سال داره تموم مي شه

چند روز دیگه عید میشه. همیشه نزدیک عید حال و هوای خوبی دارم البته نزدیکیاش- یعنی سه- چهار روز مونده. سالهای قبل تا همون سه- چهار روز مونده هیچ فرقی به حالم نمی کرد و تموم سال برام مثل هم بود.(غیر از دوره مدرسه که از بهمن منتظر تعطیلی عید بودم!) اما پارسال و امسال از اواخر بهمن دلم می گیره. ظاهراْ از عوارض بالا رفتن سن است
لحظه سال تحویل همیشه اشک تو چشام جمع میشه اما اشک دلهره و هیجانی که دلیلشو نمیدونم . سالهاست که لحظه سال تحویل (هر ساعتی که باشه) حتماْ بیدارم و هیجان زده و شاد. فقط یک سال (یکبار در تمام عمرم) لحظه سال تحویل دلم گرفته بود و ناراحت بودم. نوروز ۱۳۶۹- یادمه که سال تحویل نصف شب و یا دم صبح بود و تنها خواهرم از ۷ آبان سال قبلش (۱۳۶۸) خیلی ناگهانی و سخت بیمار شده بود به طوری که دو سه ماه بعدش برای معالجه از ایران رفت. همه خانواده خوابیده بودن جز من. نصف شب لباس پوشیدم و اومدم طبقه پائین و توی تنهایی بدون این که چراغ رو روشن کنم نشستم جلوی تلویزیون و سخت ترین سال تحویل عمرم رو تجربه کردم. سال تحویلی که هیچ وقت از یادم نرفت و با این که بعدش خوشبختانه خواهرم مهر ماه همون سال از آمریکا برگشت و کاملاْ هم معالجه شده بود ولی هرگز فراموشش نکردم. نمی دونم چرا الان یاد این موضوع افتادم. گفتم که دو ساله نزدیک عید حالم گرفته است. احتمالاْ به همون دلیل شناسنامه ای که گفتم

از حال بد به حال خوب

باورتون ميشه كه با وجود سردی هوا حالم خوبه و خوشحالم؟!! تعجب آوره نه؟
اول اينكه یخچال و ماشین لباس شوئی خونه ام رو عوض کردم (هر دو مارك ال جي) و بابتش هم ذوق زده هستم. خدا سایه باعث و بانی اش را از سر ما کم نفرماید! حالم داشت از اون يخچالي كه دائم يخ مي زد و فريزش خراب ميشد به هم مي خورد
دوم این که یه هدیه قشنگ (بازم برای خونه ام) گرفتم. یه شمعدون که یه جای مخصوص برای ریختن یک مایع معطر داره و وقتی شمعش روشن میشه اون مایع (که چهار رایحه اش هم همراه هدیه ام بوده) مثل عود فضا رو خوشبو می کنه
هر وقت يه چيز نو مي خرم و یا کادو می گیرم- حتي اگه كوچيك هم باشه- خصوصا اگه براي خونه ام باشه (خونه من محل آسايش و آرامش و شادي منه) خیلی خوشحال ميشم. اما اينا ديگه آخرش بودن
سوم اين كه دكوراسيون خونه رو هم عوض كردم. هم جاي ضبط رو هم جاي تلويزيون رو هم جاي كامپيوتر رو. اصلا زندگي بهتر از اين نميشه

به هر كس كه فكر مي كنه آدم نبايد با اين چيزهاي كوچيك خوشحال بشه بگم: يكي از بزرگترين هنرهاي آدما اينه كه با چيزهاي كوچك خوشحال بشن و حال كنن

منم که فعلا كلي هنرمند شدم