان رسيدگي، شخصي بنام مهدي ساساني اقرار مي نمايد که در ارتکاب سرقت اتومبيل و کشتن راننده، وي و افرادي به نامهاي محمد قرباني ، تقي و کريم دخالت داشته اند .
در تاريخ 20/7/82 کريم حدادي دستگير و اظهار مي دارد : « .... من به اتفاق مهدي ساساني و تقي حدادي و محمد روبروي امام زاده سيد حسين ساعت 11 يا 12 شب بود که ايستادم بغل جاده، يک پيکان سواري جوانان نارنجي رنگ از کازرون آمد، محمد قرباني و تقي حدادي دست بلند کردند پيکان هم ايستاد و ما سوار شديم از قائميه رد شديم به طرف شيراز . محمد به راننده گفت که يک رفيق داريم او را سوار کن کرايه ات را مي دهيم راننده قبول کرد در بين راه به بهانه دستشويي، راننده ، خودرو را متوقف کرد و پياده شديم من و محمد رفتيم داخل دره و مهدي و تقي پهلوي راننده ماندند راننده مي خواست آب به داخل رادياتور ماشين بريزد که تقي سنگي برداشت و از پشت به سر راننده زد و راننده روي زمين افتاد. بعد من و محمد از پائين آمديم بالا و به اتفاق مهدي و تقي چند مشت هم به سر و صورت و سينه راننده زديم و بعد جنازه او را داخل صندوق عقب پيکان انداختيم و او را تا حکيم باشي و رشن آباد آورديم در راه متوجه شديم که پيرمرد راننده هنوز جان دارد و سرو صدا مي کند و تقي که پسر عموي من مي باشد پشت فرمان نشسته بود از رشن آباد به طرف جاده خاکي کوره کچي رفتيم تقي ماشين را متوقف کرد و درب صندوق عقب را باز کرد پيرمرد هنوز جان داشت مهدي ساساني با چوب دو دفعه به بدن پير مرد زد و روي زمين افتاد بود که محمد و تقي تسمه پروانه اي آورده و دور گردن پير مرد انداختند و او را خفه کردند سپس تقي گفت جنازه را آتش بزنيم و بنزين تهيه کرديم و جنازه را آتش زده داخل گودالي قرار داديم و روي گودال را پر از خاک کرديم و رفتيم .
پزشکي قانوني علت دقيق فوت را تشخيص نداده ليکن اعلام نموده که ضربه مغزي و شکستگي استخوان جمجمه مي تواند يکي از دلايل آن باشد.
در اثناي رسيدگي محمد رضا حدادي که در آن زمان سنش 15 سال وشش ماه بود دستگير مي شود و در جلسات اوليه رسيدگي اعلام مي دارد که مقتول را او با تسمه پروانه خفه کرده است در تاريخ 8/8/82 مجدداً محمد رضا حدادي در جلسه رسيدگي به دادگاه ، اتهام سرقت و قتل را به عهده گرفته و اقرار به ارتکاب جرم مي نمايد .
چند روز پس از جلسه محاکمه مادر محمد رضا به ملاقاتش مي رود و محمد رضا به او مي گويد که آيا به وي پولي پرداخت نموده اند يا خير مادرش به وي جواب منفي مي دهد پس از آنکه ايشان متوجه مي شود که فريب ديگر متهمين را خورده است طي نامه اي در تاريخ 13/8/82 به دادگاه اعلام مي دارد که يکي از متهمين وعده پول و ديگر وعده هاي واهي را داده و به اين طريق فريب، ديگر متهمين که از لحاظ عقلي و فکري وسني بزرگتر از موکل بوده اند را خورده است در حاليکه در ارتکاب جرم قتل هيچ نقشي نداشته است .
در نهايت دادگاه بدون تحقيق نسبت به ادعاي محمدرضا و انکار وي در تاريخ 16/10/82 سلب حيات مقتول توسط محمد رضا حدادي را مسلم دانسته و با استدلالاتي به صرف اقرار محمدرضا وي را به قصاص نفس محکوم و به استناد مادة 621 قانون مجازات اسلامي به لحاظ شرکت در آدم ربايي به تحمل 15 سال حبس و به استناد مادة 636 همان قانون به تحمل يک سال حبس به لحاظ مخفي کردن جسد مقتول محکوم و ديگر متهمين را نيز به حبس هاي طولاني مدت به اتهام آدم ربايي و مخفي نمودن جسد و جنايت بر ميت محکوم مي نمايد .
متهمين به دادنامه صادره اعتراض مي نمايند که با ارجاع پرونده به شعبه 42 ديوانعالي کشور در تاريخ 12/4/1384 قضات شعبه، دادنامه صادره را فاقد اشکال موثر دانسته و ابرام مي نمايند .
پس از آنکه دادنامه صادره به محمدرضا ابلاغ شده ، چون حقش را تضييع شده انگاشته بود با بدست آوردن دلايل جديد از جمله اقرار ديگر متهمين بر بي گناهيش تقاضاي اعمال مادة 18 مبني بر اعاده دادرسي و رسيدگي مجدد را مي نمايد که شعبه سوم تشخيص ديوانعالي کشور درخواست وي را مردود اعلام مي نمايند در حالي که جا داشت به دليل ارزش جان آدمي، تحقيقات مفصلي در اين خصوص انجام مي پذيرفت محمدرضا بارها اعلام نموده است که متهمين وي را اغفال نموده و پيشنهاد پرداخت وجه به خانواده اش را داده اند از طرفي يکي از آنها به وي قول داده است که اگر قتل را به گردن بگيرد سعي مي کند دختر عمه اش را براي خواستگاري کند چون محمدرضا به اين دختر علاقه داشته و از طرفي وضعيت مالي خود و خانواده اش بسيار ضعيف بود لذا بنا به دلايل فوق و به علت کم عقلي و صغر سن، ارتکاب جرم قتل را به عهده مي گيرد.
در حال حاضر محمدرضا در زندان عادل آباد شيراز بسر مي برد و در مرحله اجراي حکم است.
محکوميت و تعيين زمان براي اجراي حکم محمد رضا حدادي در حالي است که صرفنظر از ايرادات بسياري که در پرونده وجود دارد در سال 1372 کنوانسيون حقوق کودک وارد صحن علني مجلس شوراي اسلامي گرديد و نمايندگان مجلس با اکثريت آراء مواد آنرا به تصويب رساندند پس از آنکه کنوانسيون به شوراي محترم نگهبان ارجاع گرديد، اعضاي شوراي با حق شرط، کنوانسيون حقوق کودک را تأييد نمودند.
شوراي محترم نگهبان در نظريه شمارة 5760 مورخ 4/11/1372 خود به مجلس شوراي اسلامي، مشخصاً موارد مخالفت کنوانسيون را با موازين شرع به اين شرح اعلام داشت:« بند 1 مادة 12 و بند هاي 1و3 ماده 13 و بند 1و3 ماده 14 و بند 2 ماده 15 و بند 1 ماده 16 و بند د قسمت 1 ماده 29 مغاير موازين شرع شناخته شد.» نتيجه اينکه به غير از موارد ياد شده، ديگر مواد کنوانسيون هيچگونه مغايرتي با شرع نداشته و در محاکم دادگستري مستند به مادة 9 قانون مدني که مقرر مي دارد:« مقررات عهودي که بر طبق قانون اساسي بين دولت ايران و ساير دول، منعقد شده باشد در حکم قانون است.» لازم الرعايه مي باشد.
ماده 37 کنوانسيون حقوق کودک مقرر مي دارد: کشورهاي عضو تضمين خواهند کرد که:
«......... مجازات مرگ يا حبس ابد بدون امکان آزادي، نبايد در مورد جرمهايي که اشخاص زير 18 سال مرتکب مي شوند اعمال گردد.»

سرنوشت سکینه محمدی روشن نیست

2010-07-14T17:33:00.000+04:30

سکینه محمدی آشتیانی، زنی 45 ساله است که از سال 85 در زندان تبریز به سر می برد. او به اتهام رابطه نامشروع ابتدا در شعبه 101 دادگاه جزایی اسکو به 90 ضربه شلاق محکوم شد اما پس از اجرای حکم، شعبه 6 دادگاه کیفری آذربایجان شرقی با باز شدن پرونده قتل همسر خانم محمدی، مجددا به اتهام رابطه نامشروع (زنا) او را محاکمه کرد و حکم به سنگسار داد.
امری که با اعتراض وکیل او مواجه شد. محمد مصطفایی می گوید: وقتی کسی در شعبه ای محکوم و حکم او نیز اجرا می شود دیگر نمی توانند در شعبه ای دیگر به همان اتهامی که مجازات آن نیز اجرا شده، او را مورد تعقیب قرار دهند اما در مورد سکینه متاسفانه این اتفاق افتاده است. از سوی دیگر دو نفر از 5 مستشاردر این پرونده، اعتقاد بر برائت سکینه داشته و گفته اند که هیچ دلیل شرعی و قانونی برای زنا در این پرونده وجود ندارد. همین نشانگر آنست که در این پرونده شک و شبهه ای وجود دارد و میدانیم که در حدود، اگر شبهه ای باشد به هیچ عنوان مجازات قابل اجرا نخواهد بود. از سوی دیگر، باید توجه داشت که سکینه نه به زنا اعتراف کرده است و نه شاهدی برای آن وجود دارد در حالیکه مطابق قانون یا باید 4 بار اقرار وجود داشته باشد و یا اینکه 4 شاهد عادل که در این پرونده هیچ کدام از آنها وجود نداشتند.
به گفته آقای مصطفایی، فرزندان سکینه محمدی آستیانی نیز هیچ گونه شکایتی از او نکرده و در دادگاه رضایت نامه نوشته و خواهان آزادی و عدم مجازات مادرشان شده اند.

حکم سنگسار سکینه محمدی آشتیانی در حالی متوقف شده که وکیل و فرزندان او گفته اند پرونده خانم محمدی در حال بررسی برای رسیدگی مجدد است. همزمان اما خطر سنگسار سه مرد و یازده زن دیگر همچنان وجود دارد و افکار عمومی نگران اجرای حکم این 13 نفری است که در زندان در انتظار اجرای حکم به سر می برند.

ابهام در سرنوشت سکینه محمدی

در حالیکه نگرانی ها در مورد اجرای حکم سنگسار خانم محمدی آشتیانی بالا گرفته بود، روزنامه های گاردین و دیلی تایمز، با انتشار بیانیه سفارت جمهوری اسلامی در لندن اعلام کردند: "بنا بر اطلاعات رسیده از مقامات قضائی مربوطه در ایران خانم سکینه محمدی آشتیانی سنگسار نخواهد شد".اما سجاد محمدی آشتیانی، فرزند سکینه می گوید: به ما گفته اند پرونده مادرم در حال بررسی است و احتمال دارد دوباره مورد رسیدگی قرار گیرد اما هنوز هیچ چیز قطعی نیست و ما نمیدانیم به جای سنگسار چه حکمی خواهند داد.مادرم هم از توقف سنگسارش بی خبر است.

سجاد محمدی آشتیانی توضیح میدهد: دوشنبه هفته گذشته مادرم را دیدیم حالش خوب بود اما به شدت نگران بود از اینکه حکم سنگسار را اجرا کنند و هنوز هم خبر ندارد که این حکم اجرا نخواهد شد.ما روز دوشنبه باز به دیدار او می رویم و این خبر را می دهیم.
محمد مصطفایی، وکیل خانم محمدی نیز به "روز" می گوید: آقای لاریجانی گفته اند در حال بررسی این موضوع هستند که آیا پرونده مورد بازبینی قرار بگیرد یا نه و تا همین حد هم خبر خوبی است و نشان میدهد که صدای دادخواهی ما به گوش مسئولین رسیده است. من امیدوارم دستور رسیدگی مجدد به این پرونده صادر شود و در نهایت منجر به آزادی او گردد.

که محمد جواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه روز گذشته به واکنش های بین المللی واکنش نشان داد؛هر چند گفت اعتراض های صورت گرفته هیچ تاثیری در نظر قضات ندارد.
او در گفتگو با خبرگزاری دولتی ایرنا از مجازات سنگسار دفاع کرد و افزود: مجازات رجم در قانون اساسی ما وجود دارد اما قضات محترم دادگاه‌ها در شرایط بسیار محدود اقدام به صدور چنین حکمی می‌کنند.
آقای لاریجانی در حالی چنین ادعایی رامطرح کرده است که سنگسار در هیچ یک از اصول قانون اساسی وجود ندارد و به گفته کارشناسان دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه، قانون مجازات اسلامی را با قانون اساسی اشتباه گرفته است.
او همچنین سنگسار را در کنار احکامی شرعی چون حجاب و ارث قرار داده و گفته است : هجمه‌ای که غرب در این رابطه به راه انداخته، هیچ تاثیری در نظر قضات ما ندارد. اجرای احکام شرع مقدس اسلام مثل رجم، حجاب و ارث همواره با تخاصم وقیحانه آنها روبرو بوده و اساسا هر مساله ای که بوی احکام شرعی داشته باشد با مخالفت آنها روبرو می‌شود.
سخنان آقای لاریجانی در پاسخ به کشورهای غربی است؛چرا که امریکا، سنگسار را مجازاتی بربرانه توصیف کرده، انگلیس آن را قرون وسطایی خوانده و اتحادیه اروپا نیز به شدت از اجرای چنین حکمی ابراز نگرانی کرده است.
اما سخنان آقای لاریجانی درخصوص حکم شرعی بودن سنگسار، درحالی منتشر شده است که پیش تر، آیت الله غروی اعلام کرده بود سنگسار نه در قرآن وجود دارد نه در احکام اسلام : سنگسار نه در متن بوده و نه در سنت قطعیه. پس وقتی ناسخ و منسوخ این گونه نداشته باشیم یعنی چنین حکمی در قرآن نیامده و پیامبر هم چنین حکمی صادر نکرده است پس در اسلام چنین حکمی نداریم.

آیت الله صانعی هم اعلام کرده است "مطابق یک نظر در فقه اسلام اجرای حدود، خاص دوران امام معصوم است و از طرفی راه اثبات زنا بر اساس آیین دادرسی اسلام هرگز تحقق پیدا نمی کند زیرا اولا کمتر کسی هست 4 بار اقرار به زنا کند ثانیا 4 شاهد که عین هم شهادت دهند پیدا نمی شود."
آیت الله موسوی بجنوردی هم که در زمان آیت الله خمینی عضو شورای عالی قضایی بود، اعلام کرده است :در سال 60 امام فرمودند دادگاهها حکم رجم صادر نکنند و ما هم در دیوان عالی قضات آن را بخشنامه کرده و به سراسر کشور فرستادیم و نسخه ای از این بخشنامه در دیوان عالی قضات موجود است.
در عین حال دفاع رسمی و علنی دبیر حقوق بشر قوه قضائیه از مجازات سنگسار در حالی صورت گرفته که از دی ماه 1381 و پس از پایان دور سوم گفتگوهای ایران و اتحادیه اروپا درباره حقوق بشر، دستگاه قضا اعلام کرد رئیس قوه قضائیه دستور منع صدور حکم سنگسار را صادر کرده است.
هرچند این حکم بعد از آن بارها به صورت مخفیانه به اجرا درآمد اما کریمی راد، سخنگوی وقت قوه قضائیه در 29 آبان اعلام کرد: عده ای با کنکاش در پرونده ها سعی دارند این گونه نشان دهند که این حکم هنوز در ایران اجرا می شود در حالیکه اینگونه نیست و این حکم مدتها ست که دیگر در ایران اجرا نمی شود اگر هم یک دادگاه بدوی چنین حکمی دهد هرگز قطعیت نمی یابد.
با این حال در میان تکذیب های همیشگی مسئولان وبه رغم تمام تلاش ها، از سال 85 تا کنون 7 نفر سنگسار شده اند 2 نفر در اردیبهشت 85 در مشهد، 3 نفر در دی 85 در مشهد، یک نفر در تیر 86 در تاکستان قزوین و یک نفر هم در اسفند 87 در رشت. همه این موارد به صورت کاملا پنهاتی و در بی خبری کامل انجام شده است.

در عین حال تلاش های فعالان حقوق بشر، رسانه ها و کمپین قانون بدون سنگسار تاکنون منجر به نجات جان بیش از 10 نفر از محکومان به سنگسار شده است.

حاجیه اسماعیلوند در جلفا، پریسا الف و نجف الف در شیراز، زهرا رضایی در کرج، صغری مولایی در ورامین، مکرمه ابراهیمی در قزوین، شمامه(ملک) قربانی در ارومیه و کبرا نجار محکوم به سنگسار بودند که تبرئه و آزاد شدند.
حکم سنگسار لیلا.ق در تهران تبدیل به حبس و آذر و زهره کبیری در کرج تبدیل به شلاق شد. افسانه رحمانی نیز از سنگسار تبرئه شد اما به جرم قتل در زندان عادل اباد شیراز اعدام شد؛ حکم سنگسار عبدالله فریور هم در ساری به اعدام تبدیل شد.

دکترای افتخاری ادبیات برای محسن مخملباف

2010-07-11T11:52:00.000+04:30

براساس نوشته سایت رسمی این دانشگاه، که معتبرترین و قدیمی ترین دانشگاه اسکاتلند و از معتبرترین دانشگاههای بریتانیا محسوب می شود، این دکترای ادبیات افتخاری، به دلیل "دستاوردهای یک عمر فعالیت ادبی و هنری" محسن مخملباف، طی مراسمی در روز چهارشنبه دوم تیرماه (٢٣ ژوئن)، از طرف اعضای هیات علمی و روسای گروه، به وی اهدا گردید.

همه جوایز آقای کارگردان
مخملباف پیش از این نیز جوایز متعددی از نهادها و دانشگاه‌های مختلف دریافت کرده بود. وی بسیاری از این جایزه‌ها را به افراد حقیقی و حقوقی اهدا کرده است.
وی پاییز گذشته، جايزه پرسپکتيو، جشنواره حقوق بشر نورنبرگ آلمان را به خاطر دستاوردهای هنری و فعاليت هايش برای دفاع از حقوق بشر دريافت کرد و آن را به خاطر افشای موضوع تجاوز در زندان‌های ايران، به مهدی کروبی تقديم کرد.
مخملباف گفته بود: "جايزه گرفتن و جايزه دادن در جهان امروز بايد به نوعی مبارزه دموکراتيک تبديل شود، من جايزه ام را تقديم می کنم به مرد بزرگی که تجاوز در زندان های ايران را با شجاعت افشا کرد. بسياری از ايرانی ها او را برای جايزه صلح نوبل سال آينده پيشنهاد کرده اند، او در جامعه ای که استبداد با ايجاد ترس حکومت می کند با شجاعت، مرزهای اين ترس را عقب می زند. نام اين شخص کروبی است. سی و چند سال پيش من و او در زندان های شاه شکنجه می شديم و او آن روز هم چون امروز شجاع بود. کروبی در ۳۰ سال گذشته در هر مقامی بوده از حقوق بشر دفاع کرده است و هر زندان رفته و ظلم ديده ای خاطره ای از حمايت های او را به ياد دارد. او برای اين جايزه، هزاران بار سزاوارتر از من است."
مخملباف همچنین در آذرماه سال گذشته جایزه "آزادی آفرینش" را به "آسیب‌دیدگان پس از انتخابات" و به آیت‌الله حسینعلی منتظری به عنوان "پدر معنوی جنبش سبز ایران" تقدیم کرده بود. وی این جایزه را به دلیل فعالیت‌های هنری‌اش در راستای "کمک به توسعه آزادی و عدالت" دریافت کرده بود.
علاوه بر این، مخملباف جزو معدود ایرانیانی است که جوایز نقدی خود را در خدمت نهادهایی قرار می‌دهد که به کار خدمات رسانی برای پناهندگان ایرانی مشغول‌اند.
رضا معینی، مسئول بخش ایران سازمان گزارشگران بدون مرز، پیش از این در مصاحبه‌ای با "روز" گفته بود: "ما فراخوان دادیم و از مردم خواستیم خلاء عدم حضورشان را با کمک مالی پر کنند... [که] 22هزار دلار در سانفرانسیسکو جمع شد 3 هزار دلار از طریق بچه های سبز در نزدیک همان سانفرانسیسکو جمع آوری شد، آقای مخملباف، 12 هزار دلار پول جایزه خود را دادند و نزدیک 7 هزار دلار هم به صورت پراکنده جمع شده است."
بسیاری از روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی ایرانی هم که به تازگی از کشور خارج شده‌اند، از کمک‌های مخملباف به خود خبر داده اند

اشياي تاريخي كشف شده از ديپلمات آرژانتيني تحويل ميراث فرهنگي مي‌شود

2010-07-07T09:16:00.000+04:30

پس از يكسال اموال فرهنگي تاريخي محموله ضبط شده از كارمند سابق سفارت آرژانتين براساس دستور قضايي بازپرس پرونده به سازمان ميراث فرهنگي تحويل داده مي‌شود.
مديركل حقوقي و املاك سازمان ميراث فرهنگي صنايع‌دستي و گردشگري ضمن بيان اين مطلب افزود: پس از گذراندن مراحل اداري چندي پيش، بازپرس پرونده، حكم تحويل اشياي فرهنگي تاريخي محموله ضبط شده از تبعه آرژانتيني به سازمان ميراث فرهنگي را صادر كرد.
اميد غنمي در ادامه خاطرنشان كرد: هم‌اكنون هيأتي متشكل از نمايندگان بخش‌هاي مختلف سازمان ميراث فرهنگي تشكيل شده و قرار است براي تحويل اشياي فرهنگي تاريخي محموله ياد شده به گمرك جنوب تهران اعزام شوند.
مهر ماه سال گذشته سباستين زاوالا، رايزن پيشين سفارت آرژانتين در تهران، قصد داشت محموله‌اي 5 تني از اشياي فرهنگي-تاريخي را با خود به كشورش منتقل كند اما اشياي عتيقه ماندند و وي تهران را ترك كرد.ماموران گمرك جنوب تهران به اثاثيه فرد يادشده كه قرار بود پس از خروج وي از كشور خارج شوند، به‌دليل وجود بسته‌هاي زياد، مشكوك شده بودند و پس از بازرسي بخشي از وسائل وي در حضور مسئولان سفارت آرژانتين اين محموله را كشف كرده بودند.
نزديك به 5هزار و 800 كيلو از اشيا، اسناد و آثار تاريخي و فرهنگي قاچاق شامل انواع ظروف مسي و چدن، مرقع هندي با نقاشي مربوط به قرن نوزدهم ميلادي، دو لنگه در چوبي منبت كاري شده، گلدان‌هاي قاجاري، سنگ‌ كتيبه‌دار خاكستري‌رنگ قاجاري،
ظروف سفالي كاسه نيشابور مربوط به قرن پنجم و انواع تابلوهاي خاك خورده ولي ارزشمند چون تقويم علمي سال 1337، كتاب‌هاي خطي اقليت‌هاي مذهبي قرن 19 ميلادي، قرآن خطي با قطع رحلي مربوط به قرن 13 هجري قمري، كتاب بوستان خطي با جلد لاكي، رساله اخلاقيه با خط نستعليق به خط رضاقلي شيرازي، رساله شمسيه، آرشيو تمبرهاي دوره‌اي مختلف ايران، انواع سكه‌هاي طلا، نقره، اشكاني، ساساني، اسلامي و قرآن خطي با جلد لاكي مربوط به سال 1206 هجري قمري و از جمله اين اشياي تاريخي ضبط شده به‌شمار مي‌آيند.

علي هم از اعدام نجات يافت

2010-06-28T13:32:00.001+04:30

علي مهين‌ترابي، جواني که در ۱۶ سالگي در نزاعي مرتکب قتل شده بود، از اتهام قتل عمد تبرئه و به پرداخت ديه محکوم شد.

علي مهين ترابي كه در سن شانزده سالگي به اتهام قتل عمد مرحوم مزدك دستگير و در حال حاضر هشت سال است كه در زندان به سر مي برد. وفق گزارش مورخ 14/11/1381 كلانتري 15 رجائي شهر كرج يك فقره درگيري و منازعه درخيابان نهم شرقي جلوي هنرستان هاشمي اتفاق افتاده و علي مهين ترابي 16 ساله به اتهام ايراد ضربة چاقو به مزدك خداداديان دستگير مي شود كه نامبرده به علت خونريزي شديد در بيمارستان به رحمت ايزدي مي پيوندد . علی پس از دستگیری ضمن اعتراف به استفاده از چاقو در تمام مراحل دادرسي از جمله در تحقيقات مقدماتي و در محضر قضات رسيدگي كننده به پرونده اعلام مي كند كه من چاقو را از جيب درآورده و باز كردم و حتي عقب هم رفتم كه مقتول به سمت من نيايد كه به علت ازدحام جمعيت ، نامبرده را هل دادند نفهميدم كه وي چگونه چاقو خورده كه به صداي داد و فرياد بچه ها كه مزدك چاقو خورده متوجه شدم كه نامبرده از بدنش خون مي ريزد و همچنين مي گويد كه به هيچ وجه قصد استفاده از چاقو و قتل را نداشته
است .پرونده در شعبة 33 دادگاه عمومي ويژة رسيدگي به جرائم اطفال كرج مطرح رسيدگي واقع مي شود علی در جلسة مورخ 19/11/1381 اين دادگاه نيز مطالب قبلي خود را تكرار و تاكيد مي كند به هيچ عنوان قصد استفاده از چاقو را نداشتم و نمي خواستم مزدك به قتل برسد . بالاخره در جلسة دادگاه به تاريخ 29/7/1382 با حضور پدر مقتول و متهمان و وكلاي مدافع آنان تشكيل مي شود كه پدر مقتول تقاضاي مجازات قصاص نفس براي علی نمود. نهايتاً دادگاه در تاريخ 5/8/1382 با ملاحظة محتويات پرونده ختم رسيدگي را اعلام و علي مهين ترابي را به تحمل مجازات قصاص نفس با پرداخت سهم دية مادر مقتول از سوي پدر وي كه متقاضي قصاص است مي نمايد و متهم رديف دوم آقاي عزت اله را به تحمل سه سال حبس به جرم شركت در نزاع دسته جمعي محكوم مي نمايد .پرونده با اعتراض علي به شعبه بيست و هفت ديوانعالي كشور ارجاع مي گردد . هيات ديوانعالي كشور طي دادنامه اي اعلام مي دارد با توجه به محتويات پرونده و احراز بزهكاري متهم علي مهين ترابي از سوي دادگاه كه ظاهراً قاضي محترم محكمه علم به قاتل بودن وي پيدا كرده هر چند به بندهاي چهارگانة ماده 231 و مادتين 105 و 120 قانون مجازات اسلامي اشاره و قيد ننموده ولي از مجموع اظهارات و اقارير متهم به اينكه چاقو را از جيبش در آورده و باز كرده .......و اينكه ادعا نموده كه ديگران او را هل داده اند الخ موجه و مدلل نيست به ضميمة گواهي پزشكي قانوني و گواهي گواهان در مجموع زمينه براي حصول علم به نحو متعارف فراهم است و درخواست تجديدنظر با هيچ يك از شقوق مذكور در مادة 240 قانون آیین دادرسی کیفری انطباق ندارد و مردود است لذا دادنامه تجديد نظر خواسته در مورد حكم قصاص ياد شده ابرام مي گردد. پس از قطعیت حکم پرونده جهت استیذان به نظر ریاست قوه قضاییه می رسد. بازرسان ویژه حضرت آیت الله شاهرودی موضوع را از شمول قتل عمد خارج دانسته و از طریق ریاست قوه قضاییه اعاده دادرسی تجویز و پرونده به شعبه هم عرض (شعبه 102 دادگاه عمومی کرج) ارجاع و قاضی این شعبه پس از رسیدگی های قضایی حکم به شبیه عمد بودن عمل ارتکابی صادر و علی مهین ترابی را به پرداخت دیه محکوم می نماید.

بیستمین سال وقوع زلزله رودبار

2010-06-23T08:27:00.000+04:30

بیست سال پیش در همین روز و در ساعت سی دقیقه بامداد، زلزله شدیدی به بزرگی هفت ممیز سه دهم ریشتر در نزدیکی شهر رودبار در شمال ایران به وقوع پیوست. در اثر این زمین لرزه "چهل هزار نفر کشته، شصت هزار نفر مجروح و ۵۰۰ هزار نفر هم بی خانمان شدند."
ساعت دوازده و نیم شب همزمان با هیجان تماشای بازی برزیل و اسکاتلند از بازی های جام جهانی فوتبال زمین لرزه ای شهرهای شمالی ایران و از جمله تهران را لرزاند که همه از جمله هواداران فوتبال را هم به خیابان ها کشاند. اول گفته می شد که کانون زلزله در رشت و دیلمان بوده و به درستی کسی نمی دانست که در مناطق زیتونی شمال ایران چه خبر شده؟
جاده تهران-رشت
ساعت هشت صبح بود که حکم ماموریتم از طرف خبرگزاری جمهوری اسلامی برای پوشش خبری زلزله رودبار به مدت یک هفته صادر شده بود. عکاس گروه علی فریدونی بود، در مسیر تهران به رشت هر چه به لوشان نزدیک می شدیم حجم خرابی ها گسترده تر می شد، لوشان به کلی تخریب شده بود، به منجیل که رسیدیم جاده منتهی به رودبار بسته بود.

در این مسیر کوهستانی شمال ایران، باز کردن جاده و کنار زدن صخرهایی که از کوه کنده شده اند چند ساعتی طول کشید اما در پاسگاه منجیل- رودبار از سربازی شنیدم که می گفت، سد سفیدرود ترک برداشته و خطر وقوع سیل را جدی کرده است.
بهرام عکاشه متخصص زلزله شناسی، بیست سال بعد از این واقعه نگرانی اش را از وقوع حادثه طبیعی دیگری که می توانست دامنه به مراتب وسیع تری داشته باشد، پنهان نمی کند.
او به بخش فارسی بی بی سی گفت، سد سفیدرود حدود ۴۰ سال قبل ساخته شده و نسبتا در مقابل زلزله های شدید مقاوم است، با این همه در اثر زلزله رودبار این سد ترک هایی برداشت اما این آسیب ها به حدی نبود که سد را تخریب کند و سیل به راه بیافتد.
به گفته آقای عکاشه، به احتمال زیاد رسوب ته سد باعث شده که مقدارزیادی از انرژی آزاد شده زمین خنثی شود.
ستاد معین شهر رودبار
در ابتدای شهر رودبار محوطه ای را به ستاد معین اختصاص داده بودند، چادرها و کانکس هایی که مقامات مسئول، گروههای امدادگر و رسانه ها را در خود جا داده بود.
کار امدادرسانی به دلیل وسعت زیاد خرابی ها در مسیرهای کوهستانی کند پیش می رفت و در همین حال بازماندگان کشته شدگان که هنوز داغدار نزدیکان خود بودند در انتظار دریافت کمک های اساسی بودند.
همکارم اسماعیل مهاجر که در آن موقع یکی از امدادگران اعزامی به مناطق زلزله زده رودبار بود، می گوید خاطره تلخی به یادم مانده که به گفته او به فساد و دزدی مربوط می شود.
او افزود، وقتی به رودبار رسیدیم از طرف کمیته بین المللی صلیب سرخ سوئیس تعدادی پتو برای زلزله زدگان ارسال شده بود، اما این پتوها همه به دست بازماندگان زلزله نرسید، بعضی از افراد که به نام امدادگر به مناطق زلزله زده آمده بودند نه تنها این پتوها که کنسروهای تن ماهی زلزله زدگان را با خود به تهران می بردند.

با گذشت چند روز گروههای امدادی از کشورهای مختلف و کمک های مردمی و دولتی به رودبار می رسید و از آنجا به مناطق مختلف توزیع می شد. در این میان با توجه به شرایط آب و هوایی شهرهای شمالی و سردسیر گیلان نیاز مبرم به چادرهایی برای اسکان ۵۰۰ هزار بی خانمان مشهود بود.
شایع بود که چادرهای گروهی اهدایی از کشورهای مختلف در بازارهای سیاه تهران به فروش می رود، همین موضوع موجب بروز نارضایتی های زیادی در میان زلزله زدگان بود. کمبودها را گزارش می کردم و عکاس گروه مرتب عکس های خود را ارسال می کرد اما این گزارش ها و عکس ها عمدتا روی تلکس مطبوعات نمی رفت و روانه تلکس های ویژه می شد، تلکس های ویژه را فقط مقامات ارشد ایران دریافت می کردند.
اسماعیل مهاجر می گوید، در رودبار سازمان هلال احمر ایران چند کانکس داشت که از آنها برای ذخیره مواد غذایی استفاده می کرد، از جمله یکی از این کانکس ها به نان اختصاص داشت.
به گفته آقای مهاجر این نان ها در حال کپک زدن بود اما مسئول کانکس آنها را با توجه به این که مردم شدیدا به غذا احتیاج داشتند، نان ها را توزیع نمی کرد و وقتی از او پرسیدم دلیل این کار چیست؟ گفت که باید از مسئولان اجازه بگیرم، این نشانه کامل بی برنامگی مسئولان آن زمان بود.
مشکل مقاوم سازی ساختمان ها در ایران
صدهزار خانه خشتی و ساختمان های بتونی و اسکلت فلزی ویران شده بود. تنها کلبه های چوبی که با میخ های بلند به هم وصل شده بودند و محلی ها از آن به عنوان زگال نام می برند، سالم مانده بود. جالب آن که در شهر رشت علاوه بر خرابی های جزیی شاهد آن بودیم که اسکلت فلزی یک ساختمان چند طبقه در حال احداث فروریخته بود.
دو سال پیش که در جاده رشت-تهران مثل اغلب مسافران برای خرید زیتون توقف کرده بودیم زندگی عادی مردم در جریان بود و ساختمان های زیادی از همین نوع احداث شده بود.
بهرام عکاشه می گوید، هرچند در ایران از سال ۱۳۳۸ خورشیدی آئینامه زلزله تصویب شده اما اصولا در ساختمان سازی به مقاومت در برابر زلزله توجه چندانی نمی شود.
او گفت، در سال ۱۹۰۶ میلادی در سانفرانسیسکو زلزله شد و شهر به صورت مقاوم دوباره بازسازی شد، همچنین در سال ۱۹۲۳ میلادی شهر توکیو در ژاپن نابود شد، اما دیگر در برابر زلزله های شدید مقاوم است.
به گفته آقای عکاشه، امروزه در این شهرها، زمین لرزه های به بزرگی هفت و نیم ریشتر این تعداد که در ایران کشته می شوند، خسارت جانی در برندارد.
در تعریف ساده زلزله می گویند که هرگاه انرژی حاصله از فعالیت گسل های زمین در فواصل زمانی مختلف جمع می شود و در عرض چند ثانیه تخلیه می شود، زلزله رخ داده است. طبق آمار سازمان تحقیقات مسکن ایران از ۲۷۴ شهر این کشور فقط در ده شهر خطر بروز زلزله کم است، از این رو نمی توان هرازگاهی شاهد زمین لرزه ای به شدت زلزله رودبار نبود، در حالی که به گفته اغلب کارشناسان این بار با توجه به مهاجرت مردم از روستاها به شهرها احتمالا باید منتظر بروز فاجعه ی انسانی در ایران بود.

وقتي خود را باور كني

2010-06-21T10:00:00.000+04:30

سميرا زن جوان 38‌ساله‌اي است كه همسرش به جرم حمل مواد‌مخدر به 10‌سال زندان محكوم شده است.
سميرا 3‌فرزند دارد؛ 2 پسر دو‌قلو از ازدواج اولش كه حالا 17‌ساله‌اند و يك پسر كوچك سه ساله كه حاصل ازدواج دوم اوست. سميرا با گوشه روسري اشك‌هايش را پاك مي‌كند و مي‌‌گويد: بچه‌هايم آواره‌اند. شب‌ها در كارگاهي كه كار مي‌كنند مي‌خوابند.سميرا به‌دنبال كار آمده تا درآمدي كسب كند. او حالا در غياب همسر زنداني‌اش سرپرست خانواده‌اي است كه هيچ درآمدي ندارند. او مي‌خواهد 3‌فرزندش را زير بال و پر خود بگيرد. سميرا مي‌گويد مادر شوهرش اجازه نمي‌دهد كه او در خارج از خانه كار كند. او به‌دنبال كاري است كه بتواند در خانه خودش آن را انجام دهد و از اين راه درآمدي كسب كند؛سميرا با اين هدف به مركز كوثر‌2، يكي از مراكز كار‌آفريني ستاد توانمند‌سازي‌ زنان سرپرست خانوار شهرداري تهران آمده است.
اينجا دفتر شهردار منطقه، در يكي از مناطق محروم شهر تهران است. اعضاي ستاد توانمند‌سازي‌ زنان سرپرست خانوار، هر هفته در يكي از مناطق شهرداري تهران ميزبان زنان سرپرست خانوار منطقه هستند؛ زناني كه بعضي از آنها 3سال است كه با اين ستاد همكاري مي‌كنند و حالا خود آن‌قدر توانمند شده‌اند كه سرپرستي يك كارگاه توليدي را هم بر عهده دارند. بعضي از آنها زنان پير و جواني هستند كه تازه با اين ستاد آشنا شده‌اند و مراحل اوليه كار را طي مي‌كنند؛ زناني كه به‌دليل فوت همسر، طلاق، زنداني بودن همسر و... سر پرستي ندارند و از طرفي بايد هزينه زندگي خود و ديگر اعضاي خانواده را با كار تأمين كنند.
اعضاي ستاد توانمند‌سازي‌ زنان خودسرپرست از 8 صبح تا 5‌ بعد از ظهر در هر يك از اين مراكز ميزبان زنان منطقه هستند. نخستين مسئولي كه با هر يك از اين زنان ديدار مي‌كند و به درد دل‌هايشان گوش مي‌دهد دكتر زهرا مشير، رئيس ستاد توانمند‌سازي‌ زنان خودسر‌پرست است. همسر شهردار تهران، مراجعان را تشويق مي‌كند تا با مهارت‌آموزي، قدرتمند شوند و روي پاي خودشان بايستند. او با صبر و حوصله پرونده هر يك از آنها را بررسي مي‌كند. از وضعيت تأهل، تعداد فرزندان، وضعيت زندگي، وضعيت سلامتي و... آنها سؤال مي‌كند و بعد از آن مراجعان را به ديگر كارشناسان ستاد معرفي مي‌كند.كارشناسان امور مالي، هبه و بيمه، بازارچه، مشاوره و درمان، اشتغال زايي، مشاوره و راهنمايي، ديگر افرادي هستند كه همراه با رئيس ستاد در اين مكان حضور دارند و وظايفي كه به آنها محول شده را انجام مي‌دهند.
دكتر زهرا مشير درباره فعاليت ستاد توانمندسازي زنان خودسرپرست مي‌گويد: شروع كار در اداره كل امور بانوان مبتني بر نيازسنجي و مخاطب‌محوري بود. در اين پروسه، اولويت بر شناخت مخاطب و ساماندهي كار است. ما در بررسي جامعه هدف و مخاطب به زنان خودسرپرست رسيديم كه تحت پوشش هيچ نهادي در جامعه نيستند. بعد از بررسي به آماري رسيديم كه اين زنان تحت هيچ پوشش و حمايتي قرار نمي‌گيرند؛ اكثرا بي‌سواد و يا كم سواد هستند و در دهك‌هاي پايين جامعه به سر مي‌برند. تصميم بر اين شد كه اقدامات در اين حوزه، رويكرد حمايتي و توانمند‌سازي‌ داشته باشد؛ اتفاقي كه تا به حال رخ نداده بود. متأسفانه تا آن زمان كمك‌هايي كه به اين زنان شده بود كمك‌هايي مقطعي و بعد از آن رها‌سازي بود؛ پروسه‌اي كه در آن يك حمايت كوچك و اعطاي تسهيلات صورت مي‌گرفت.
نگاهي كه در آن مقطع به زن مي‌شد، نگاه به يك زن آسيب‌ديده بود؛ زني كه دچار مشكلات خاصي است و نياز به حمايت دارد و آسيب‌پذير است. ما به‌دنبال يك برنامه جامع براي تغيير اين رويكرد بوديم؛ رويكردي كه به‌جاي نگرش آسيبي، به‌دنبال توانمندسازي اين زنان باشد.دكتر مشير بر اين نكته تأكيد مي‌كند كه اين طرح به‌دنبال هدايت زنان خودسرپرست به سمت مطلوبي بود كه در آن 2نكته اشتغال و آموزش مدنظر قرارگيرد.
هدف ما در اين طرح آموزش، كسب مهارت و به‌دنبال آن توان‌افزايي و اشتغال بود؛ برنامه‌اي كه در آن زنان سرپرست خانوار بتوانند به تأمين معاش و زندگي خود بپردازند. اين طرح با رويكردي كه تدوين شده به‌مدت 3‌سال است كه اجرا مي‌شود و تا‌كنون به نتايج مثبتي رسيده است.توانمند‌سازي‌ و توان افزايي در ابعاد مختلف بررسي شده و به نتايج خوبي رسيده است. ستاد يك الگوي خاص رسيدگي به افراد دارد كه رويكرد جديد توسعه‌محور دارد. الگويي كه ما به آن رسيده‌ايم مي‌تواند براي ساير نهادها نيز مفيد واقع شود.دكتر مشير يكي از نقاط قوت اين طرح را فعاليت سامانه جامع ستاد مي‌داند و در توضيح آن مي‌گويد: در اين سامانه اطلاعات به‌صورت دقيق و كاملا هدفمند ثبت مي‌شود. اين سامانه يك بخش با عنوان بانك اطلاعاتي و بخش ديگري با عنوان تحليل بانك اطلاعاتي دارد.
در اين سامانه اطلاعات زنان سر‌پرست خانوار 22‌منطقه همراه با جزئيات ثبت شده است؛ اطلاعات همسر، فرزندان، وضعيت منزل( وسايل منزل)، سطح سواد، اشتغال، مهارت‌ها، مدارك تحصيلي، آموزش‌هاي ارائه شده، بن‌هاي اهدايي و... . در بخش سامانه تحليل اطلاعات، به تفكيك مناطق، نمودارهايي تهيه شده؛ به‌عنوان مثال بيشترين تعداد زنان سرپرست خانوار با هزار و 227 مورد در منطقه‌20 و كمترين تعداد با 64‌ مورد در منطقه3 شناسايي شده‌اند، ساير موارد نيز به تفكيك سن، سواد و... نمودار آن تهيه شده است. با به دست آوردن اين درصدها و نمودارها، تصميم‌گيري و برنامه‌ريزي براي ستاد آسان‌تر مي‌شود. به‌عنوان مثال در مناطقي كه زنان سرپرست خانوار در مجموع از ميانگين سني جوان‌تري برخوردارند، بخش آموزش قوي‌تر و جدي‌تر دنبال مي‌شود.
ستاد به واسطه سامانه جامع خود اين آمادگي را دارد تا به شهرونداني كه مايلند نذورات يا كمك‌هاي خود را به دست اشخاص خاصي برسانند، كمك كند. به‌عنوان مثال اگر فردي مايل است كمكي به يك دختر يتيم سادات كه معلوليت هم دارد برساند، چنين فردي توسط سامانه ستاد توانمند‌سازي‌ زنان خودسرپرست، به واسطه ثبت جامع و دقيق اطلاعات افراد، قابل دسترسي است.
ستاد توانمند‌سازي‌ زنان سرپرست خانوار حامي مالي و پشتيباني غير از شهرداري ندارد؛ هر چند دكتر مشير معتقد است اين طرح چندان هزينه بر نيست و از طرفي با بررسي امكانات و هماهنگي‌هاي لازم، مي‌تواند هزينه‌هاي خود را تأمين كند. او مي‌گويد: ما به‌دنبال عدد و رقم‌هاي زياد نيستيم. به‌عنوان مثال در بخش اشتغال، 45 مركز از مراكز شهرداري را كه استفاده‌اي در اشتغال‌زايي نداشتند به كار گرفتيم و تغيير كاربري داديم.
در بقيه موارد نيز كارفرما هزينه‌ها را تقبل مي‌كند؛ پس هزينه‌اي متوجه شهرداري نيست و در بخش آموزش‌ نيز با استفاده از حداقل‌‌ها به حداكثر‌ها رسيده‌ايم. ما به اين نتيجه رسيديم كه بدون صرف رقم‌هاي قابل توجه هم مي‌توانيم به موفقيت برسيم. ستاد توانمند‌سازي‌ زنان سرپرست خانوار با نهادهاي ديگري كه در اين زمينه فعال هستند نيز مرتبط است. به گفته دكتر مشير، اين ستاد هماهنگي نزديكي با كميته امداد دارد. برخي افرادي كه تحت پوشش اين ستاد هستند از سوي كميته امداد معرفي شده‌اند.
دكتر مشير در مورد برنامه‌هاي آينده اين ستاد، به قوي‌كردن بخش آموزش اشاره مي‌كند و مي‌گويد: ستاد در سال اول روي خود فرد متمركز بود؛ يعني صرفا زن سر‌پرست خانوار شناسايي و روي توانمند‌سازي‌ او تأكيد مي‌شد. در حال حاضر 10‌هزار زن سر‌پرست خانوار تحت پوشش ما هستند كه با خانواده‌هايشان به 42‌هزار نفر مي‌رسند. قصد داريم براي فرزندان آنها نيز برنامه‌هاي هدفمند آموزشي در‌نظر بگيريم و با اين كار به تربيت صحيح آنها كمك كنيم. البته تا‌كنون نيز برنامه‌هاي آموزشي به شكل محدود در برخي رشته‌ها داشتيم كه زمينه اشتغال اندك فرزندان را فراهم كرده و تا حدودي اوقات فراغت‌شان را پر مي‌كند.
دكتر مشير، عمده موانع سر راه اجراي اين طرح را رويكردهاي غلطي مي‌داند كه در گذشته وجود داشته و منجر به شكل‌گيري يك فرهنگ غلط شده است. او در توضيح اين مسئله مي‌گويد: برخي از افراد و از جمله زنان بدون سر‌پرست، عادت كرده‌اند بدون اينكه زحمتي متحمل شوند درآمد داشته باشند. براي آنها سخت است كه به واسطه زحمت و تلاش خود درآمد كسب كنند. براي آنها، حضور در كلاس‌هاي آموزشي و مهارت‌آموزي سخت است. راضي كردن آنها نيازمند صرف انرژي زيادي است درحالي‌كه در اين مراكز افراد به رايگان آموزش مي‌بينند و همزمان نيز كمك هزينه‌اي كه به‌طور متوسط 80‌هزار تومان است دريافت مي‌كنند، تحت پوشش بيمه تأمين‌اجتماعي قرار مي‌گيرند و... .
متأسفانه برخي افراد آن قدر از راه تكدي‌گري درآمد دارند كه ديگر حاضر نيستند از راه فعاليت صحيح كسب درآمد كنند. تغيير اين رويكرد و گرايش به رويكرد آموزش و اشتغال مي‌تواند كشور را به سمت پويايي بيشتر ببرد. متأسفانه نگاه‌هايي كه تا به حال وجود داشته ناشي از افراط و تفريط بوده است. نگاه ما به يك زن تنها، يا نگاه به فردي آسيب‌ديده است كه از او دوري مي‌كنيم يا نگاه به فردي است كه معتقديم نيازمند حمايت‌هاي فراوان است.
گاهي برخي وعده‌ها باعث شده سطح توقع اين افراد بالا برود. برخي از زناني كه به مركز مراجعه مي‌كنند از ما تقاضاي منزل مسكوني دارند، درحالي‌كه نمي‌خواهند كار كنند و تنها مايلند كمك هزينه دريافت كنند. ما معتقديم بايد زنان به اين باور برسند كه تنها در سايه تلاش و پشتكار اين اهداف محقق مي‌شود. بعضي از آنها متأسفانه دست به تمارض مي‌زنند و عادت كرده‌اند با بيمار جلوه‌دادن خود، كمك هزينه دريافت كنند؛ اينها از مشكلاتي است كه همگي ناشي از وجود فرهنگ غلط در مورد برخورد با زنان خودسرپرست است. ما سعي مي‌كنيم فرهنگ كار و تلاش را در اين زمينه ترويج كنيم و در ادامه آن به خواسته‌هاي خود برسيم.

سالروز درگذشت دكتر علي شريعتي

2010-06-19T08:19:00.000+04:30

تاریخ تولد : ۲ آذر ۱۳۱۲

محل تولد : کاهک، استان خراسان رضوی

تاریخ وفات : ۲۹ خرداد ۱۳۵۶ در لندن

علی شریعتی نویسنده، جامعه‌شناس، تاریخ‌شناس و پژوهشگر دینی اهل ایران است. در روستای کوچک و کویری کاهک از توابع مزینان در نزدیکی سبزوار زاده شد. پدرش محمد تقی شریعتی، موسس کانون نشر حقایق اسلام و مادرش زهرا امینی، زنی روستایی متواضع و حساس بود. پدر پدر بزرگ علی، ملاقربانعلی، معروف به آخوند حکیم، مردی فیلسوف و فقیه بود که در مدارس قدیم بخارا و مشهد و سبزوار تحصیل کرده و از شاگردان برگزیده ملاهادی سبزواری محسوب می‌شد.در روستای کوچک و کویری کاهک از توابع مزینان در نزدیکی سبزوار زاده شد. پدرش محمد تقی شریعتی، موسس کانون نشر حقایق اسلام و مادرش زهرا امینی، زنی روستایی متواضع و حساس بود. پدر پدر بزرگ علی، ملاقربانعلی، معروف به آخوند حکیم، مردی فیلسوف و فقیه بود که در مدارس قدیم بخارا و مشهد و سبزوار تحصیل کرده و از شاگردان برگزیده ملاهادی سبزواری محسوب می‌شد.در سال ۱۳۳۱ اولین بازداشت او رخ داد و این اولین رویارویی او و نظام حکومتی بود. در تاریخ ۲۴ تیر سال ۱۳۴۷ با پوران شریعت رضوی همکلاسیش ازدواج کرد. شریعتی تحصیلات دانشگاهی خود را در مشهد گذراند و تحصیلات عالی خود را در سال ۱۳۴۱ در فرانسه و در رشته ادبیات ادامه داد. در سال ۱۳۴۳ به ایران برگشت و در مرز دستگیر شد. حکم دستگیری از سوی ساواک بود و متعلق به ۲ سال پیش یعنی در هنگام خروج از ایران که به همان دلیل معلق مانده بود و در عین حال لازم‌الاجرا بود. بعد از بازداشت به زندان قزل‌قلعه در تهران منتقل شد. اوائل شهریور همان سال بعد از آزادی به مشهد برگشت.از آبان ماه ۱۳۵۱ تا تیر ماه ۱۳۵۲، به زندگی مخفی روی آورد. ساواک به دنبال او بود و از تعطیلی به بعد، متن سخنرانی‌های شریعتی با اسم مستعار به چاپ می‌رسید. در تیر ماه ۱۳۵۲، علی شریعتی در نیمه شب به خانه‌اش مراجعه کرد و دو روز بعد به شهربانی مراجعه کرد و خودش را معرفی کرد. بعد از آن روز به مدت ۱۸ ماه به انفرادی رفت.شریعتی این شرایط را نپذیرفت و تصمیم به هجرت از ایران گرفت. اما سه هفته بعد از ورود به ساوتهمپتون انگلستان، به طرز مشکوکی از دنیا رفت. دلیل رسمی مرگ وی حمله قلبی اعلام شد. در عین حال این احتمال که وی خودکشی کرده باشد نیز مطرح می‌شود. شریعتی وصیت کرده بود که وی را در حرم امام هشتم شیعیان در مشهد دفن کنند، ولی به علت مخالفت رژیم شاه در خاکسپاری جسدش در ایران ، در قبرستانی کنار آرامگاه زینب خواهر حسین بن علی در شهر دمشق به خاک سپرده شد.

پيشينه شهر ما: تهران

2010-06-15T19:02:00.000+04:30

تهران در گذشته از روستاهای ری بوده و ری که در تقاطع محورهای قم، خراسان، مازندران، قزوین، گیلان و ساوه واقع شده به سبب مرکزیت مهم سیاسی، بازرگانی، اداری و مذهبی از قدیم مورد نظر بوده و مدعیان همواره این مرکز راهبردي را مورد تهاجم و حمله قرار می‌داده‌اند.روستای تهران به واسطه برخورداری از حفره‌های زیر زمینی و مواضع طبیعی فراوان و دشواری نفوذ در آنها پناهگاه خوبی برای دولتمردان و دیگر اشخاصی بوده که احتمالاً مورد تعقیب مدعیان قرار داشته‌اند.از سوی دیگر، کاروان‌های بزرگی که از محورهای مورد بحث عبور می‌کردند شکارهای سودمندی بودند و اغلب مورد حمله چپاول مردم بومی واقع می‌شدند. روستای تهران در واقع کانون چپاولگران و نهانگاه کالاهای دزدیده‌شده بود و این وضع تا زمان شاه تهماسب صفوی که قزوین را به عنوان پایتخت خود انتخاب نمود ادامه داشت.تهران در برابر حملهٔ افغان‌ها ایستادگی زیادی کرد و به همین خاطر آن‌ها پس از تصرف تهران این شهر را ویران کردند و باغ‌ها و تاکستان‌های آن را از میان بردند. در زمان نادر شاه تهران دوباره نام و نشانی یافت و در همین شهر بود که نادرشاه رهبران بزرگ شیعه و سنی را گرد هم آورد و پیشنهاد اتحاد اسلامی و رفع اختلاف‌ها را به آن‌ها داد.
به عبارتی دیگر تهران ترقی و حرکت سریع خود به سوی پیشرفت را از سال انتقال پایتخت به قزوین آغاز کرد و شاه تهماسب صفوی به دلیل آنکه سید حمزه، جد اعلای صفویه در شهر ری و در جوار مرقد حضرت عبدالعظیم مدفون بود گاه به زیارت می‌رفت. او با افزایش رفت و آمدهایش دستور داد پیرامون آن باروی محکمی برای وی بسازند. همچنین دستور داد بناهای جدید بسازند که درسال ۹۷۱ ﻫ- ق با ایجاد ۱۱۴ برج (به تعداد سوره‌های قرآن) در تهرن آغاز شد و وی دستور داد در زیر هر برج یکی از سوره‌های قرآن را دفن کنند.حصاری که دور تهران کشیده شد شش هزار قدم طول داشت و برای ساختمان آن و برج‌هایش از دو نقطه خاکبرداری کردند که بعدها یکی از دو محل به «چاله ميدان» و دیگری به «چاله حصار» معروف شد.پس از انقراض صفویه، نادر شاه افشار در سال ۱۱۵۴ ﻫ- ق تهران را به رسم تیول به پسر خود رضا قلی داد و پس از افشاریه، کریم خان زند به علت درگیری و نزاع با آغا محمد خان قاجار و از آنجا که تهران در نزدیکی طبرستان (یعنی مقر اصلی آغا محمدخان) قرار داشت صلاح خود را در اقامت در تهران دید.
بعد از مرگ کریمخان زند، آغا محمد خان قاجار در سال ۱۲۰۰ ﻫ- ق در اول فروردین بر تخت سلطنت نشت و تهران را به‌عنوان پایتخت برگزید و «دارالخلافه» نامید.انتخاب تهران به عنوان پایتخت از سوی خان قاجار چند علت داشته که مهم‌ترین آنها نزدیکی به اراضی حاصل خیز ورامین و مجاورت آن با محل استقرار ایلات ساوجبلاغ بوده‌است، مضافا ایلات غرب ساکن در ورامین، یعنی هواخواهان وی در حوالی تهران اقامت داشتند و جز این، تهران با استرآباد و مازندران که در حقیقت ستاد اصلی نیروهایش بود فاصله چندانی نداشته‌است.در زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار بر اثر موج حرکت ایران به سوی غرب، تهران بیش از پیش آباد گردید. از جمعیت تهران در دوره فتحعلی شاه اطلاع دقیقی در دست نیست، ولی به طوری که در کتاب جام جم معتمدالدوله فرهاد میرزا آمده‌است جمعیت تهران در زمان ناصرالدین شاه، صد و پنجاه هزار نفر رسیده بود.ناصر الدین شاه دو نفر را مامور کرد که محدوده و نقشه‌ای برای پایتخت در نظر بگیرند و با وسعت بیشتری به حفر خندق‌های جدیدی در اطراف تهران بپردازند.
ساختمان حصار و حفر خندق‌های جدید تهران قریب به ده سال طول کشید و شهر تهران چندین برابر توسعه یافت و مساحت آن به سه فرسخ و نیم رسید و از طریق ۱۲ دروازه به محیط بیرون خود ارتباط یافت. این دروازه‌ها که هم اینک نیز، اگر چه ساختمان آنها از بین رفته، اما اسمشان باقی است. عبارت‌اند از:دروازه‌های دولت، یوسف آباد و شمیران (در شمال شهر) دروازه‌های خراسان، دولاب و دوشان تپه (در شرق شهر) دروازه‌های باغشاه، قزوین و گمرک (در غرب شهر) دروازه‌های غار، رباط کریم و حضرت عبدالعظیم (در جنوب شهر) در واقع حدود جغرافیایی تهران به شرح ذیل بود:شمال: طول خیابان انقلاب فعلی، از حدود پيچ شميران تا کمی بعد از چهار راه کالج که به شکل مایل به طرف غرب و خیابان سی متری (کارگر کنونی) امتداد داشت. غرب: از حدود چهار راه جمهوری کنونی تا حوالی میدان گمرک جنوب: خیابان شوش، از حدود میدان راه آهن تا حوالی میدان گمرک. شرق: خیابان شهباز(۱۷ شهریور فعلی) تا بعد از میدان شهدای کنونی و محلاتی که در داخل این محدوده قرار داشتند و هنوز بسیاری از آنها با همان اسم و رسم قدیم وجود دارند. محله دولت که به دلیل نزدیکی با کاخ‌های سلطنتی به این نام خوانده می‌شد، خیابان‌ها و محله های لاله زار- شاه اباد - اسلامبول - خیابان واگن خانه - عين الدوله - دوشان تپه - نظاميه و دروازده شميران را شامل بود.محله عودلاجان (اودلاجان) تشکیل می‌شد از خیابان جلیل آباد (خیام) کاخ گلستان تا ناصریه (ناصر خسرو) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهری شرقی و پامنار و جنوب خيابان چراغ برق (امیر کبیر) و ميدان توپخانه، که محله کلیمیان و و زرتشتیان مقیم تهران بوده‌است.محله سنگلج که بخش اعظم و عمده آن را امروزه پارک شهر تشکیل می‌دهد، در گذشته یکی از مراکز مهم سیاسی بود و با اینکه در حال حاضر تقریباً از بین رفته ولی هنوز اشتهار تاریخی خود را از دست نداده.
چاله حصار یکی دیگر از محلات جنوب تهران بود که چون آن را خاکبرداری و خاکش را به مصرف حصار کشی تهران رسانده بودند، مقدار زیادی چاله گود مانند داشت، بعدها برای تخلیه زباله‌های شهر از آنجا استفاده می‌کردند.چاله میدان نیز که قبلا در دوره صفویه خاک آن را به مصرف حصارکشی تهران رسانده بودند، وضعی تقریباً مشابه چاله حصار داشت و محل تخیله زباله تهران به حساب می‌آمد، این محله محدود به جنوب بازار چهل تن و امامزاده سید اسماعیل و میدان مال فروش‌ها، میدان امین السلطان، گمرک، خانی آباد، دروازه غار و پاقاپق (اعدام) بود.

نخستين خودرو در تهران
به دنبال کالسکه‌هایی که با بخار و آتش حرکت می‌کردند اولین اتومبیل‌هایی که به ایران وارد شد. سواری‌های فورد کروکی کلاچی با لاستیک توپر بود. اتومبیل‌هایی نیز شبیه وانت امروزی وارد تهران شد که به آنها ماشین لاری می‌گفتند و همچنین اتومبیل‌های دورسیمی که برای حمل بار و مسافر می‌آمدند. به هر جهت نخستین اتومبیل در زمان مظفرالدین شاه وارد تهران گردید.

نخستين خط آهن
نخستین خط آهن ایران، خط آهن تهران به شهرری بود که در سال ۱۲۶۱ هجری شمسی و ۱۸۸۳ میلادی امتیاز آن را یک نفر مهندس فرانسوی به نام مسیوبواتان از ناصرالدین شاه گرفت. ماشین‌های که در این خط به کار افتادند نام ترن نداشتند بلکه در دارالخائفه آنهار را ماشین دودی می‌گفتند.
دلیجان کالسکه‌ای هشت نفره بود با اطاق و پشتی باربنددار با دور چرخ‌هایی از آهن که از درشکه و کالسکه که چرخ‌هایش رزین دار، سخت تر و از گاری فنر نداشت راحت تر بود.
سه وسیله نقلیه ساخته شده از چوب بودند که بر روی قاطر، الاغ، اسب و یا شتر حمل می‌کردید هر کجاوه و پالکی و هودج فقط جای یک نفر بود و بر مرکب از هر نوع دو تا از این جایگاهها قرار می‌گرفت که تعادل آن برقرار گردد.
واگن اسبی به وسیله دو یا چهار اسب بر روی ریل حرکت می‌کرد و تقریباٌ بیشتر خیابان‌های اصلی شهر را به هم وصل می‌کرد. این واگن یا تراموای، دارای چند قسمت بود. قسمت اول محوطه کوچکی بود مخصوص فرار گرفتن سورچی و قسمت‌های دیگر اختصاص به مسافرانی داشت که بر روی نیمکت‌هایی که در دو طرف واگن‌ها تعبیه شده بود، قرار می‌گرفتند. خطوط مختلف واگن اسبی در خیابان‌ها به قرار زیر بود: اول، خط بازار که تا آخر خیابان لاله زار نزدیک خیابان رفاهی رفت و آمد می‌کرد. دوم، خط خیابان شاهزاده عبدالعظیم که از بازار به راه می‌افتاد و خیابان ناصریه و خیابان ناصریه و خیابان چراغ گاز را طی می‌کرد و از خیابان ری می‌گذشت و به کار ماشین دودی می‌رسید. سوم، خط باغ شاه که از بازار حرکت می‌اکرد و بعد از شش دو راهی به دروازه باغشاه می‌رسید.

تهران كهن
تهران در شمال شهر ری واقع است و دارای باغهای فراوان و میوه‌های متنوع ودرختان زیبا می‌باشد و همچنین آب و هوای خوش دارد. پس از آنکه شهر ری دو بار مورد حمله مغولان قرار گرفت اهالی آن رو به بلاد دیگر منجمله تهران نهادند. کهن‌ترین سند فارسی موجود درباره نام تهران نشان دهنده این مطلب است که تهران پیش از سده سوم هجری قمری وجود داشته ‌است.

تهران افشاريه
پس از فروپاشی صفویه و به روی کارآمدن افشاریه و به خصوص در زمان نادرشاه که پادشاهی خود را مشهد و خراسان قرار داده بود. تهران اهمیتی ثانوی یافت و شاه حکومت تهران را در سال ۱۲۵۳ه.ق به پسر ارشدش رضاقلی میرزا سپرد.

تهران در عصر ايلخانان مغول
در زمان حمله مغول شهر ری ویران شد و انبوهی از جمعیت آن قتل عام شدند. سپس گروهی از مردم این شهر به سوی قریه تهران مهاجرت کردند. کوشش‌هایی که ایلخان غازان (۷۰۳-۶۹۴ه-ق) برای عمران شهر ری انجام دادند با شکست مواجه شد و ورامین نیز سرانجام به صورت تلی از خاک درآمد. اما تهران در قرن هشتم و نهم قمری از این رویداد به تدریج سود برد. سفیر اسپانیا نخستین جهانگرد غربی که از تهران یاد کرده‌است در حالیکه برای ملاقات تیمور لنگ در سفر به سمرقند از تهران گذر می‌کرده شهر را بسیا وسیع و دلپذیر یافته و نوشته‌است که در یک قصر به او مسکن داده‌اند. این بنا بزرگ‌ترین ساختمان شهر بوده و تیمور لنگ هنگام عبور از تهران در این مکان فرود می‌آمده‌است. این قصر نخستین بنای معظم تهران است که در متون از آن یاد شده‌است. منتهی الیه جنوب شرقی تهران در قرن نهم تقریباٌ در نزدیکی محلی بود که در حال حاضر بقعه سید اسماعیل در آن قرار دارد. محله چاله میدان فعلی به همراه امامزاده یحیی مرز شمال شرقی شهر را تعیین می‌کرده‌است. اقامتگاههای زیرزمینی، خانه‌ها و بستانها با گردش به سمت غرب، تا آنسوی امامزاده یحیی امتداد می‌یافتند و تا محل کاخ کنونی گلستان پیش می‌رفتند. این بخش ضلع شمال غربی مجتمع شهری عصر تیموریان را تشکیل می‌داده‌است.

تهران صفوي
اهمیت و آبادانی و رونق تهران از زمان دودمان صفوی آغاز گردید. چون نیای بزرگ صفویان بنام سید حمزه در شهر ري مدفون بوده و هم به جهت وجود باغهای وسیع و آب گوارا و چنارهای بلند و زیبا، شاهان صفوی هر چند یک بار بدانجا روی می‌آوردند و بدین ترتیب تهران مورد توجه پادشاهان صفوی بویژه شاه تهماسب يكم واقع گردید و وی دستور ساختمان بارویی به دور شهر را داد که دارای چهار دروازه و ۱۱۴ برج به تعداد سوره‌های قرآن بود و برای بنای حصار شهر از دو منطقه داخل شهر خاکبرداری انجام شد که بعدها این دو منطقه به چاله حصار و چاله میدان معروف شدند. حدود تقریبی نخستین حصار شهر تهران از جنوب به خيابان مولوي و حاج ابوالفتح، از سوی شرق به خیابان ری، از غرب به خیابان شاهپور (وحدت اسلامی) و از شمال به امیرکبیر و سپه (امام خمینی) محدود می‌شد و محوطه ارگ تهران در میانه شمالی شهر قرار داشت و خندقی نیز به دور حصار کشیده شده بود و محله‌های عمده درون حصار شامل بازار - عودلاجان - سنگلج - ارگ - جاله ميدان و چاله حصار می‌شده ‌است. محدوده درون حصار حدود ۴ کیلومتر مربع بوده و درازی باروی دور آن در کتابهای معتبر حدود ۶ هزار گام نگاشته شده‌است و فضای بیرون از حصار شامل باغها و کشتزارهای پهناوری بوده که امروزه همگی به محدوده‌های شهری تهران مبدل گردیده‌اند. پس از استقرار خاندان صفوی در قزوين و سپس در اصفهان، تهران از رشد و گسترش بازمانده و بی توجهی شاه عباس اول به تهران نیز خود به این مسئله افزود زیرا که وی در سال 998رهسپار جنگ با ازبکان شد در تهران به سختی بیمار گردید و ناگزیر از سرکوبی به موقع ازبکان بازماند و در نتیجه ازبکها مشهد را گرفتند بدان جهت خاطره تلخی از تهران به دل گرفت و نسبت به پیشرفت و رشد آن بی توجه ماند.در روزگار واپسین پادشاهان صفوی برخی اوقات تهران مقر موقتی دربار گردید و حتی شاه سلیمان در آنجا کاخی بنا نهاد و در زمان سلطان حسین صفوی که هم‌زمان با حمله افاغنه در تهران بسر می‌برده برابر یورش افغانها به سختی ایستادگی نموده و تلفات سنگینی را به نیروهای اشرف افغان وارد ساخت اما سرانجام تهران سقوط نمود و افغانها نیز به جهت گرفتن انتقام شهر را ویران کردند و بعدها پس از راندن افغانها، شاه تهماسب دوم به تهران بازگشت و در زمان نادرشاه افشار تهران ازنو نام و نشانی یافت و وی فرمان داد که انجمنی از همه دین شناسان شیعه و سنی در آنجا تشکیل شود و آنان اختلافات دیرینه خویش را کنار گذارند و موجبات یکپارچگی اسلام را فراهم آورند.

تهران در دوره قاجاريه
بعدها با سرنگونی افشاريان، تهران در گستره نفوذ قاجارها که رقیب کریمخان زند بودند درآمد و در طی جنگ و کشاکش میان خان قاجار و کریمخان لشکر قاجار تارومار شد و کریمخان با لشکر خویش وارد تهران گردید و ظاهراً قصدش این بود که تهران را پایتخت خویش کند بدان سبب که ساختمان دیوانی را در آنجا بنا نهاد و به فرمان او برج و باروی شهر تعمیر گردید و ارگ سلطنتی نیز بازسازی شد.پس از مرگ کریمخان زند آغامحمد خان پس از نبرد سختی که با لطفعلی خان زند داشت بر کشور چیره گردید و تهران را در آغاز سده سیزدهم و به سال 1024 تهران گسترش زیادی یافت و ساخت و سازهای فراوانی در آن انجام گرفت و در دوره سلطنت فتحعلی شاه محلات تازه و ساختمانهای چندی در تهران ایجاد گردید که از آن جمله مسجد امام خمینی (شاه)، مسجد سید عزیزالله، مدرسه مروي، قصر قاجار باغ نگارستان و لاله زار را می‌توان نام برد. همچنین طول باروی شهر به ۵/۷ کیلومتر افزایش یافت و با ۶ دروازه به بیرون از شهر پیوسته گردید.در زمان محمدشاه قاجار گسترش و رونق تهران همچنان ادامه یافت و دو کوی تازه، یکی بنام عباس آباد و دیگری محمديه به محلات تهران افزوده گشت و آب رودخانه كرج به تهران انتقال یافت که آب روان میان بلوار کشاورز یادگار همان زمان است.در آغاز پادشاهی ناصرالدين شاه به جهت افزایش چشمگیر جمعیت دیگر فضایی برای ساخت و ساز درون حصار قدیمی باقی نمانده بود بنابراین ایجاد محلات در بیرون از حصار قدیمی انجام یافت که از آن جمله کاخهای شاهی، كوشك هاي اعیانی، سفارتخانه‌ها و منازل خارجیان همگی در بیرون از حصار ساخته شد و به کوشش اصلاحگر بزرگ ایران، اميركبير نهادهای چندی از جمله مدرسه دارالفنون، بازار امیر، بازار کفاشها و سرای امیر پدید آمد که خود در گسترش مکانی شهر تهران بی تأثیر نبوده‌است.جمعیت تهران در این دوره بیش از ۱۵۰ هزار نفر نگاشته شده‌است. در همین زمان نیاز به تعیین محدوده تازه شهر تهران احساس می‌شد و این کار نیازمند تهیه نقشه‌ای از تهران بود. از این رو در سال 1275 گروهی به سرپرستی اعتضادالسلطنه با همکاری موسیو کرشیش سرتیپ و آموزگار توپخانه و دستیاری چندین نفر از شاگردان دارالفنون نقشه‌ای از تهران تهیه کردند و این نخستین نقشه دارالخلافه تهران به مقیاس ۱:۱۰۰۰ بوده‌است و از آنجایی که امکانات و وسایل فنی در اختیار هیئت تهیه نقشه نبوده از اینرو فاصله‌ها با گام و زاویه‌ها با تقریب اندازه گیری می‌شده‌است، بر این پایه نقشه مزبور از جهت نشان دادن شکل و موقعیت شهر و محله‌های درون آن و دروازه‌ها در نوع خود نقشه موفقی بوده و چهره تهران قدیم را کاملاً در برابر دیدگان مجسم می‌سازد.

تهران در دوران پهلوي
بیگمان دگرگونی‌های بنیادین در تهران از سال 1300 به بعد ایجاد شده‌است که به چهار دوره کاملاً جدا تقسیم می‌شود. در بيست سال بعدي که در طی آن خندق ها و دروازه‌ها از بین رفت و شهر از چهار جهت رو به گسترش نهاد و اندکی شکل منظم و هندسی یافت همچنین ساختمانها و تأسیسات بانک ملی، وزارت امور خارجه، شهربانی کل کشور، ایستگاه راه آهن، دانشگاه تهران و ایستگاه فرستنده رادیو تهران باشگاه افسران و چند بیمارستان مربوط، به این دوره می‌باشد.سالهای هم‌زمان با جنگ جهاني دوم و به دلیل پیامدهای ناشی از جنگ جهانی و مسائل و مشکلات سیاسی برآمده از آن تغییرات چشمگیری در کشور پدید نیامد. بعد از آن شهر تهران به سرعت توسعه یافت و ساختمانها و شهرک‌ها و باغراه‌ها (بلوارها)ی تازه‌ای ساخته شد و جمعیت شهر بر پایه آمار سال 1355 به ۴٫۳۵۰٫۰۰۰ نفر بالغ گردید.

رستورانی که در آن مشتریان باید همه غذای‌شان را بخورند

2010-06-12T09:33:00.000+04:30

یک رستوران‌دار در استرالیا در مواجهه با باقیمانده‌های غذای مشتریانش از آنها خواسته است که یا به خاطر کره زمین هر چه در بشقاب‌شان هست، بخورند یا جریمه بدهند و دیگر برنگردند.
به گزارش خبرگزاری رویترز خانم سرآشپز یوکاکو ایشیکاوا که رستوران 30 نفره را در ساری هیلز در حومه سیدنی اداره می‌کند، برای مشتریانی که همه غذای‌شان را بخورند 30 درصد تخفیف قائل می‌شود.
رستوران او با نام وافو خودش را "آشپزخانه ژاپنی عاری از گناه" توصیف می‌کند.
ایشیکاوا در فهرستی از سیاست‌های رستورانش که بر روی در این غذاخوری نصب شده است، نوشیته است: "برای دخیل شدن در ایجاد آینده‌ای پایدار، ما خواستار چیزی اندکی بیشتر نسبت به سایر رستوران‌ها هستیم."
این فهرست خواستار تمام کردن همه غذاهای سفارش‌داده‌ای هستند که ارگانیک، و عاری از گلوتن، لبنیات، قند و تخم مرغ هستند، و سرآشپز و کارکنانش به مردم می‌گویند آنهایی که بشقاب‌شان را پاک نکنند، باید دفعه بعد رستوران دیگری را انتخاب کنند.
منوی این رستوران می‌گوید: "تمام کردن غذای‌تان به این معناست که هرچه در بشقاب‌تان است، بخورید به جز برش‌های لیمو، گاری (زنجبیل سوشی) و واسابای."
"لطفا توجه داشته باشید که سبزی‌ها و سالادی که در کنار بشقاب شماست، تزئینی نیست: آنها بخشی از غذای شما هم هستند."
این خط مشی سختگیرانه رستوران وافو باعث خوش‌‌آمد، برخی از افراد شده است، اما برخی از منتقدان هم آنها بیش از حد سخت خوانده‌اند، موضوعی که ایشیکاوا به آن اعتنایی ندارد.
و در بیانیه‌ای روی وب‌سایت رستوران‌ش می‌گوید: "وافو تنها یک رستوران نیست؛ اینجا دنباله‌ای اخلاق شخصی یوکاکو نسبت به تغذیه و مواد غذایی برای آینده است."
"ما تنها متعهد به سرو کردن غذاهایی هستیم که بدن را تغذیه کنند و به آن احترام بگذارند، اما ما به طور فعال به برداشت پیشگیری از مواد زائد متعهد هستیم؛ مسئولیت خود نسبت به محیط زیست و تداوم آن برای آینده جدی می‌گیریم."

از نظر علمي "عشق" چيست؟

2010-06-08T18:28:00.004+04:30

احساسی عمیق، علاقه‌ای لطیف و یا جاذبه‌ای شدید است که محدودیتی در موجودات و مفاهیم ندارد و می‌تواند در حوزه‌هایی غیر قابل تصور ظهور کند.
عشق و احساس شدید دوست داشتن می‌تواند بسیار متنوع باشد و می‌تواند علایق بسیاری را شامل شود.
در بعضی از مواقع، عشق بیش از حد به چیزی می‌تواند شکلی تند و غیر عادی به خود بگیرد که گاه زیان آور و خطرناک است و گاه احساس شادی و خوشبختی می‌بشد. اما در کل عشق باور و احساسي عمیق و لطیف است که با حس صلح دوستي و انسانيت در تطابق است. عشق نوعی احساس عمیق و عاطفه در مورد دیگران یا جذابیت بی انتها برای دیگران است. در واقع عشق را می‌توان یک احساس ژرف و غیر قابل توصیف دانست که فرد آنرا دریک رابطه دوطرفه با دیگری تقسیم می‌کند. با این وجود کلمه «عشق» در شرایط مختلف معانی مختلفی را بازگو می‌کند: علاوه بر "عشق رومانيتك" که ملغمه‌ای از احساسات و ميل جنسي است، انواع دیگر عشق مانند عشق افلاطوني - عشق مذهبي و عشق به خانواده يا وطن را می‌توان متصورشد و درواقع این کلمه را می‌توان در مورد هرچیز دوست داشتنی و فرح بخش مانند فعالیت‌های مختلف و انواع غذا به کار برد.

ريشه واژة عشق چيست؟

در گذشته پنداشته می‌شد که واژهٔ عشق ریشهٔ عربي دارد. ولی عربي و عبري هر دو از خانواده‌ٔ زبان هاي سامي هستند، و واژه‌های ریشه‌دار سامي همواره در هر دو زبان عربي و عبري با معنی‌های همانند برگرفته می‌شوند. و شگفت است که واژهٔ «عشق» همتای عبري ندارد و واژه‌ای که در عبري برای عشق به کار می‌رود اَحَو (ahav) است که با عربی حَبَّ (habba) خویشاوندی دارد. ولی دیدگاه جدید پژوهشگران این است که واژهٔ «عشق» از iška اوستايي به معنی خواست، خواهش، گرایش ریشه می‌گیرد که آن نیز با واژهٔ اوستايي iš به معنی «خواستن، گراییدن، آرزو کردن، جست‌وجو کردن» پیوند دارد. هم‌چنین، به گواهی شادروان "فره وشي"، این واژه در فارسي ميانه به شکلِ išt به معنی خواهش، گرایش، دارایی و توان‌گری، خواسته و داراک باز مانده‌است. خود واژه‌های اوستايي و سانسكريت نام برده شده در بالا از ریشهٔ هند و اروپايي (زبان اريائيان) نخستین یعنی ais به معنی خواستن، میل داشتن، جُستن می‌آید که ریخت نامی آن aisskā به چم خواست، گرایش، جست‌وجو است. گذشته از اوستايي و سانسكريت، در چند زبان دیگر نیز برگرفته‌هایی از واژهٔ هند و اروپايي نخستین ais بازمانده‌است. در عربي امروز نیز واژهٔ عشق کاربرد بسیاری ندارد و بیش‌تر حَبَّ (habba) و برگرفته‌های آن به کار می‌روند مانند: حب، حبیب، حبیبه، محبوب و دیگرها. فردوسي نیز که برای پاس‌داری از زبان فارسی از به کار بردن واژه‌های عربي آگاهانه و کوش‌مندانه خودداری می‌کند ولی واژهٔ عشق را به آسانی و باانگیزه به کار می‌برد و با آن که آزادی سرایش به او توانایی می‌دهد که واژهٔ دیگری را جای‌گزین عشق کند، واژهٔ حُب را به کار نمی‌برد.

بررسي معني

اگر چه تعریف دقیق کلمه «عشق» کار بسیار سختی است و مستلزم بحث‌های طولانی و دقیق است، اما جنبه‌های گوناگون آن را می‌توان از طریق بررسی چیزهایی که «عشق» یا عاشقانه «نیستند» تشریح کرد. عشق به عنوان یک احساس مثبت (وشکل بسیار قوی «دوست داشتن») معمولا درنقطه مقابل تنفر و يا حتي بي احساسي محض قرار می‌گیرد و در صورتی که درآن عامل میل جنسی کمرنگ باشد و یک شکل خالص و محض رابطه رمانتیک را متضمن باشد، با کلمه شهوت قابل قیاس است؛ عشق در صورتی که یک رابطه بین فرد ودیگر افراد را توصیف کند که درآن زمزمه‌های رمانتیک زیادی وجود دارد در مقابل دوستي و رفاقت قرار می‌گیرد ؛ با وجود آنکه در برخی از تعاریف «عشق» بروجود رابطه دوستانه بین دو نفر در بافت‌های خاص تاکید دارد.
«عشق» در معنای عام خود بیشتر به وجود رابطه دوستانه بین دونفر دلالت دارد. عشق معمولا نوعی توجه واهمیت دادن به یک شخص یا شیء است که حتی گاهی این عشق محدود به خود نمی شود (مفهوم خود شيفتگي). با این وجود در مورد مفهوم عشق نظرات متفاوتی وجود دارد. عده‌ای وجود عشق را نفی می‌کنند. عده‌ای هم آنرا یک مفهوم انتزاعی جدید می‌دانند و تاریخ «ورود» این واژه به زبان انسان‌ها و در واقع اختراع آن را طی قرون وسطی یا اندکی پس از آن می‌دانند که این نظر با گنجینه باستانی موجود در زمینه عشق و شاعری در تضاد است. عده دیگری هم می‌گویند که عشق وجود دارد و یک مفهوم انتزاعی هم نیست، اما نمی‌توان آن را تعریف کرد و در واقع کمیتی معنوي و متافيزيكي است. برخی از روان‌شناسان اعتقاد دارند که عشق عمل به عاریه سپردن «مرزهای خودی» یا «حب نفس» به دیگران است. عده‌ای هم سعی دارند عشق را از طریق جلوه‌های آن در زندگی امروزی تعریف نمایند.
تفاوت‌های فرهنگی میان کشورها و اقوام مختلف امکان دستیابی به یک معنای عمومی و فراگیر درمورد کلمه عشق را تقریبا ناممکن ساخته‌است. در توصیف کلمه عشق ممکن است عشق به یک نفس یا عقيده به یک قانون یا موسسه، عشق به جسم (بدن)، عشق به طبیعت، عشق به غذا، عشق به پول، عشق به آموختن، عشق به قدرت، عشق به شهوت، و یا عشق به انواع مفاهیم دیگر مد نظر باشد و افراد مختلف برای افراد و چیزهای مختلف درجه دوست داشتن متفاوتی را بروز می‌دهند.

عشق مفهومی انتزاعي است که تجربه کردن آن بسیار ساده تر از توصیفش است.

به علت پیچیدگی مفهوم عشق و انتزاعی بودن آن معمولا بحث درمورد آن به كليشه هاي ذهني خلاصه می‌شود.

ديدگاه هاي علمي

در طول تاریخ دو مقوله فلسفه و دين بیشترین مطالب را راجع به مفهوم عشق بیان کرده‌اند. درقرن گذشته روانشناسي در مورد عشق به وفور اظهار نظر کرده‌است. امروزه علوم روانشناسي تكاملي، زيست شناسي تكاملي، مردم شناسي، علم اعصاب و زيست شناسي در مورد ماهیت عشق و عملکرد آن بحث‌های زیادی را مطرح کرده‌اند. در مدلهای زیست شناسی مربوط به جنسیت، عشق به عنوان یک غریزه موجود در پستانداران همانند گرسنگي و تشنگي مطرح شده‌است. روانشناسی عشق را پدیده‌ای اجتماعی و فرهنگی قلمداد می‌کند. يكي از روانشناسان مشهور مدل مثلثي عشق را مطرح کرد و عشق را شامل سه عنصر دانست: صمیمیت، تعهد و شهوت. افراد در مرحله صمیمیت رازها و جزئیات زندگی شخصی خود را برای یکدیگر بازگو می‌کنند. صمیمیت معمولا در دوستی یا عشق رومانتیک بروز می‌کند. تعهد انتظار تداوم رابطه عاشقانه تا ابد است. شهوت یا رابطه جنسی سومین قالب عشق است که مهمترین پارامتر محسوب می‌شود. یلا این مدل را اندکی تغییر داد و شهوت را به دو جزء شهوت نفسانی و شهوت رومانتیک تقسیم بندی کرد.

منشاء شيمايي عشق چيست؟

بر اساس شواهد علمي درهنگامی که فرد عشق خود را بروز می‌دهد، تعدادی عنصر شیمیایی در مغز فرد فعال می‌شوند. این مواد شیمیایی عبارتند از : تستسترون - استروژن - دوپامين - نورفينفرين - سروتونين - اوكنستوسين و ازوپرسين. درهنگام برقراری رابطه جنسی یا احساسات شهوانی میزان تستسترون و اوستروژن در مغز افزایش پیدا می‌کند. معمولا دوپامین، نورفینفرین و سروتونین در مرحله جذب نظر فرد مقابل حضور پررنگ تری دارند. به نظر می‌رسد اوکسی توسین و وازوپرسین به روابط پردوام و قوی ارتباط دارند. در دانشمندان متوجه شده اند كه وقتی فرد برای اولین بار عاشق می‌شود، میزان مولكولي که به عنوان NGF (عامل رشد عصب) شناخته می‌شود افزایش می‌یابد اما پس از یکسال ارتباط بین طرفین مقدار این مولکول به حالت اول بر می‌گردد. «سطح NGF در افرادی که عاشق بودند بسیار بیشتر بود (P<۰٫۰۰۱) [ به طور متوسط ۲۲۷(۱۴)Pg/ml ] و این مقدار در مورد افرادی که رابطه دراز مدتی را تجربه کرده‌اند و افرادی که هیچ ارتباط عاشقانه‌ای نداشته‌اند به ترتیب برابر [۱۴۹(۱۲)pg/ml],[۱۲۳(۱۰)pg/ml] بود. همچنین میان میزان NGF و شدت رابطه عاشقانه همبستگی معنی داری وجود داشت (r=۰٫۳۴ ,p=۰٫۰۰۷). درغلظت بقیه NT‌ها هیچ تفاوتی مشاهده نشد. در ۳۹ مورد که فرد بعد از ۱۲ تا ۲۴ ماه هنوز رابطه عاشقانه را حفظ کرده بود اما به عقیده خودشان وضعیت روانی شان نسبت به زمان آشنایی تفاوت کرده بود سطح NGF کاهش یافته بود و تقریبا برابر سطح NGF گروه کنترل بود.»

ديدگاه هاي فرهنگي

اگرچه در مورد تعریف عشق و ماهیت آن در بین فرهنگ‌های مختلف تشابهاتی وجود دارد و اغلب فرهنگ‌ها عشق را نوعی تعهد، دلسوزی، شفقت و شهوت می‌دانند که در همه انسان‌ها وجود دارد، اما میان این فرهنگ‌ها اختلافاتی هم وجود دارد. برای مثال در هند که معمولا ازدواج طبق روال تعریف شده و سنتی صورت می‌گیرد اعتقاد برآن است که عشق ضرورت اولیه برای ازدواج نیست و عشق پس از ازدواج به وجود می‌آید؛ درحالیکه در فرهنگ غرب عشق لازمه ازدواج است.

ممنوعیت آموزش موسیقی در مدارس ایران

2010-06-06T14:27:00.000+04:30

رئیس سازمان مدارس غیردولتی اعلام کرد که "آموزش موسیقی در مدارس در قالب برنامه های فوق برنامه ممنوع است."
علی باقرزاده در گفت و گو با خبرگزاری جمهوری اسلامی، ایرنا، گفت که اگر مشاهده شود که مدرسه ای کلاس آموزش موسیقی راه انداخته، با آن "برخورد جدی در حد انحلال مدرسه می شود."
او این ممنوعیت را شامل تمام مقاطع تحصیلی اعلام کرد.
به گفته علی باقرزاده، هیچ یک از شوراهای نظارت آموزش و پرورش استان ها اجازه ندارند به مدارس و هنرستان ها مجوز راه اندازی رشته آموزش موسیقی در قالب فوق برنامه بدهند.
رئیس سازمان مدارس غیردولتی و توسعه مشارکت های مردمی گفت که مجوز هنرستان موسیقی به اشخاص حقیقی داده نمی شود.
به گفته آقای باقرزاده "منظور از آموزش موسیقی استفاده از آلات موسیقی از جمله پیانو و گیتار است."
در حال حاضر ۱۶ هزار مدرسه غیردولتی در مقطع های ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان با یک میلیون و ۱۲۷ هزار دانش آموز در ایران دایر هستند.
علی باقرزاده از فعالیت ۱۱۰ هزار ناظر غیررسمی مدارس غیردولتی اشاره کرد و "آموزش آنها" را جزو برنامه های آنها دانست.
موضوع موسیقی در طول سی سال حکومت جمهوری اسلامی در ایران، از آنجا که نظرات فقهی مختلفی در مورد آن وجود دارد، بحث انگیز بوده است.
مهرماه سال گذشته، محمد حسینی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران، گفته بود که آقای خامنه ای "مدتی است که مسائل مربوط به موسیقی را در درس خارج خود مورد توجه قرار داده اند."
آقای حسینی از تشکیل "کارگروه های ویژه ای" برای تدوین نظرات آیت الله علی خامنه ای در مورد مصادیق و موارد مختلف مربوط به موسیقی خبر داده بود.
بنا بر آنچه تا کنون در پاسخ به استفتائات شرعی اعلام شده، آقای خامنه ای ساختن و خرید و فروش ساز یا یاد دادن و یاد گرفتن نوازندگی را به شرطی که با هدف اجرای سرودهای ملی و انقلابی یا "هر امر حلال و مفید" دیگری انجام شود، مجاز می داند.
با این حال، آیت الله علی خامنه ای، در پاسخ به استفتایی در مورد تأسیس هنرستان ها و "ترویج موسیقی" می نویسد: "آموزش موسیقی و ترویج آن برای نوجوانان، با اهداف نظام جمهوری اسلامی سازگار نیست".

رئیس جمهوری آلمان کناره گیری کرد

2010-06-01T08:24:00.000+04:30

هورست کوهلر، رئیس جمهوری آلمان استعفا داده است.
رئیس جمهوری آلمان اخیرا در مورد ماموریت های خارجی ارتش آلمان اظهاراتی ایراد کرده بود که باعث شد از او شدیدا انتقاد شود.
آقای کوهلر، که وظایفش به عنوان رئیس جمهوری عمدتا تشریفاتی است، گفته بود ماموریت های نظامی آلمان در کشورهایی مانند افغانستان انگیزه اقتصادی داشته است.
گفته های او واکنش های منفی بسیاری از سیاستمداران آلمانی را در پی داشت.
آقای کوهلر، 67 ساله، که دومین دور از ریاست جمهوری خود را می گذراند امروز (31 مه)، استعفا داد. هر دوره ریاست جمهوری در آلمان پنج سال است.
رئیس جمهوری آلمان اوایل ماه مه به افغانستان سفر کرده بود و به هنگام بازگشت در یک گفتگوی رادیویی گفته بود، آلمان که کشوری متکی بر صادرات است، برخی اوقات لازم دارد برای حفظ منافعی مانند راههای تجارت آزاد، سرباز اعزام کند.
آقای کوهلر در ضمن اعلام استعفای خود در روز دوشنبه، گفت: "برای من افتخار بوده است که به آلمان به عنوان رئیس جمهوری خدمت کنم."

رئیس جمهوری آلمان در حالی که همسرش در کنار او ایستاده بود، گفت متاسف است، اظهارات او باعث شده در باره موضوعی که باعث نگرانی مردم آلمان بوده، سوءتفاهم به وجود آید.
ینس بوئرنسن، سخنگوی بوندسرات، مجلس علیای آلمان، کفالت ریاست جمهوری را بر عهده گرفته است. او عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان است که در جبهه مخالف دولت قرار دارد.
گزارشگر بی بی سی در برلین می گوید اظهارات آقای کوهلر در باره ماموریت های نظامی آلمان باعث شرمساری دولت صدر اعظم، آنگلا مرکل شده است. دولت آلمان شدیدا و به طور گسترده تحت فشار بوده است که سربازان این کشور را از افغانستان خارج کند.
گزارشگر بی بی سی همچنین گفت تصمیم شوک آور آقای کوهلر در بدترین شرایط زمانی برای دولت آلمان اعلام شده است.
نظرسنجی ها نشان داده است که میزان محبوبیت دولت خانم مرکل به پایین ترین حد خود در چهار سال گذشته تنزل یافته که دلیل اصلی آن نحوه اداره بحران در منطقه یورو بوده است.

ازدواج سرشناس ترین زندانیان پرو از پشت میله ها

2010-05-26T13:51:00.000+04:30

احتمال دارد که به زودی دو تن از سرشناس ترین زندانیان پرو با یکدیگر ازدواج کنند. وکیل ابیمائل گاژمن، بنیانگذار جنبش چریکی راه درخشان، و النا ایپاراگیره، معاون و معشوقه او، گفته است که مدارک لازم برای جاری شدن عقد این دو نفر را دریافت کرده و از نظر قانونی دیگر مشکلی برای آنها وجود ندارد.
اما این دو نفر در دو زندان جداگانه و تحت محافظت شدید به سر می برند و ممکن است که حتی به عنوان زن و شوهر هم نتوانند هرگز یکدیگر را ببینند.
ابیمائل و النا بیش از هرزمان دیگری به آرزوی ازدواج با هم نزدیک شده اند، با وجود این که هر دو بیش از هفتاد سال دارند.
ماه گذشته وقتی رئیس جمهور پرو گفت که هیچ مانع قانونی بر سر ازدواج این دو نمی بیند، ابیمائل و النا به اعتصاب غذای دو روزه خود پایان دادند.
ویکتور گارسیا توما، وزیر دادگستری پرو، هم معتقد است که این زوج عاشق حق دارند با هم ازدواج کنند، اما دیدار آنها برای انجام وظایف زناشوئی خطر امنیتی در بر خواهد داشت. او گفت: "نظام تنبیهی و زندان، برای عشق و عاشقی نیست و برای این که این دو به هم برسند، نمی توانیم صدها مامور پلیس را همراه آنها از زندانی به زندان دیگر بفرستیم. چنین چیزی اصلا امکان پذیر نیست."
وزیر دادگستری همچنین گفت که تحت قوانین پرو زندانیان فقط هفته ای یک بار می توانند با همسران خود باشند، ولی زن و شوهرانی که هر دو در زندان های تحت محافظت شدید به سر می برند، مشمول این قانون نمی شوند.
به گفته آقای توما، این دو حتی برای انجام مراسم عقد هم نمی توانند با هم دیدار کنند و این بدین معناست که النا و ابیمائل حتی در صورت ازدواج هم هرگز به هم نخواهند رسید.
ابیمائل گاژمن که هفتاد و پنج سال دارد، بنیانگذار جنبش چریکی راه درخشان، و النا ایپاراگیره معاون او بود. جنبش مائوئیستی راه درخشان برای سرنگونی دولت پرو می جنگید، ولی در سال ۱۹۹۲ با دستگیری رهبران آن به مبارزه خونین جنبش راه درخشان با مقامات امنیتی پرو خاتمه داده شد.
مبارزات جنبش راه درخشان و جنگ های آن با ماموران امنیتی یکی از فصل های خونین تاریخ پروست که طی آن، ده ها هزار نفر که اکثرا غیرنظامی بودند جان خود را از دست دادند.

ژوليت بينوش + عباس كيارستمي + نخل طلا + جشنواره فيلم كن

2010-05-24T12:32:00.002+04:30

«ژوليت بينوش» براي بازي در فيلم «كپي برابر اصل» به كارگرداني عباس كيارستمي برنده جايزه نخل طلا بهترين بازيگر زن از جشنواره فيلم كن شد.
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، مراسم اهداي جوايز شصت‌وسومين دوره فستيوال كن شامگاه يكشنبه 23 مي (2 خرداد) در شهر ساحلي كن برگزار شد.
بينوش كه در سال 1997 ميلادي با فيلم «بيمار انگليسي» برنده‌ي جايزه اسكار بهترين بازيگر زن شد، در طول دوران بازيگري‌اش در فيلم‌هاي هاليوودي و بين‌المللي عموما ايفاگر نقش اصلي بوده است.
بنابراعلام پايگاه اطلاع‌رساني جشنواره فيلم كن، جايزه نخل طلاي بهترين بازيگر مرد اين فستيوال نيز به «خاوير باردم» بازيگر اسكاري براي نقش‌آفريني در فيلم «زيبا» به كارگرداني «الخاندرو گونزالس ايناريتو» رسيد.
در اين بخش «اليو جرمانو» نيز براي بازي در فيلم «زندگي ما» به كارگرداني «دانيل لوچتي» موفق به كسب جايزه شد.
ژوليت بينوش متولد 9 مارس 1964 هنرپيشه فرانسوي است. وي از مادري هنرپيشه و پدري مجسمه‌ساز متولد شد. در 23 سالگي پس از بازي در فيلم سبکي تحمل‌ناپذير وجود باعث توجه بسياري از منتقدين سينما شد.

در سال 1996 با اجراي نقش هانا در فيلم پر فروش بيمار انگليسي برنده جايزه اسکار شد.
بينوش در سال 2000 با بازي در نقش وين روشه در فيلم شکلات نامزد دريافت اسكار بازيگر نقش اول زن شد.
بينوش كه اهداف بلندپروازانه‌اش او را به سمت همكاري با كارگردانان بين‌المللي سوق داده است،‌ در سال 2006 به ايران سفر كرد و با كيارستمي درباره‌ علايق مشترك‌شان براي ساخت فيلم به گفت‌وگو پرداخت.
تيم برتون، كارگردان سرشناس آمريكايي رياست هيات داوران شصت و سومين دوره كن را برعهده داشت.
ديگر اعضاي هيات داوران بخش رقابتي معتبرترين رويداد سينمايي جهان عبارتند بودند از: « جيووانا مزوجيورنو»، بازيگر 36 ساله ايتاليايي؛ وي دو بار در سال‌هاي 2005 و 1998 جايزه‌ بهترين بازيگر زن جشنواره‌ ونيز را گرفت. «مزوجيورنو» در سال 2003 بهترين بازيگر جشنواره‌ كارلووي‌واري شد و همان سال بهترين بازيگر سال سينماي ايتاليا انتخاب شد. وي سال گذشته براي آخرين فيلم خود با نام «Vincere» جايزه‌ هوگو نقره‌اي بهترين بازيگر جشنواره‌ شيكاگو را گرفت.
«بنكيو دل‌تورو»، كارگردان 43 ساله و سرشناس اهل پورتو ريكو؛ وي در سال 2001 براي فيلم «ترافيك» جايزه اسكار، جايزه بافتا، جايزه گلدن گلوب و خرس نقره‌اي جشنواره برلين را براي بهترين بازيگر مرد گرفت؛ در سال 2008 براي فيلم «چه» بهترين بازيگر جشنواره كن و جوايز گويا اسپانيا شد و در سال 2001 بهترين بازيگر جشنواره ونيز انتخاب شد.
«امانوئل كارر»، بازيگر 53 ساله فرانسوي؛ وي در سال 2005 جايزه « سينماي اروپا» را از جشنواره كن و جايزه فيپرشي جشنواره شيكاگو را گرفت و در سال 2003 از جشنواره ونيز جايزه ويژه شهر رم را گرفت.
«شكار كاپور»، بازيگر و كارگردان 53 ساله پاكستاني؛ وي در سال 1999 براي فيلم «اليزابت» نامزد جايزه بهترين كارگرداني از بافتا انگليس، گلدن گلوب و ديويد دي دوناتلو ايتاليا بود.
به گزارش روزنامه لوموند، «كيت بكينسيل»، بازيگر 37 ساله انگليسي و «ويكتور اريسه»، كارگردان اسپانيايي به‌همراه «آلبرتو باربرا»، رييس موزه ملي سينماي ايتاليا ديگر اعضاي هيات داوران بخش رقابتي جشنواره امسال كن بودند.
شصت‌وسومين جشنواره فيلم كن روز 12 مي (22 ارديبهشت) با نمايش فيلم «رابين هود» جديدترين ساخته‌ي‌ «ريدلي اسكات» آغاز شد و تا 23 مي (دوم خرداد) ادامه داشت.

معصومه سیحون، قدیمی ترین گالری دار زن ایران در گذشت

2010-05-23T07:16:00.001+04:30

معصومه سیحون نقاش و قدیمی ترین زن گالری دار ایران بر اثر خونریزی مغزی در تهران در گذشت.

خانم سیحون (منیر نوشین) حدود نیم قرن به فعالیت هنری مشغول بود و نقش برجسته ای در معرفی استعدادهای هنری ایران داشت و هنرمندانی نظیر ژازه طباطبایی، حسین زنده رودی، مسعود عربشاهی و علیرضا اسپبهد، مکرمه قنبری و دیگران را معرفی کرد.
خانم سیحون در سال ۱۳۱۳ در رشت متولد شد و سالهای کودکی را در رشت و شاهی (بهشهر فعلی) گذراند. پدرش کارمند راه آهن بود و در دوران کودکی مدتی پدرش به اهواز منتقل شد و خانم سیحون نیز سالیانی در آنجا زندگی کرد.
ظاهرا دانش آموز درسخوانی نبود و خودش تعریف کرده که از بچگی به نقاشی علاقمند بود اما نمی داند چرا و چگونه با نقاشی آشنا شد. خودش گفته که در دوره دبستان در اهواز حتی برای معلم ها سفارشی نقاشی می کشیده است.
بعد از ده سال زندگی در اهواز، خانواده سیحون به تهران نقل مکان می کنند و او سالهای پایان دبیرستان را در تهران گذراند. خانواده اش دوست داشتند پزشک شود اما او در کنکور دانشکده هنرهای زیبا قبول شد.
تا این زمان نامی از سیحون در میان نیست و منیر نوشین جوان پر انرژی و تازه واردی است که در رشته نقاشی در دانشگاه پذیرفته شده است. او در دانشگاه با هوشنگ سیحون آشنا می شود که رئیس دانشکده است. این دو خیلی زود به هم دل می بازند و از آن پس، او با نام معصومه سیحون به جامعه هنری معرفی می شود.
هوشنگ سیحون در معماری، نقاشی و مجمسه سازی چیره دست بود و همسرش را نیز به نقاشی کردن تشویق می کرد. از سیحون به عنوان مرد بناهای ماندگار یاد می شود و بناهایی نظیر آرامگاه خیام، کمال الملک و بوعلی سینا تنها نمونه هایی از فعالیت های گسترده وی به شمار می رود.
گالری سیحون یکی از اولین گالری های هنری ایران با همکاری این دو در سال ۱۳۴۵ افتتاح شد و خانم سیحون در تمام این سالها آن را حفظ کرد. او در بزرگداشتی که در سال ۱۳۸۳ از سوی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برای او برگزار شده بود، گفت که امیدوار است بعد از او پسرش نادر این گالری را اداره کند.
او در همان برنامه گفت که "تمام زندگی من در این نگارخانه (گالری) خلاصه می شود. این جا سالهای سال است هنرمندانی چون، سهراب سپهری، حسین زنده رودی، پرویز تناولی، کیانوش معتقدی، بهزاد اژدری و ایرج شافعی رفت و آمد داشته و دارند."

رکورد مهريه با 600 هزار سکه شکسته شد

2010-05-22T08:35:00.000+04:30

در ماجرايي بي سابقه خانم وکيل دادگستري با مراجعه به دادگاه خانواده در اصفهان و تسليم دادخواست، مهريه خود را که " 600 هزار سکه" بود مطالبه و همسر وي نيز که احتمالا از دادن چنين دين سنگيني عاجزخواهد بود با تسليم دادخواست اعسار خواستار پذيرش عجزش از پرداخت چنين مبلغي ميشود.

در حاليکه به نظر مي رسد در ميان اقشار جامعه وکلاي دادگستري با توجه به نوع شغل و درگيري هاي روزانه بيش از ديگران با مقوله ازدواج و طلاق آشنايي داشته و همچنين با شاخصه هاي انتخاب مانوس تر هستند در يک رکورد شکني ماندگار در تاريخ ازدواج و طلاق ، يک خانم وکيل دادگستري که تنها سه ماه از ازدواج با همسرش گذشته بود ، پس از درگيري هاي مداوم و اختلافات غير قابل تحمل به دادگاه خانواده در اصفهان مراجعه و با تقديم دادخواستي که در آن "600 هزار سکه بهار آزادي " مطالبه شده است خواستار تاديه دين شد و همسرش را وادار کرد تا بر اساس قانون مهربه را بپردازد.
در اين ميان همسر وي نيز بيکار ننشست و در مقابل و با توجه به عجز از پرداخت چنين رقم هنگفتي " دادخواست اعساري مبني بر عجز از پرداخت مبلغ مذکور که چيزي حدود حدود 000/000/000/168 ريال به قيمت روز تسليم دادگاه کرد.
شنيده هاي خبرنگار عبرت حکايت از آن دارد که زوجه در جريان تسليم دادخواست اتهامات ديگري را نيز متوجه همسرش کرده و مدعي شده ، شوهرش با گفتن وعده هاي دروغ از کسب و کارش او را فريب داده و در نتيجه باعث ازواج شده است .
بر اساس بررسي صورت گرفته و محاسبات بعمل آمده چنانچه دادگاه با اعسار اين مرد موافقت کرده و راي به تقسيط مبلغ مهريه به پرداخت ماهيانه تنها يک سکه بدهد دومين رکورد بين المللي نيز توسط اين زن و مرد شکسته خواهد شد و شوهر تا چيزي حدود " 40 و چند هزار سال بعد بايد سکه بپردازد و اين تنها در صورتي ممکن است که او عمري معادل حضرت نوح داشته باشد!

آن كه مي گويد دوستت دارم

2010-05-19T12:45:00.001+04:30

آن که میگوید :دوستت دارد,خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده است
عشق را ای کاش زبان سخن بود ...

محمد بهمن‌بیگی، بنیان‌گذار آموزش عشایری، درگذشت

2010-05-16T08:11:00.000+04:30

بيست و دو ساله بودم و واحدهاي درسي ام رو در رشته ارتباط تصويري (گرافيك) به پايان رسونده بودم و بايد روي پايان نامه ام كار مي كردم. به هزار و يك دليل از جمله علاقه ام به گليم موضوع پايان نامه ام رو "نقش و طرح در گليم هاي ايل قشقايي" انتخاب كردم. استاد راهنماي من امرا... فرهادي آردكپان خودش قشقايي بود و از اونجا كه لازم بود حتما يه سفر به ايل هم برم منو به خيلي ها از جمله محمد بهمن بيگي معرفي كرد.

يك بعد از ظهر رو در خونه محمد بهمن بيگي گذرونم. در سال 1370 گليم هايي داشت در ابعاد 1 متر در 1 متر كه حدود يك ميليون تومن قيمت داشتن. مي گفتن تنها قشقايي اي است كه سر زنش هوو آورده و زن دومش هم لر است چون به قول خود قشقايي ها يه دختر قشقايي هرگز هوو نميشه همون طور كه يه مرد قشقايي هيچ وقت زنش رو طلاق نميده!

سواي همه اين حرف ها مرد بزرگي بود. نه فقط يك نويسنده كه معلمي كه باعث با سواد شدن بسياري از بچه هاي ايلاتي ايران شد.

روحش شاد...

محمد بهمن بیگی، بنیانگذار آموزش عشایر در ایران، در سن ۹۰ سالگی در شهر شیراز درگذشت. آقای بهمن بیگی که از مدتها پیش بیمار بود، و بر اثر عفونت ریوی در بیمارستان کوثر شیراز از دنیا رفت.
محمد بهمن بیگی در سال ۱۲۹۹ در ایل قشقایی و به گفته خودش "در چادری در فاصله لار و فیروزآباد" به دنیا آمد. پدر او از جمله سران عشایر بود که در پی سیاست تخته قاپو کردن (یک جا نشین کردن) عشایر در اوایل قرن خورشیدی حاضر به تهران تبعید شد و محمد بهمن بیگی نیز به همراه او به تهران آمد. او در تهران به مدرسه رفت و سپس در رشته حقوق در دانشگاه تهران مدرک لیسانس گرفت.
آقای بهمن بیگی در سال ۱۳۳۱ با تاسیس اولین مدرسه عشایری در داخل ایل برنامه آموزش عشایری را پایه گذاری کرد. آقای بهمن بیگی از آن زمان به بعد شخصا این موضوع را پیگیری کرد و با سرکشی به مدارس مختلف عشایری در ایل های مختلف و تدریس در آنها، این برنامه را گسترده تر کرد.
آقای بهمن بیگی همچنین دانشسراییی مخصوص تربیت معلم برای مدارس عشایری تاسیس کرد.
با انقلاب سال ۱۳۵۷ در ایران، آقای بهمن بیگی مدتی به دلیل آن که برنامه هایش پیش از انقلاب در قالب برنامه های دولتی اجرا می شد، به اتهام همکاری با رژیم پهلوی تحت تعقیب بود.
او مدتی در تهران زندگی مخفی داشتف اما بعد از مدتی این اتهامات از او رفع شد.
آقای بهمن بیگی در دوره بازنشستگی عمدتا به تدوین تجربیاتش در قالب کتاب های خاطرات مشغول بود.
محمد بهمن بیگی کتاب "عرف و عادت در عشایر فارس" را در دهه ۱۳۲۰ شمسی و کتاب های "بخارای من، ایل من"، "اگر قره قاج نبود"، "به اجاقت قسم" و "طلای شهامت" را در دوره بازنشستگی اش بعد از انقلاب ایران منتشر کرد.
در دولت محمد خاتمی، چند مراسم برای تجلیل از آقای بهمن بیگی برگزار شد.
بسیاری از کسانی که کودکی خود را در پنجاه سال گذشته در یکی از ایل های ایران گذرانده باشند، قاعدتا محمد بهمن بیگی را می شناسند و خاطرات خوشی از او دارند.

تعدادی از شاگردان آقای بهمن بیگی هر سال روز معلم به دیدار معلم سابقشان می رفتند، اما امسال معلم قدیمی عشایر درست یک روز قبل از روز معلم شاگردانش را برای همیشه ترک کرد.

دلتنگي

2010-05-08T11:06:00.001+04:30

بعضي وقت ها چقدر نفس كشيدن سخته. بعضي وقت ها چقدر همه چيز روي دوش آدم سنگيني ميكنه. با تموم وجودت احساس مي كني كه خسته اي و انگار بار تموم دنيا روي دوشت قرار گرفته. حتي دلت نميخواد كه گريه كني. فقط خسته اي و مي خواهي براي هميشه بخوابي تا شايد همه اين فشار و سختي ها رو فراموش كني. بعضي وقت ها سنگيني لحظه هاي عمر خيلي بيشتر از تحمل آدمي است

حذف نام فروغ فرخزاد از کتاب شاعران ایران

2010-05-05T11:42:00.000+04:30

نام فروغ فرخزاد، شاعر معاصر ایرانی، در کتاب "شعر شاعران ایران و جهان" که در یک همایش دولتی در ایران منتشر شده است، وجود ندارد.
موسی بیدج، دبیر همایش شاعران ایران و جهان، درباره دلیل حذف نام این شاعر که یکی از شاعران پرطرفدار و تحسین شده معاصر ایران است، گفت: "شعر ایران دارای شاعران برجسته‌ای است و ما بنا به نظر خود و شورای سیاستگذاری از میان شاعران بعد از دوران نیما ۲۶ شاعر را انتخاب کردیم که به عنوان شاعران برتر این دوره در کتاب اول این نمایش معرفی کنیم که فروغ جزو این ۲۶ نفر نبود."
آقای بیدج توضیح داد: "ما یک دیپلماسی فرهنگی داریم و یک دیپلماسی دولتی، به همین دلیل نام فروغ فرخزاد گرچه در میان مخاطبان شعر شناخته شده اما به دلایل مختلفی در این کتاب نیامده است."
این مقام مسئول دولتی به این دلایل اشاره ای نکرده است، اما آثار فروغ فرخزاد در دوره های مختلفی در جمهوری اسلامی سانسور شده است.
اسماعیل خویی، شاعر ایرانی، می گوید فروغ فرخزاد در دوران زندگیش در دوره شاه سانسور نشد، اما بعد از مرگش در جمهوری اسلامی سانسور می شود.
آقای خویی درباره دلیل این سانسور می گوید: "دیکتاتوری شاه یک دیکتاتوری سیاسی بود و به همین دلیل فقط هنگامی شعر را سانسور می کرد که سیاسی باشد. اما دیکتاتوری جمهوری اسلامی یک دیکتاتوری تمامیت خواه است."
آقای خویی همچنین فروغ فرخزاد را، هم چون یک زن و هم چون یک شاعر، دارای همه ویژگی هایی می داند که جمهوری اسلامی از آنها "بیزار" است: "فروغ فرخزاد زنی است روشنفکر، آزاده، آزادیخواه و دلیر که تمام احساسات زنانه خودش را بیان می کند. از سوی دیگر زنی است که می تواند از نظر اجتماعی سرمشقی باشد برای زنان دیگر، و به گمان من همیشه بوده است. این هم البته چیزی است که جمهوری اسلامی نمی تواند تحمل کند."
فروغ فرخزاد در سال ۱۳۴۵، در حالی که ۳۲ سال داشت و از شاعران پیشگام و مشهور آن زمان بود، در سانحه رانندگی از دنیا رفت.

ایران شش افغان را اعدام کرده است

2010-05-01T18:13:00.000+04:30

دولت افغانستان تعداد شهروندان این کشور را که در ایران اخیرا اعدام شدند، شش نفر اعلام کرده است.

شورای امنیت ملی افغانستان می گوید، اجساد چهار نفر از این افراد، به تاریخ های شانزدهم و بیست و هفتم حمل/فروردین، از طریق مرز اسلام قلعه، به افغانستان انتقال داده شده است.
اعدام این افراد که براساس گزارشها، به جرم قاچاق مواد مخدر صورت گرفته است، اخیرا در رسانه های داخل افغانستان بازتاب گسترده ای داشت.
سخنگوی ریاست جمهوری پیشتر تعداد این افراد را سه نفر خواند، اما شماری از نمایندگان مجلس افغانستان ادعا کردند که حدود چهل نفر از افغانها اخیرا در ایران اعدام شده اند.
اما واکنش رسمی از سوی مقامات ایران در مورد آمار دقیق افغانهای که اعدام شده اند، منتشر نشد.

در اعلامیه ای که شورای امنیت ملی افغانستان منتشر کرده، آمده است که رنگین دادفر اسپنتا، مشاور امنیت ملی اخیرا با سفیر ایران در کابل در این مورد دیدار کرده و از او خواسته است تا ایران به تفاهم نامه ای که میان دو کشور در مورد تبادل زندانیان امضا شده، توجه داشته باشد.
اعلامیه همچنین نوشته که آقای اسپنتا در دیدار با فدا حسین مالکی، سفیر ایران در کابل، "نگرانی جمهوری اسلامی افغانستان را راجع به اعدام های اخیر ابراز کرد."

پیش از این، وزارت خارجه افغانستان در مورد چگونگی برگزاری جلسات دادگاه شهروندان افغان در ایران و دسترسی زندانیان افغان به وکیل مدافع ابراز تردید کرده و گفته بود که در این مورد تحقیق می کند.
مقامات در ایران گفته اند که بسیاری از افغانهایی که در این کشور زندانی هستند، مرتکب جرایمی مرتبط به قاچاق مواد مخدر شده اند.

مرلين مونرو

2010-04-27T08:04:00.001+04:30

نورما جین مورتنسون معروف به مِریلین مونرو بازيگر - خواننده و مانكن معروف آمريكايي در اول ژوئن 1926 در لس آنجلس به دنيا آمد و در 9 سالگي به يتيم خانه سپرده شد و شايد به نوعي براي فرار از آنجا در 16 سالگي ازدواج كرد.

او پس از اینکه مدتی مدل عکاسی و نقاشی بود، بعد از چند بازی در نقش‌های کوچک ، به خاطر زیبایی، استعداد طنزآمیز و توانایی بازیگری‌اش، توانست به یکی از مشهورترین ستارگان سینما، نماد جذابیت و زیبایی قرن بیستم تبدیل شود.
مونرو پیش از ورود به سینما، مدل عکاسی و سپس مدل نقاشی به نام ارل مورن شد. با تصویر پناپ وی روی جلد مجله پلی بوی بود که این مجله به شهرت فراوان بین خاص و عام رسید.
او در سال ۱۹۴۶ اولین قرارداد بازیگری را با کمپانی فاکس قرن بیستم بست و نام مریلین مونرو را در این زمان برای خود برگزید.
در سال ۱۹۵۵ با آرتور میلر نمایشنامه‌نویس معروف ازدواج کرد و یهودی شد. مریلین مونرو جوان در سال های آخر زندگی با شکست‌هایی مواجه شد و به افسردگی شدید دچار شد، در سال ۱۹۶۱ از آرتور میلر جدا شد و یک سال بعد درگذشت.
زندگی او روی پرده ، یک زندگی رویایی بود که سینما ساخته بود، اما در دنیای واقعی مشکلات و تفاوتهایی داشت که مردم از مرلین مونروی محبوبشان انتظار نداشتند. شخصیت و انتظاراتی که سینما ساخت فراتر از توانایی ها و گاهی متفاوت با خواسته‌های او بود. وی در جایی گفته است: "من یک زن بازنده ام . مردها، زیادی از من انتظار دارند ؛ به خاطر تصویری که از من ساخته شده و خودم هم در ساخت آن کمک کرده ام ؛ من سمبلی از تنها چیزی هستم که مردان از آن استقبال می‌کنند"

او یکی از مشهورترین ستارگان سینما، نماد جذابیت جنسی و ستاره پاپ در قرن بیستم است. برخی وی را جذاب‌ترین زن قرن بیستم دانسته‌اند و به اعتقاد رابين ميور او پرعکس‌ترین چهره زن جهان است.

مرلین مونرو در تاریخ ۵ اوت ۱۹۶۲ میلادی، در کالیفرنیا درگذشت. علت مرگ وی، «مصرف بیش از حد داروی خواب‌آور» ذکر شد.
برخی علت مرگ وی را خودکشی دانسته و برخی عقیده دارند که او در پی توطئه‌ای به قتل رسید. مریلین مونرو در ۸ اوت ۱۹۶۲ میلادی، در یکی از آرامگاه‌های مشهور شهر لس‌آنجلس، به نام گورستان وست‌وود به خاک سپرده شد.
هم‌اینک یک بازرگان آمریکایی به نام ریچارد پانچر در قبر بالای وی دفن شده است که در سال ۱۹۸۶ میلادی درگذشت. وی وصیت کرده بود که با صورت بر روی زمین در قبر گذاشته شود.[۳] در سال ۲۰۰۹ میلادی، بیوه‌ی این بازرگان آمریکایی تصمیم گرفت که قبر همسرش را که در بالای قبر مرلین مونرو واقع شده است را بفروشد و پس از آن، همسرش را در یک آرامگاه خانوادگی دفن کند. وی علت به حراج گذاشتن قبر همسرش را، پرداخت آخرین قسط خانه‌اش در بورلی هیلز اعلام کرد.

هم‌چنین هیو هفنر موسس و مالک پلی‌بوی، قبر مجاور مریلین مونرو را با پرداخت مبلغ ۷۵ هزار دلار خریده است.

در سال ۲۰۰۸ میلادی فردی ناشناس فیلمی از روابط سكسي خصوصي مریلین مونرو را در یک حراج به مبلغی بیش از یک میلیون دلار خرید تا مانع از توزیع فیلم شود. در دسامبر ۲۰۰۹ فیلمی ۴ دقیقه‌ای که مونرو را در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ خوشحال و آسوده در کنار دوستان‌اش در حال سیگار کشیدن و نوشیدن شراب نشان می‌داد به قیمت ۲۷۵٫۰۰۰ دلار به‌فروش رسید. خریدار این فیلم صامت ۱۶ میلیمتری تصمیم دارد آن را در وب‌گاه ای‌بی به بالاترین پیشنهاد بفروشد. شخصی که فیلمبردار این فیلم بوده ادعا کرده‌است سیگاری که در فیلم دیده می‌شود ماري جوانا بوده‌است.

حكم اعدام پيشگوي لبناني در كشور عربستان

2010-04-24T10:15:00.000+04:30

در روزهاي گذشته در خبرها آمده بود که «اجراي حکم اعدام ساحر لبناني عقب افتاد».

موضوع از اين قرار است که فردي لبناني به نام علي حسين سباط که مجري يک برنامه محبوب تلويزيوني در لبنان بود و دراين برنامه به پيشگويي مي پرداخت زماني که در سال 2008 براي زيارت به عربستان سعودي رفته بود به اتهام جادوگري توسط پليس اين کشور دستگير و پس از محاکمه به اعدام محکوم شد. اين ساحر محکوم به اعدام، در حالي که مي توانست به راحتي در کشور خود بدون آنکه مانعي برايش ايجاد شود به پيشگويي بپردازد، در کشور عربستان با توجه به اينکه قانون اين کشور جادوگري و سحر را جرم تلقي کرده و براي آن بالاترين و سنگين ترين مجازات يعني اعدام را مقرر کرده است اسير قانون اين کشور شده و هم اينک در زندان عربستان کابوس مرگ مي بيند. در حال حاضر رايزني هاي بسياري صورت گرفته تا علي حسين از مرگ نجات يابد. قرار بود در هفته گذشته حکم اعدام ايشان اجرا شود ولي به دلايل سياسي و ارتباطات دو کشور اين امر صورت نپذيرفت.

مي دانيم که در خصوص موضوعات سحر و جادو در هر دوره اي از زمان، گروهي از انسان ها با شناخت نيازهاي روحي و رواني اشخاص اجتماع درصدد آن هستند که از طريق برخي از اعمال و رفتارهاي خارجي، حالات روحي و رواني ديگران را تحت تاثير قرار داده و از اين طريق به منافعي دست يابند. اين مساله در جوامع ابتدايي رواج بيشتري داشته و موجب گمراهي و بروز مشکلاتي براي ساده انديشان شده بود. ولي امروزه با توجه به پيشرفت هاي علمي چنين فروضي، مردود اعلام شده و نيازي به اعمال چنين مجازات هاي سنگيني نيست. اين موضوع در لايحه قانون مجازات اسلامي در ماده 12-225 آمده بود به اين نحو که اگر مسلماني با سحر و جادو سر و کار داشته و آن را در جامعه به عنوان حرفه يا فرقه اي ترويج کند، محکوم به قتل است. ولي خوشبختانه شنيده شده که اين متن توسط نمايندگان مجلس شوراي اسلامي حذف شد.

هژبر یزدانی سرمایه دار ایرانی در گذشت

2010-04-19T08:16:00.001+04:30

هژبر یزدانی از چهره های سرشناس و ثروتمند سالهای پیش از انقلاب، روز ۲۸ فروردین در سن ۷۶ سالگی در کاستاریکا در گذشت.

هژبر در خانواده ای گله دار در سنگسر اطراف سمنان متولد شده بود و خودش نیز از همین راه به ثروت رسید. نقل است که شهرداری تهران به دلیل گسترش شهر نمی توانست گوشت مورد نیاز شهر را تامین کند. در این میان هژبر یزدانی که به دلیل حرفه پدر و آشنایی که با دامداران بزرگ اطراف تهران داشت، قبول کرد که گوشت مورد نیاز شهر را تامین کند. برخی می گویند که همین کار مسیر او را به سوی فعالیت های اقتصادی گسترده باز کرد.

تصویری که از آقای یزدانی در سالهای پیش از انقلاب ارائه شده، متناقض، پر ابهام و رازآلود است اما تردیدی در موفقیت اقتصادی او وجود ندارد. ظاهرا وی تا اواخر دهه چهل خورشیدی زندگی متعارفی داشته اما در دهه پنجاه زندگیش به طور کلی دگرگون شده است.
فعالیت های اقتصادی او اگر چه با دامداری و کشاورزی گره خورده بود اما بعدها به بانکداری نیز گسترش پیدا کرد و ابتدا بخشی از سهام بانک صادرات را خرید ولی بعد از آن سهامدار اصلی بانک ایرانیان شد.
فعالیت های اقتصادی او علاوه بر شهر محل تولدش سنگسر و مناطق اطراف به سطح کشور توسعه پیدا کرده و او مجتمع های کشاورزی در مناطقی در گرگان و گنبد، اصفهان، گوهر کو و تمب در سیستان و بلوچستان، شیروان و قوچان داشت و در کار تولید قند، تولید پنبه و تولید کفش نیز فعال بود.
تصویری که دولت جمهوری اسلامی ایران از موفقیت آقای یزدانی ارائه می دهد تصویر فردی است که روابط نزدیکی با دربار داشته، از حمایت بهائیان برخوردار بوده و خود وی نیز بهایی بوده است و همین روابط مسیر وی را در به دست آوردن ثروت مثال زدنی باز کرده است. بنابر گزارشها وی وامهای کلانی از طریق روابطی که داشت، از بانک های گرفته بود.
شرکت هایی کشت و صنعت شاهین، کفش اطمینان، کفش ایران، قند اصفهان، شرکت کشاورزی و دامپروری کیخسرو، شرکت قند قزوین، گوشت آریازمین، کارخانه قند شاه زند، قند قوچان وشیروان و بجنورد و شرکت ریسندگی و بافندگی پاکریس از جمله واحدهای تولیدی و تجاری آقای یزدانی بوده است.
ظاهرا بیشتر از ۲۱ کارخانه داشته که بزرگترین آن مجمع قند شیروان بود و یک مجمتع کشت صنعت نیز در سمنان در دست ساخت داشت که بعد از انقلاب ساخت آن متوقف شد.
مجتمع بزرگی که آقای یزدانی در انتهای خیابان پیروزی تهران (فرح آباد سابق) داشت به سپاه پاسداران رسید و الان مقر فرماندهی و ستاد سپاه پاسداران و نیروهای وابسته است.

با وجود همه روابطی که آقای یزدانی با دربار داشت در مرداد ماه سال ۱۳۵۷ ظاهرا به دلیل تصرف زمین های دولتی به زندان افتاد و تا زمان انقلاب در بهمن ماه همان سال در زندان بود اما با وقوع انقلاب از زندان آزاد شد و به همراه سرتیپ محرری، رئیس زندان قصر به خارج گریخت.

او ابتدا به امریکا و از آنجا به کارستاریکا رفت و در آنجا با همکاری تعدادی از ایرانی ها یک مجتمع بزرگ راه اندازی کرد.

اموالش بعد از انقلاب به قدری زیاد بود که بعد از صدور حکم مصادره اموال سلسله پهلوی، آیت الله خمینی بنیادگذار جمهوری اسلامی علی طرخانی، اسدالله عسگراولادی و حبیب الله شفیق را مامور کرد تا اموال هژبر را در اختیارگرفته و از آن حفاظت کنند.
بخش عمده اموال آقای یزدانی به بنیاد مستضعفان رسید و و در طول این سالها بسیاری اموالش بارها دست به دست شده اند.

آقای یزدانی که در شهر سن خوزه در کارستاریکا زندگی می کرد در کنار مزرعه اش تابلوی بزرگی نصب کرده بود که بر آن نوشته بود سنگسر. این تابلو یادآور محل تولدش سنگسر است. می گویند هم محلی هایش از او با احترام یاد می کنند.

نامزدهاي جايزه ادبي ايمپاك دابلين مشخص شدند

2010-04-17T08:38:00.000+04:30

اين جايزه ادبي 100 هزار يورويي با نام «قيمتي ترين جايزه ادبي سالانه دنيا» سرشناس است. يك نويسنده ايرلندي با نام جوزف اُنيل براي كتاب «هلند» و يك نويسنده آمريكايي با نام مريلين رابينسون براي كتاب «خانه» از جمله نامزدهاي اين جايزه ادبي هستند. در بين ليست نامزدهاي جايزه ايمپاك دابلين نام سه نويسنده انگليسي به چشم مي خورد. رابرت ادريك براي كتاب «در روشنايي منطقه البروج»، زو هلر براي كتاب «معتقدان» و روس رايسين براي كتاب «كشور خدا» سه نويسنده انگليسي نامزد قيمتي ترين جايزه ادبي سالانه دنيا هستند. هشت نامزد اين جايزه ادبي از بين فهرست 156 رمان اوليه كه از بين 123 شهر مختلف دنيا برگزيده شده بودند، انتخاب شده اند. ايرلند، اتريش، فرانسه، آلمان، يونان، لهستان، روسيه، هلند، آفريقاي جنوبي، برزيل، كانادا و آمريكا از جمله كشورهاي شركت كننده در رقابت براي كسب اين جايزه بوده اند. گِربرند بَكر براي كتاب «دوقلو»، كريستوف هين براي كتاب «قرارداد» و موريل باربري براي كتاب «وقار جوجه تيغي» سه نامزد ديگر اين جايزه ادبي هستند. گروه پنج نفره داوران برنده نهايي جايزه را 17 ماه ژوئن اعلام خواهد كرد.

مجلس در دوران مشروطه

2010-04-12T08:42:00.001+04:30

عكس هايي از مجلس مشروطه

زندگي،عاشقي، دار

2010-04-10T11:26:00.000+04:30

صابر شربتي محکوم به اعدامي است که در سن 15 سالگي مرتکب جرم شد و حکم اعدامش توسط شعبه 74 دادگاه کيفري استان به رياست قاضي حسن تردست صادر کننده حکم قصاص بهنود شجاعي اصدار يافت. هنوز حکم اعدام اين نوجوان قطعي نشده و در مرحله تجديدنظر است. سال گذشته رياست قوه قضاييه اجازه اجراي حکم اعدام صابر را نداده و اعلام کردند که به دليل فقد رشد عقلاني اين نوجوان در زمان ارتکاب جرم پرونده جهت رسيدگي مجدد به شعبه ديگري ازجاع شود. پرونده ايشان به شعبه 74 ارجاع شد و اين شعبه حکم اعدام صابر را براي بار دوم صادر کرد. گفتگويي که به نظر گراميتان مي رسد توسط مريم يوشي زاده با صابر شربتي صورت پذيرفته است.

چارپايه از زير پايش کشيده مي شود. طناب دار حلقش را مي فشارد و او مثل عروسک خيمه شب بازي رقصاني که فقط يک طناب مرئي دارد ، با صداي خرخريي خفه، تند تند پاهايش را در هوا تکان مي دهد و کمتر از چند ثانيه بعد، طوري که انگار قيچي بزرگي همه نخ هاي نامرئي تنش را همزمان بريده باشد بي حرکت مي شود.
صابر، سوژه گفتگوي نوروزي ما ، شب ها با اين خيال مي خوابد و صبح ها از وحشت آمدن آدم هايي که قرار است به اتاق قرنطينه پيش از اعدام منتقلش کنند، از خواب مي پرد.
او از 15 سالگي - که در نزاعي خياباني، ناخواسته مسبب مرگ مردي شد - چشم انتظار دار است . حکم اعدامش تائيد شده است و در 16 سالگي از کانون اصلاح و تربيت به زندان رجايي شهر کرج فرستاده شده و بيش از 3 سال است که در سلولي با مساحتي کمتر از 6 متر مربع زندگي مي کند تا به سن قانوني مردن برسد و شايد به همين خاطر، وقتي گفتم مي خواهم به مناسبت نوروز با او گفتگويي داشته باشم ، تلخ لبخند زد و تکرار کرد:« نوروز؟.....اينجا؟....»
ما در اين گفتگو با صابر شربتي از زندگي و عاشقي و دار حرف زده ايم و نمي دانيم وقتي شما آن را مي خوانيد حکم اعدامش اجرا شده است يا .....اين حرف ها شايد آخرين يادگاري هاي صابر براي مادرش در بهشهر باشد که هر بار براي گرفتن عکس هاي قديمي صابر با او تماس گرفتيم گريست و بين گريه هايش قسم مان مي داد که آيا از اعدام پسرش خبري داريم؟

صابر! تا حالا خواب ديدي اعدام بشي؟
خواب ؟! چي بگم؟! خواب مي بينم ولي فراموش مي کنم. انگاري آلزايمر گرفتم. هي فکر و خيال مي کنم . تو همون فکر مي خوابم، تو همون خواب، مي پرم. نمي دونم خواب چي مي بينم که مي پرم . يک بار هم رفتم واسه اعدام ولي نام پدرم توي پرونده ام اشکال داشت ، برگشت خورد که رفع اشکال بشه.
چند بار مجبور شدي صحنه قتل رو بازسازي کني؟
هيچ بار .

معمولا يادش مي افتي ؟
آره ، خيلي.

وقتي يادش مي افتي « اي کاش» داره؟
مي شه که نداشته باشه؟!

چند ساله که در زندان هستي؟
4 سال و چند ماهه. 18 فروردين اين سالي که مي ياد 19 سالگيم تموم مي شه.

اون روز چه اتفاقي افتاد؟
حوالي 6-5 غروب 27 مرداد سال 84، آفتاب رفته بود . من و پسر عموم که اون موقع سرباز بود مي رفتيم پاکدشت ،خونه خواهرش. توي راه سوار يک پيکان سفيد شديم و پسرعموم و راننده سر موضع ساده اي با هم جر و بحث کردند.

موضوع ساده، چه طور تبديل به دعوا شد؟
پسر عموم گفت« صداي ضبط رو کم کنيد ما مي خواهيم صحبت کنيم.»اون ها گفتند«ما مي خواهيم بلند گوش کنيم مشکلي داريد؟» سر همين قضيه دعوا شد.

دعواچه طورتبديل به قتل شد؟
راننده با قفل فرمون از در پياده شد. اومد طرفم . درگير شد. من به پشت کف آسفالت خيابان بودم. کتک مي خوردم . بعد با چاقو زدمش. کيف مدرسه ام رو برداشتم که فرار کنم....

مگر مدرسه مي رفتي؟
نه. مدرسه نمي رفتم اما کيف مدرسه داشتم. 9 ساله که بودم پدرم فوت کرد. درسم از پايه خراب شد. تا راهنمايي بيشتر نخوندم. يک سال مي شد که ترک تحصيل کرده بودم. توي تراشکاري کار مي کردم.

تو از صحنه قتل ، فرار کردي؟
خواستم فرار کنم. مردم ريختند سرم، کتکم زدند. گفتند«مرد!» گفتند«قصد قبلي داشتي.» گفتم «اتفاق بود.»

راننده 30 ساله و درشت هيکل بود و تو 15 ساله و احتمالا ريز جثه بودي، چه طور ضربه چاقوت باعث فوتش شد؟
نمي دانم. قاضي گفت «واسش چاقو پرت مي کردي .روي دستش جاي چاقو بود.» اما من 5 ساله که مي گم« دستش رو نزدم.» يکي از قاضي هام فقط پرسيد « تو مقتول رو زدي يا نزدي؟» گفتم :« زدم .ولي فقط يکي توي پهلوش» اون ها 4 نفر بودند، ما 2 نفر. به قاضي گفتم «چرا از بقيه اون ها که با راننده بودند چيزي نمي پرسي؟»

بعد از اين که مردم گرفتندت چي شد؟
ترسيده بودم. با چشم بند و پابند منتقلم کردند بازداشتگاه. از مچ دستهام آويزونم کردند. هرچند ساعت يه بار کتکم مي زدند. ببين! هنوز جاي دستبند روي مچ دستم هست. بعدها بازپرس که زخم دستم رو ديد ناراحت شد . گفت « اين چيه؟!» مامور گفت « بگو توي دعوا زدند. »

اگر با خودت چاقو نداشتي، شايد اين اتفاق نمي افتاد. چرا چاقو حمل مي کردي؟
جو محله ناامن بود، نمي شد چاقو نداشته باشي. سنم هم کم بود، مجبور بودم از خودم دفاع کنم. چاقو قيافه قشنگي داشت، اصلا به خاطر قيافه اش خريده بودمش.

قبل از اين اتفاق، باز هم دعوا کرده بودي؟
آره اما نه با چاقو.

چاقو داشتي و استفاده نکردي؟
نه. اون وقت ها چاقو نداشتم.

بعد از اين حادثه تو به کانون اصلاح و تربيت فرستاده شدي و بايد تا 18 سالگي اونجا مي موندي پس چرا 16 سالگي به زندان رجايي شهر کرج رفتي؟
خودم نامه نوشتم که بيام اينجا . يکي دوبار هم شلوغ کردم که مجاب شان کنم. نمي خواستم شاکيم احساس کنه توي کانون بهم خوش مي گذره. کانون مثل زندان نبود.

کانون چه جور جايي بود؟
شبيه پارک بود. حدود 15-10 نفر از 250 نفري که توي کانون بودند جرم شان قتل بود . اما بيشترشان آزاد شدند يا شاکي رضايت داد يا تبرئه شدند.

زندان رجايي شهر چه جور جائيه ؟
زندان بزرگيه ، درهاي آهني داره با 5 تا اندرزگاه که هرکدوم سه تا سالن دارند. طول و عرض سلول من و هم سلوليم دو سه قدم بيشتر نيست. يه پنجره اريب خيلي کوچک هم داريم که آسمان از اون پيداست . ما لباس مخصوص زندان نداريم.

زندان رجايي شهر جاي مجرمان زيادي خطرناکه، ساعت هاي تو اونجا چه طور مي گذرند؟
مدرسه رو دوباره شروع کردم. الان سوم راهنمايي هستم.

پس احتمالا سال آينده دبيرستان مي ري؟
اگر کارم درست بشه مي رم بيرون، درسم رو ادامه مي دم اما اگر درست نشه که.....

بجز مدرسه رفتن ، وقتت در زندان چه طور پر مي شه؟
با نماز و قلاب بافي و حرف زدن با بقيه زنداني ها.

در زندان هم عيدها ، سفره نوروز پهن مي شه؟
عيد اينجا عاديه . سفره هفت سين اينجا پهن نمي شه . از سفره هفت سين ، سيرهست اما سمنو نيست. بعضي ها سبزه هم مي يارن. گاهي وقت ها خانواده هاي زنداني ها يه چيزهايي براشون مي يارن اما سفره اي نداريم .فيلم ها رو باور نکن. اينجا خبري نيست. سال که تحويل مي شه بعضي از زنداني ها با هم دست مي دهند، بعضي ها هم حوصله اين کارها رو ندارند. توي کانون اصلاح و تربيت که بوديم سفره هفت سين مي چيدند.

تو به معجزه اعتقاد داري؟
آره .

تا حالا چند تا معجزه ديدي؟
فقط يکي. توي مشهد يه فلج شفا گرفت.

فرض کن درباره توهم معجزه اي اتفاق بيفته و خانواده مقتول از قصاصت بگذرند. چه طوري زندگي رو شروع مي کني ؟
درست.

درست يعني چي ؟
يعني بر مي گردم سرکار تراشکاري. پي دعوا نمي رم.

فکر مي کني اون ها تو رو ببخشند ؟
نمي دونم.

اگر تو جاي خانواده مقتول بودي از قاتل مي گذشتي؟
نمي تونم خودم رو جاي اون ها فرض کنم . خيلي سخته.

اگر تو پسري داشتي که به همين ترتيب در درگيري به قتل مي رسيد، قاتل رو مي بخشيدي ؟
کار من با قصد قبلي نبود. من نمي خواستم از چاقو استفاده کنم. من نمي خواستم کسي رو بکشم . فقط يه اتفاق بود که بدبختم کرد. اگر اون قاتل هم در همين شرايط بود مي بخشيدمش.

تا حالا براي آزاديت نذر کردي؟
نه . نذر آزادي نکردم.

چرا ؟
(سکوت)

اگر آزاد مي شدي، اول کجا مي رفتي؟
کربلا. نمي رفتم خونه خودمون . مي رفتم خونه خواهرم که برم کربلا.

چند تا خواهر و برادر داري؟
من تک پسرم با 4 تا خواهر که 2 تاشون از من کوچکترند. مادرم هر ماه مي ياد ديدنم. خواهرهام هم هر يکي دو ماه يکبار سر مي زنند.

از دنياي بيرون از زندان از همه بيشتر دلت واسه چي تنگ شده ؟
هيچي اون بيرون نديدم . دلم واسه هيچي تنگ نشده فقط..... دلم واسه مادرم مي سوزه .

چرا؟
(سکوت)

اگر يه ساعت از دنيا باقي مونده باشه ، براي تو چه طور مي گذره؟
حلاليت مي طلبم . با مادرم حرف مي زنم. يه ساعت رو مي خوام با مادرم حرف بزنم.

آخرين باري که حسابي گريه کردي، کي بود؟
اين سري که رفتم دادگاه، دامادمان رو بعد از سه سال ديدم. گريه کرد من هم گريه ام گرفت.همون دادگاهي بود که حکم قصاصم رو تائيد کرد، ما بيرون دادگاه گريه کرديم.

دوست داري دوباره به دنيا بيايي؟
نه . اگر زندگي بخواد همينطوري پيش بره .... نه !

بدترين کابوس تو چيه؟
دار.

اگر حق داشتي در دنيا فقط جاي يه آدم ديگه باشي، انتخابت کي بود؟
دوست داشتم جاي پدربزرگ مادريم باشم .

چه انتخابي! آخه واسه چي ؟
اسم مادرم رو اين که هست نمي گذاشتم.

اسم مادرت چيه؟
زينب . به پدر بزرگ و مادرم هم گفتم . شايد علت اين که مادرم اين همه رنج مي کشه اسمش باشه. بيشتر زينب ها زندگيشون پر رنج مي شه. اون از زينب ، اين هم از صابر.

وقتي دنبال عکس هات مي گشتم مادرت گفت از 5 سال پيش تا حالا هيچ عکسي ازت نداره، چرا؟
5 ساله که برنگشتم خونه. حتي عکس هاي قديميم رو هم از مادرم گرفتم. توي زندان هم يکي دوبار عکس گرفتم . اون عکس بهنود شجاعي با پيرهن قرمز رو ديدي؟ همون که روي سنگ قبرشه؟ اون پيرهنه منه . اون روز با هم عکس گرفتيم.

بهنود دوستت بود؟
آره. هميشه مي گفت صابر توي زندان قد کشيده. آخرش هم کشيدنش بالا. سري اول که مي بردندش براي اجراي حکم، پرونده من هم واسه اجرا رفت اما فر خورد. گفتم که . نام پدر اشکال داشت.

دلت واسه بهنود تنگ شده؟
آره. از رفيقام زياد اعدام شدند.

يه آرزوي شدني بگو.
شفاي مريض ها.

خيلي کلي گفتي، راجع به خودت بگو ؟
واسه خودم آرزويي ندارم .

بخشيده شدنت آرزو نيست ؟
اون رو خدا بايد بخواد.

يه آروزي نشدني ؟
دلم مي خواست زمان برگرده عقب. دوباره 27 مرداد سال 84 بشه اما من چاقو همراهم نباشه.

يه رويا؟
دلم مي خواست چشم باز کنم ببينم توي مشهدم.

تو تا حالا عاشق شدي؟
آره . اون هم يه بدبخت تر از من بود.

کي ؟
ولش کن! اين حرف ها خوب نيست.

اون ازدواج کرده ؟
نه. فکر نکنم.

وکيلت مي گه تو پسر خوبي هستي ولي يه حادثه زندگيت رو خراب کرد.
اون خوبه همه رو خوب مي بينه .

خوبي از نظر تو يعني چي؟
نمي دونم.

مي خوام يکسري کلمه بگم و تو احساست رو درباره شون بگي. بگذار از بدترين شروع کنم مثلا، دار؟
کابوسي که هر شب تکرار مي شه.

زندان؟
تباه شدن زندگي آدم ها.

مقتول؟
متاسفم.

قتل؟
بزرگترين فاجعه زندگيم.

چاقو؟
هيچ وقت حملش نکنيد.

زندگي ؟
عاقبتش تلخ بود.

مدرسه؟
دلم براش تنگ شده.

عاشقي؟
بنويس آه. فقط بنويس آه.

مادر؟
خوشبخت نيست.

پشيماني؟
تموم نشدنيه.

از مرگ مي ترسي؟
هم آره ،هم نه . خودم نمي ترسم اما واسه مادرم مي ترسم که بعد از مردنم تنها مي شه.

درباره اتاق قرنطينه که اعدامي ها رو يه روز قبل از اعدام اونجا مي برند چيزي شنيدي؟
آره . يه سوئيته.

يه سوئيته تاريک؟
تاريک يا روشن چه فرقي مي کنه ؟!

24 ساعت قبل از اعدام رو چيکار مي کني ؟
(سکوت طولاني ) مي خوابم. قرآن مي خونم. چيکار کنم؟

به نظرتو مراسم اعدام چه شکليه ؟
مي برندت پاي چوبه دار، به شاکي مي گن « رضايت مي دي يا نمي دي؟» اون اگر بگه نه ، اون وقت آويزونت مي کنند.

فکر مي کني بعد از مرگت چي مي شه؟
وقتي خيلي کوچيک بودم خيال مي کردم يه آدم جديد مي شم و دوباره به دنيا مي يام اما حالا فکر مي کنم اگر بميرم يکي ديگه با طرز فکر من متولد مي شه.

اگر قرار بود يه اتفاق بد رو تغيير بدي، کدوم حادثه زندگيت رو انتخاب مي کردي؟
يه کاري مي کردم که آقام فوت نکنه. اگر ترس از آقام بود حتما مي رفتم مدرسه ، دعوا هم نمي کردم. هيچکدوم از اين اتفاق ها هم نمي افتاد.

قشنگ ترين شعري که در زندان خوندي، چيه؟
من آن خزان زده برگم /که باغبان طبيعت / برون فکنده ز گلشن / به جرم چهره زردم.

به نظرت اولين احساس آدم ها بعد از مرگ چيه؟
فکر کنم بعد از مرگ، ترست مي ره . جونت که گرفته مي شه انگار آب سرد ريخته اند روي آتيش .

خيالت راحت مي شه. سياحت قبر رو گوش کردي؟

تو گوش مي کني؟
يه بار گوش کردم ولي خيلي ترسيدم . احتمالا بعد از مرگ ،آدم اول جسمش رو مي بينه.

تو هر شب با خيال دار مي خوابي و صبح با وحشت مرگ از خواب بيدار مي شي، اين ترس هميشگي چه جور احساسيه؟
روزي که بيدار مي شي و مي بيني هنوز وقت اعدامت نيست از اين که امروز هم نمردي و حق داري زندگي کني، خوشحالي. اما وقتي حرف اعدام رو مي زنند داغون مي شي، مثل بهنود که سري اول واسه اجراي حکم رفت و10 کيلو وزن کم کرد. من هم وقتي پرونده ام براي اجرا رفت ترسيده بودم .حتي نمي تونستم غذا بخورم .

صابر! اگر خانواده مقتول بر حسب اتفاق اين گفتگو رو ببينند، چه پيغامي براشون داري؟
فقط دلم مي خواد اون ها بدونند که توي اون حادثه من کم سن و کم عقل بودم و کاري که کردم کاملا ناخواسته پيش اومد. خوش به حال پسر شما که رفت اما من که موندم بدبخت شدم.

مریخ تا هزار سال دیگر قابل سکونت است

2010-04-06T08:22:00.000+04:30

دانشمندان ناسا معتقدند که در حدود هزار سال دیگر گیاهان می توانند در مریخ رشد کنند و بنابراین سیاره سرخ ظرف هزاره آینده قابل سکونت خواهد شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان آژانس فضایی آمریکا در پیش بینی های خود نشان دادند که در سیاره سرخ باید یک اثر گلخانه ای از نوع اثری که در حال گرم کردن اتمسفر زمین است شکل گیرد. به این ترتیب تا هزار سال آینده مریخ به سیاره ای قابل سکونت تبدیل خواهد شد.

براساس گزارش National Geographic آلمان، گرمایی که دی اکسید کربن را ذوب می کند در دو قطب و خاک سیاره سرخ وجود دارد. برای شروع این پدیده نیاز به سقوط شهاب سنگهایی بر روی مریخ و گذاشتن آینه های بزرگی در مدار اطراف این سیاره است. به کمک این شهاب سنگها و آینه ها می توان شرایط را برای تولید گازهای گرم کننده گلخانه ای آماده کرد.

به محض رسیدن به میزان کافی دی اکسید کربن برای رساندن دما به بالای صفر درجه، بارش باران آغاز می شود و آب در سطح این سیاره جریان می یابد.

به گفته این محققان، می توان از زمین باکتریها و قارچهایی را برای کشت در بیابانهای سنگی مریخ فرستاد و پس از آن نمونه های گیاهی و درختان را در سیاره سرخ کاشت.

انرژی برای ساخت شهرهای ساخته شده در مریخ نیز می تواند از نیروگاههای اتمی، نیروگاههای بادی و یا راکتورهای ترکیب هسته ای تامین شود. سپس می توان بخشی از جمعیت زمین را به سیاره سرخ انتقال داد.

عبدالله فریور مقدم

2010-04-03T08:50:00.002+04:30

عبدالله فریور مقدم متهمی بود که به جرم داشتن رابطه نامشروع به سنگسار محکوم شده بود و عليرغم ارائه صيغه نامه رسمي سحرگاه پنج شنبه، اول اسفند 1388 با تبدیل حکم سنگسار به اعدام در زندان شهر ساري به دار آويخته شد.

اين نخستين بار است كه حكمي به حكمي ديگر تغيير مي يابد. مسئله اصلي اين است كه قاضي به چه دليل صيغه نامه را معتبر ندانسته و رابطه را زنا اعلام كرده بود؟

معرفي وبلاگ

2010-03-31T07:47:00.000+04:30

ميخوام يه وبلاگ بهتون معرفي كنم كه خدائيش خيلي ارزش خوندن داره. وبلاگ "يادداشت هاي دختر دستفروش مترو" خيلي اتفافي پيداش كردم. حتما بخونيدش

در پي اعلام رضايت اولياي دم مقتول قاتل يک دختر ناشنوا به زندگي بازگشت

2010-03-28T08:19:00.000+04:30

والدين دختر کر و لالي که قرباني خيانت پسر مورد علاقه اش شده بود از قصاص پسر جوان گذشت کردند.

به گزارش خبرنگار ما اين دختر ناشنوا که ريحان نام داشت بعد از آشنايي با پسري جوان تصميم به ازدواج با او گرفت اما نمي دانست عشق اين پسر ايلياتي در يکي از کوچ هاي ييلاقي اش گم مي شود و رنگ خون به خود خواهد گرفت.

جسد ريحان سال 83 در مرغزاري در اقليد استان فارس پيدا شد. پدر و مادر ريحان پيش از کشف جنازه ناپديد شدن دخترشان را به پليس خبر داده بودند. آنها مي دانستند ريحان به طور کامل به منطقه آشنايي دارد و امکان اينکه گم شود وجود ندارد بنابراين اتفاقي برايش افتاده است. زماني که جسد ريحان پيدا شد آنها در پزشکي قانوني حاضر شدند و او را شناسايي کردند. بررسي هاي اوليه حکايت از آن داشت که ريحان به دليل خفگي و خونريزي داخلي جان باخته است. اين نوع مرگ قطعاً به خاطر يک حادثه اتفاق نمي افتاد و دخترک به قتل رسيده بود.

يافته هاي پليس از زندگي شخصي ريحان راز رابطه عاشقانه او را فاش کرد. پليس متوجه شد اين دختر از مدتي قبل با يکي از پسران ايلياتي که از اقوامش بود رابطه داشت و آنها به همديگر به شدت علاقه مند بودند.

به هم خوردن رابطه عاشقانه مي توانست انگيزه يي براي قتل باشد بنابراين ماموران پسر جوان را بازداشت کردند. وي ابتدا براي پذيرش اتهام قتل به شدت مقاومت کرد، اما بعد از مدت زماني که چشمش به جسد بي جان ريحان افتاد جنايت را پذيرفت. وي گفت؛ من و ريحان عاشق همديگر شده بوديم. ابتدا من بودم که به ريحان ابراز علاقه کردم. ما ايلياتي بوديم و مرتب کوچ مي کرديم. با اين حال من به سراغ ريحان مي رفتم و همديگر را مي ديديم. ما با هم در باغ ها و سبزه زارها قدم مي زديم و صحبت مي کرديم. البته چون ريحان ناشنوا بود و نمي توانست حرف هم بزند من حرف زدن با ايما و اشاره را ياد گرفتم. او دختري مهربان بود که با حرکات دستانش خيلي خوب مي توانست علاقه اش را به من نشان دهد. تصميم گرفته بوديم، با هم ازدواج کنيم و ريحان هم عاشق من شده بود. اين ماجرا ادامه داشت تا اينکه من در کوچ هاي ييلاق و قشلاقي با دختري ديگر آشنا شدم و تصميم گرفتم ريحان را ترک و با او ازدواج کنم. پسر جوان ادامه داد؛ ريحان حاضر نبود نظر من را قبول کند. هر جا با آن دختر مي رفتم مرا تعقيب مي کرد و از من مي خواست آن دختر را ترک کنم. من از اينکه ريحان لال بود خيلي ناراحت بودم و علاقه ام به آن دختر هم باعث شده بود هر چه بيشتر به دوري کردن از ريحان مصمم شوم. دعواهايش با من کلافه ام کرده بود بالاخره تصميم گرفتم او را بکشم. يک روز که به مرغزار آمده بود تا همديگر را ببينيم او را خفه کردم و جسدش را همانجا انداختم.

پس از اعترافات اين متهم پرونده با توجه به درخواست اولياي دم مقتول بعد از تکميل به دادگاه فرستاده و مرد جوان به قصاص محکوم شد. در حالي که به نظر مي رسيد به زودي اين حکم اجرا شود والدين ريحان اعلام کردند از خون دخترشان گذشت مي کنند. پسر جوان با اعلام رضايت اولياي دم از سوي قضات شعبه 5 دادگاه کيفري استان فارس به شش سال حبس به لحاظ جنبه عمومي جرم محکوم شد.